grey aura

Nusquama – Horizon ontheemt

Nu de Nederlandse black metal toch wel een groot profiel wordt aangemeten – niet verwonderlijk gezien de vele albums die de laatste tijd de revue passeren en de set van Maalstroom op Roadburn – krijgt ze ook een duidelijk eigen gezicht van ietwat ruizig geproduceerde (Nijmegen) of net zeer experimentele black metal (Utrecht). In die lijn valt ook Nusquama te catalogeren, een project dat zo goed als een dwarsdoorsnede is van deze twee scenes met leden die ook musiceren in, here we go: Laster, Fluisteraars, Turia, Solar Temple, Grey Aura, Lubbert Das, Iskandr en nog wat andere projecten. Incest wincest, zoals men in de Nederlandse (maar ook IJslandse) scene placht te zeggen. Op gitaar vinden we zo O. terug, die de riffs aaneenrijgt in een stijl die wat richting Iskandr doet denken. De ijselijke vocalen van T. klinken helderder dan haar zangwerk bij Turia en komen duidelijker naar voor in de heldere, koude en van franjes ontdane mix. Echter weet Nusquama zich met haar middellange songs (elk tussen vijfenhalf en zevenenhalf minuten) te onderscheiden van de hierboven genoemde bands, hoewel vooral de invloed van het Haeresis Noviomagi collectief opvalt. Wat ervoor zorgt dat Nusquama een meer gevarieerd project is, is echter de melancholie die door middel van mid-tempo, melodieus gitaarwerk doorheen alle songs waait (en waarvan het knappe “Vuurslag” een mooi voorbeeld is), en waarin de geprevelde insteek van Fluisteraars opvalt (“Eufrozyne” en zeker het magistrale “Ontheemd”). De samenwerking van deze muzikanten met verschillende muzikale achtergronden schemert als een constante doorheen dit debuut dat de naam “Horizon ontheemt” draagt, waardoor de Nederlandse scene alweer een nieuw gelaat toont dat zich voldoende onderscheidt om op zichzelf te kunnen staan. Persoonlijk mis ik hier en daar wat variatie in tempo en mochten sommige explosies een iets hoger in your face-gehalte hebben gehad, maar dat zou muggenziften zijn over een album dat me al ettelijke weken steeds opnieuw weet mee te slepen. Benieuwd wat de volgende verrassing van onze Noorderburen zal inhouden!

CAS: 86/100

Nusquama – Horizon ontheemt (Eisenwald 2019)
1. De aarde dorst
2. Wrevel
3. Vuurslag
4. Eufrozyne
5. Ontheemd
6. Met gif doordrenkt

Laster – Het wassen oog

Heb je je black het liefst in een strak keurslijf en lederen jekker met patches en spikes geperst? Blijf dan maar ver weg van het Nederlandse Laster want dit avant-gardistisch gezelschap uit Utrecht tast reeds drie langspelers lang de grenzen van het genre af. Na “Ons vrije fatum” uit 2017 bleek ook Prophecy Productions overtuigd van het kunnen van het trio want voor “Het wassen oog” werd bij het Duitse label getekend. De band beschrijft haar eclectische stijl zelf als “obscure dance music” en integreert – net als stadsgenoten Grey Aura – met het grootste gemak invloeden uit post en jazz rock, shoegaze en art pop binnen het kaderwerk van extreme metal. Deze van alle-oogkleppen-ontdane-aanpak werd op de nieuwe langspeler nog verder uitgediept wat resulteert in de meest cinematografische sound die Laster ooit neerzette. En dankzij de fel verbeterde productie – die liet in het verleden al eens wat te wensen over – komt deze smeltkroes aan invloeden nu ook veel beter over. Opvallend is dat reeds vanaf de opener “Vacuüm ≠ behoud” de heldere vocalen een veel grotere rol opeisen dan in het verleden. De bijwijlen excentrieke zangstijl roept meteen een link met Ved Buens Ende op, maar ook die typische hoge gortdroge screams zijn nog veelvuldig van de partij. De subtiele keys en progressieve riffs zouden ook fans van het latere Enslaved moeten kunnen bekoren. Frivole basloopjes huppelen doorheen bleke riffkleuren, melancholische melodieën en flamenco-gitaren. Het voor Laster begrippen kort durende “Schone schijn” wordt middels enkele drumroffels door Wessel Reijman (ook actief bij Nevel, Verval en Willoos) ingezet en de bedwelmende cleane vocalen tillen het nummer dat enkele bizarre wendingen bevat hier echt naar een hoger niveau. Nu het deksel van het experimentele vat wagenwijd opengetrokken is, gaat de band op “Zomersneeuw” nog een stapje verder. Bij dit nummer dat stukjes shoegaze rock en pompende baslijnen bevat, wordt duidelijk wat Laster met “obscure dansmuziek” bedoelt. Na het speelse intermezzo “Ondersteboven” geven de heftige black metal klanken van “Haat & bonhomie” je een fikse trap onder de reet voor moest je vergeten zijn dat de gemaskerde bende toch ook nog wel een degelijk potje zwartmetaal uit de instrumenten kan persen. Het duurt echter niet al te lang vooraleer de experimentele kaart terug getrokken wordt en verstaanbare heldere vocalen de Nederlandstalige poëtische teksten vertolken. Ook op de tweede helft van de plaat horen we nog enkele verrassende zaken zoals de accordeon in de inleiding van “Blind staren“, de spoken word-passage, samples en strijkers in “Weerworm” en de psychedelische en jazzy toets van afsluiter “Zinsbetovering“. Hoewel de band op “Het wassen oog” black metal gerelateerde archetypen zoals het kwaadaardige of alziend oog in vraag stelt, blijft de basis van Laster’s muziek toch nog ontegensprekelijk geworteld in black metal. Door de vele cleane vocalen en progressieve stukken klinkt Laster echter avontuurlijker én enigszins toegankelijker dan ooit. Nog even meegeven dat de dubbele CD-versie met art book ook nog de “Stadsluik” EP als bonus bevat. Ik ben fan!

JOKKE: 84/100

Laster – Het wassen oog (Prophecy Productions 2019)
1. Vacuüm ≠ behoud
2. Schone schijn
3. Zomersneeuw
4. Ondersteboven
5. Haat & bonhomie
6. Blind staren
7. Weerworm
8. Zinsbetovering

Grey Aura – Op zoek naar het ondefinieerbare

Utrecht lijkt met tal van interessante black metal-bands wel het nieuwe centrum van NLBM te zijn geworden. Bands als Grafjammer of Wrang bevinden zich aan de conservatieve kant van het genre, terwijl we aan de andere kant van het spectrum meer experimentele acts als Laster, Terzij de Horde en Grey Aura aantreffen. Eén van de moeilijkst te behappen brokken muziek die we de laatste tijd gehoord hebben, komt van die laatste. Diens tweede demo “2: De bezwijkende deugd” staat immers bol van de experimentele black metal geluiden en kadert in een groter geheel. Zanger/gitarist Ruben Wijlacker geeft meer inkijk in het Gesamtkunstwerk getiteld Grey Aura. (JOKKE)

(c) Sven Signe den Hartogh

Grey Aura is zo’n band die niet zo gemakkelijk in een hokje te plaatsen is. Hoe omschrijven jullie zelf het bandgeluid?
Het ondefinieerbare is iets dat wij door de jaren heen steeds meer zijn gaan koesteren; in zekere zin zoeken we het zelfs bewust op. We vinden het prettig om te experimenteren met onverwachte muzikale wendingen. Daarmee verrassen we zowel de luisteraar als onszelf. Feitelijk is dat ook precies wat we willen: we willen voorspelbaarheid en gewenning tegengaan.

Door het ongedwongen, bijna improvisatie-achtig karakter van jullie muziek, vermoed ik dat een Grey Aura song op een organische manier (en misschien zelfs wel onder invloed van geestverruimende middelen) tot stand komt door in het oefenhok de gitaren in te pluggen en jamsessies te houden. Of zie ik dat verkeerd?
We jammen niet. Niemand van ons gebruikt drugs. Natuurlijk laten we hier en daar stukken wat meer open om te kunnen ‘ademen’, maar in principe zijn we zeer gestructureerd binnen ons schrijfproces. Wel laten we het materiaal ‘rijpen’, door het meermaals op te nemen en het op verschillende manieren uit te voeren. Op die manier kan de muziek groeien. Dat is één van de redenen dat de nummers ongedwongen aanvoelen. Als je maar lang genoeg met je composities speelt, gaan ze een eigen leven leiden.

Doordat jullie sound naast overduidelijke black metal-invloeden ook uitstapjes naar tal van andere genres zoals jazz, folk en ambient bevat, vroeg ik me af jullie bij het songschrijven vertrekken vanuit een black metal-basis om daarna te freestylen en te kijken waar jullie belanden of is het net andersom en vormen de eerder experimentele ideeën de kiemen voor jullie nummers?
We zijn black metal meer gaan gebruiken als een vertrekpunt. De extremiteit van het genre leent zich goed voor absurde experimenten.
Wel integreren we sinds “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” ongebruikelijke genres in onze muziek. Dat houdt in dat we niet langer gebruikmaken van zogenaamde ‘uitstapjes’, maar de gehele compositie als een ‘uitstapje’ beschouwen. Dat zorgt voor een zekere onvoorspelbaarheid.

(c) Sven Signe den Hartogh

Invloeden van bands als Ved Buens Ende, Lugubrum en Dodheimsgard lijken me vanzelfsprekend. Welke andere artiesten inspireren jullie op muzikaal vlak nog?
Als band vinden we het moeilijk om te zeggen welke specifieke artiesten ons inspireren. Natuurlijk houden we wel van Ved Buens Ende, Dødheimsgard en Lugubrum, maar dat zijn geen bands die we in ons achterhoofd houden tijdens het schrijven. Sterker nog, we luisteren de laatste tijd weinig black metal. Tjebbe, die flamencogitaar studeert aan het conservatorium, luistert vrijwel exclusief naar flamenco en wereldmuziek. Bas luistert helemaal geen black metal, en dat heeft hij ook nooit gedaan.
Sinds we aan ons nieuwe materiaal werken, zijn we meer bezig met het puzzelen en zoeken naar verschillende genres en/of subgenres die specifieke aspecten van het concept versterken, dan dat we zoeken naar een bepaalde eenduidigheid. Het concept is bij ons het belangrijkst; de vorm volgt de inhoud. Als we voor een passage met jazz kiezen, is dat omdat jazz goed past bij het muzikale sfeerbeeld van het nachtleven van Parijs. Als we voor een stuk met black metal kiezen, zal dat zijn omdat we een bepaalde heftigheid of intensiteit op de luisteraar willen overbrengen. Natuurlijk putten we daarbij (al dan niet bewust) uit geluiden die we in het verleden hebben gehoord, maar we leggen nooit een directe link.

Als ik buiten het reviewen om naar muziek luister, kies ik de band of plaat steeds op basis van mijn gemoedstoestand op dat moment. Wanneer ik wil wegdromen zal dat bijvoorbeeld een postrockplaat zijn, om stoom af te laten eerder black metal, tijdens het sporten iets uptempo en op zondagochtend rustige of melancholische klanken. Jullie eclectische stijl kan ik moeilijk rijmen met een bepaald gevoel of gemoed, of het moet een eerder benevelde toestand zijn. In welke situatie komt jullie muziek volgens jullie het best tot zijn recht?
Onze muziek valt inderdaad niet gemakkelijk aan één specifieke gemoedstoestand te koppelen. Dat geeft ons echter de mogelijkheid om tussen verschillende, dikwijls contrasterende gemoedstoestanden te balanceren en erachter te komen hoe zij elkaar beïnvloeden: wat gebeurt er als je van de nachtelijke luchtigheid van het Parijse nachtleven afdaalt in erotische nachtmerries? Hoe verandert onschuldige liefde in ziekelijke lust? Onze muziek bestaat uit allemaal stemmen, die dwars door elkaar heen lijken te tetteren, maar de luisteraar continu prikkelen en uitdagen om te ondervinden welke emoties bij hem of haar worden gevoeld.
Het is goed om onze muziek de eerste paar keren met volledige aandacht te luisteren. Later, als de ideeën wat hebben kunnen bezinken, ontstaat er ook ruimte om het in een wat meer casual setting te luisteren. Misschien zelfs om eens een nachtelijke wandeling te maken door de binnenstad van Parijs, Toledo of Utrecht, en te kijken hoe de muziek binnen die setting tot zijn recht komt.

Jullie zijn momenteel aan jullie tweede – nog titelloze – plaat aan het werken die conceptueel gezien gebaseerd zal zijn op het verhaal “De protodood in zwarte haren” dat jij schreef. Aangezien de grote omvang van dit project besloten jullie om demoversies op te nemen en uit te brengen van verschillende delen van het album. In 2017 verscheen de eerste demo “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” via The Throat en nu is er dus de tweede demo “2: De bezwijkende deugd” die via Tartarus Records verschijnt. Hoeveel demo’s zijn jullie zo van plan uit te brengen en wanneer denk je de langspeler te kunnen uitbrengen?
De plannen zijn de afgelopen tijd veranderd. Tjebbe zal vanaf september een jaar in Zuid-Spanje doorbrengen, om daar aan zijn flamenco-carrière te werken. We hebben er daarom voor gekozen om nu twee demo’s uit te brengen. Het materiaal op die demo’s zal de basis vormen voor een full-length. Als Tjebbe terug is uit Spanje, maken we nóg twee demo’s en een full-length.
We zijn van plan om die eerste full-length vóór september af te ronden. Waar en wanneer het album uitkomt, weten we nog niet.

Deze werkwijze van demo’s laat toe te kunnen experimenteren met arrangementen, composities, stemmen en opnametechnieken. Wil dat zeggen dat het goed mogelijk is dat bepaalde nummers uiteindelijk in een compleet andere vorm op het album zullen belanden?
Absoluut. Veel van de nummers die nu op de demo’s staan, zullen op een compleet andere wijze worden opgenomen en uitgevoerd op de full-length. Sommige nummers worden zelfs al tijdens het repeteren voor een optreden aangepast.

Houden jullie dan ook rekening met de kritische feedback van reviews en fans van jullie muziek om bij te sturen waar nodig?
Wij luisteren naar fans en recensenten, maar tot op zekere hoogte. Het belangrijkste is dat we het concept zo puur mogelijk uiten. Als mensen kritiek hebben op bepaalde elementen van de muziek, luisteren wij onze eigen opnames terug. Als we het met ze eens zijn, passen we ze aan. Zo niet, laten we het zo.

(c) Sven Signe den Hartogh

Gaat de uiteindelijke plaat net zoals jullie anderhalfuur durende debuut “Waerachtighe beschryvinghe van drie seylagien, ter wereld noyt ghehoort” ook zo groots uitpakken?
Dit is een ambitieuzer project dan “Waerachtighe beschryvinghe…“. Het is echter wel zo dat we, zoals hierboven te lezen is, het verhaal in tweeën delen.

Denken jullie dat er in deze moderne tijden van streaming en attention deficit disorder nog ruimte is voor zulke ambitieuze platen?
Mensen zijn selectiever geworden met hun aandacht. Dat betekent voor ons dat het belangrijk is dat wij onze concepten zo efficiënt mogelijk overbrengen. Onze website www.grey-aura.com is onderdeel van dat idee. Daar gevenwe beknopte beschrijvingen van al onze albums, een biografie en uitleg over “De protodood in zwarte haren”.
Als iemand eenmaal interesse heeft in ons werk, heeft diegene de ruimte om zich te verdiepen en er een verbinding mee aan te gaan die bij veel andere artiesten niet te vinden is. Dat is iets wat wij koesteren.

Waar gaat het verhaal van “De protodood in zwarte haren” over en hoe is de idee voor dit verhaal ontstaan?
“De protodood in zwarte haren” is een roman waar ik van 2014 tot 2018 aan heb gewerkt. Het is een boek over een Spaans-Nederlandse kunstenaar, Pedro, die geobsedeerd is door abstracte kunst. Zijn obsessie resulteert in een poging om het leven in zijn geheel te abstraheren; om afstand te doen van het fysieke, het tastbare en op te gaan in het onbekende.
Het verhaal ontstond toen ik zelf in aanraking kwam met abstracte kunst. Sinds mijn vroege jeugd heb ik last gehad van paniekaanvallen, OCD (obsessieve-compulsieve stoornis, nvdr) en derealisatie. Abstracte kunst was voor mij een manier om veel van die klachten beter te duiden, te begrijpen en te verkennen op artistiek gebied. Dat gaf het schrijven van “De protodood in zwarte haren” echter een enigszins confronterend randje.
Tijdens het schrijven heb ik veel last gehad van angstaanvallen en nachtmerries. Ik begon mij te vereenzelvigen met de protagonist van het verhaal. Mede daardoor heb ik het ingelijste “Zwarte vierkant (een kunstwerk van Kazimir Malevitsj) dat altijd boven mijn bed hing, een tijdlang in de kamer van een huisgenoot moeten onderbrengen. Om die angst te overwinnen, heb ik het vierkant groot op mijn buik laten tatoeëren. Het werk hangt inmiddels weer boven mijn bed.

Waarom past jullie experimentele muziek zo goed bij dit verhaal?
“De protodood in zwarte haren” is een verhaal over subtiele, onderhuidse waanzin. Het gevaar ligt niet aan de oppervlakte, maar stroomt er gestadig onder. Het bereikt zijn climax aan het einde; het effect wordt pas ná het lezen van het boek echt voelbaar.
De muziek van Grey Aura past perfect bij de roman, omdat het complementair werkt. Emoties die je op literair gebied niet kunt uiten, kun je zeer succesvol overbrengen middels muziek. Tevens geeft de roman luisteraars van de muziek de mogelijkheid om zich te verdiepen in het concept.
Het maken van sfeervolle muziek is altijd één van de belangrijkste onderdelen van de band geweest. De roman bevat een groot aantal sfeerbeschrijvingen en vormt daardoor een goede basis voor een album.

Het eerste deel van de roman speelt zich af in Andalusië in Spanje. Het droge en desolate klimaat van Zuid-Spanje vertaalden jullie op de eerste demo “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” middels het gebruik van flamencogitaren, zuiderse ritmes en koperblazers. Als ik het goed voor heb, werden hiervoor buitenstaanders ingeschakeld. Hoe vertalen deze songs zich dan naar het podium?
De flamencogitaren op “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” zijn geschreven en ingespeeld door Tjebbe. We hebben Falu de Cádiz, één van de vijf flamencozangers van Nederland, gevraagd om een Martinete voor ons te zingen voor het intro. Menno de Groot, een vriend van de band, heeft trombone gespeeld.
Live worden de nummers op een andere manier uitgevoerd: sommige composities worden samengevoegd, andere worden niet gespeeld. Wel geeft een live-setting ons meer ruimte om te experimenteren met dynamiek en expressie.

2: De bezwijkende deugd” speelt zich af in Parijs. Het nachtleven en artistieke karakter van die stad vertaalt zich onder andere in jazzy uitstapjes. Ben je de sfeer ook daadwerkelijk in Andalusië en Parijs gaan opsnuiven ter voorbereiding en uitwerking van het verhaal en de muziek?
Ja. Alle bandleden zijn meermaals in Parijs geweest. Tjebbe brengt regelmatig zomers door in Andalusië; ik heb delen van “De protodood in zwarte haren” in Toledo geschreven. De kathedraal in die stad is een essentieel onderdeel van de roman. Ik verbleef in een hotel en ben dagelijks naar de kathedraal gegaan om daar aantekeningen te maken en routes voor personages uit te stippelen. Vervolgens ging ik terug naar mijn hotelkamer, om daar aan het boek te werken.

Wist je van meet af aan dat je ook een muzikale variant van het verhaal zou gaan maken of is dit idee pas later ontstaan?
Het is altijd al de bedoeling geweest om een album en een boek te schrijven die op elkaar aansluiten en elkaar aanvullen. Hoe dat in de praktijk zou uitpakken, is iets waar we gaandeweg achter moesten komen. Soms was dat moeilijk, maar over het algemeen was het een vrij soepel proces.

(c) Sven Signe den Hartogh

Wat is je favoriete tekstregel uit het verhaal en waarom?
Dat is een erg moeilijke vraag, maar ik zal hem proberen te beantwoorden.: “Dronken bedreef hij die nacht de liefde met de door zijn geest geknede contouren van haar lichaam.”
Het boek gaat over het afstand nemen van het fysieke. Het is het verhaal van een kunstenaar die op artistiek, persoonlijk en romantisch gebied vervreemd raakt van de realiteit. Hij streeft naar een bepaalde perfectie die haaks staat op de werkelijkheid. Deze zin is daar een goede aanduiding van.
Binnen de muziek is dit abstracte idealisme ook een centraal thema:
‘De muze daalt neer
Over het bewustzijn
Spreidt haar vleugels
Belichaamt het afstandelijke ideaal
Altijd binnen handbereik
Altijd op afstand
En ze blijft perfect
Omdat ze niets meer is
Omdat ze er niet meer is
Omdat ze niets is
En hij blijft geketend
Blijft geketend
Tot hij niets meer is
Niets meer is
Niet meer is’

Inspiratie voor “De protodood in zwarte haren” haalde je bij Kazimir Malevitsj, Wasilly Kandinsky, Arthur Rimbaud, Gustave Flaubert en Georges Bataille. Nu zijn er wel meer belezen muzikanten in het metal-wereldje die albums baseren op literaire werken en écht werk maken van hun teksten of een heus concept in tegenstelling tot vele pop, R&B, rap en house-artiesten. Heb jij hier een verklaring voor?
Ik vind het moeilijk om voor andere bands te spreken, maar het zal te maken hebben met het feit dat (black) metal altijd al muziek voor buitenbeentjes is geweest. Het trekt vreemde mensen aan, die in veel gevallen geen connectie voelen met wat men ‘mainstream’ noemt. Dat kan verschillende oorzaken hebben.
Buitenbeentjes zijn vaak geïnteresseerd in ongebruikelijke onderwerpen. Ze zijn op zoek naar zingeving, omdat zij dat in andere aspecten van hun leven niet kunnen vinden. Tenslotte zal de muziek voor een hoop mensen simpelweg escapisme zijn.

Jullie muziek komt me soms wel nogal fragmentarisch over. Dit gemis aan flow en samenhang verminderde wel toen ik op jullie website over de omkadering voor de muziek en de achtergrond van het verhaal las en sommige muziekflarden dus beter kon plaatsen. Is het verhaal lezen een absolute must om de muzikale vertaling ten volle te kunnen volgen? 
Het fragmentarische van onze muziek is een bewuste keuze. Het is de bedoeling dat er naar een samenhang wordt gezocht, in plaats van dat deze bij de eerste luisterbeurt al duidelijk is. Het lezen van het boek is niet essentieel, maar het zal een hoop aspecten van de muziek duidelijker maken. Het zorgt voor een diepere relatie met de demo’s en het album.

Ik kan me inbeelden dat jullie muziek geen spek voor ieders bek is. Hoe gaan jullie om met criticasters of black metal-puristen die jullie als arty farty of hipsterige interessantdoenerij omschrijven?
Ooit riep iemand na een optreden heel hard “Dit is wat je krijgt als je teveel boeken leest!”, waarna hij boos de zaal uit liep. Afgezien van die persoon, heb ik nooit iemand iets horen zeggen over onze integriteit.
Ik denk dat mensen die ons kennen weten dat wij onze muziek erg serieus nemen. Als we arty farty wilden zijn, hadden we wel voor een makkelijkere optie gekozen. Deze muziek kost ons teveel tijd en moeite om een gimmick te zijn.

Ik heb jullie nog niet live aan het werk gezien hoewel ik regelmatig concertjes meepik in Nederland. Wat mag ik verwachten van een live performance van Grey Aura?
Onze optredens zijn zo intens mogelijk. Het zijn momenten waarop de energie die zich gedurende het schrijf- en repetitieproces heeft opgebouwd culmineert in een artistiek en emotioneel hoogtepunt. Indien mogelijk combineren wij onze muziek met performance art.
In het verleden hebben we opgetreden zonder licht (of alleen met stroboscoop) en hebben we een danser in een blauwe danszak op het podium gelegd, met zijn hoofd naast de basdrum. Halverwege de set stond de danser op en bewoog hij op de muziek, wanneer hij ging liggen en de rest van de set volledig bewegingloos bleef, als een pop.
Ook maken we live veel gebruik van percussie. Onze vriend Thomas Knopper, die ook al het artwork voor “Waerachtighe beschryvinghe…” heeft gedaan, speelt dan op een vergiet op een statief en een grote floortom.
Ik heb als zanger vaak een tijdlang moeite met slapen nadat ik heb opgetreden, omdat het materiaal soms angstaanvallen en dwanggedachten bij mij oproept. Op de lange termijn is dat een goed iets, een soort exposure therapy, maar op het moment zelf is het vooral zwaar. Vroeger gebruikte ik nog wel eens kalmerende medicijnen voor het optreden, maar daar ben ik inmiddels mee gestopt.

Zijn er shows in België gepland ter ondersteuning van de uitgave van “De bezwijkende deugd”?
Nee, maar we zouden erg graag in België optreden. Als iemand een geschikte locatie heeft, horen wij dat graag.

Op zondag 13 april zal je samen met leden van Laster, Witte Wieven, Turia, Fluisteraars, Verwoed, Terzij de Horde en Project Nefast te zien en horen zijn onder de noemer Maalstroom, één van de drie commisionned pieces die geschreven werden voor Roadburn. De verwachtingen bij ondergetekende zijn torenhoog gespannen. Wat mogen we verwachten?
Verwacht veel. Het is een ambitieus project; alle muzikanten zijn erg betrokken geweest bij het schrijfproces. Het wordt een uniek optreden, vol interessante, intense muziek. Ik kijk er ontzettend naar uit.

Wij ook!

Grey Aura – 2: De bezwijkende deugd

Wie het Utrechtse Grey Aura al langer dan vandaag volgt, weet dat we met een modernistisch Gesamtkunstwerk clubje van doen hebben. De uit 2016 stammende anderhalfuurdurende debuutplaat met de welluidende titel “Waerachtighe beschryvinghe van drie seylagien, ter wereld noyt ghehoort” was gebaseerd op allerlei literaire werken die de derde en laatste reis beschreven van de Nederlandse ontdekkingsreiziger Willem Barentsz om een noordoostelijke passage naar India te vinden. Hoewel de muziek duidelijk haar roots had in midden jaren ’90 black metal schuwde het Utrechtse trio het experiment niet. Er werden neoklassieke composities geïntegreerd evenals theatermonologen en -dialogen. Grey Aura besloot haar opvolger te baseren op “De protodood in zwarte haren“, een roman van zanger/gitarist Ruben Wijlacker. Kort gezegd handelt dit verhaal over een jonge schilder die verzwolgen wordt door radicaal modernisme en een grote drang voor abstractie. Wegens de grote omvang van dit ambitieuze project besloot de band om demo’s op te nemen en uit te brengen om zo met allerhande elementen te kunnen experimenteren. In 2017 verscheen via The Throat de eerste demo “1: Gelige, traumatische zielsverrukking” en nu is het de beurt aan deel twee, getiteld “2:De bezwijkende deugd“, dat via Tartarus Records op cassette zal verschijnen. Wie de eerste demo heeft gehoord, weet dat Grey Aura haar drang om buiten de lijntjes te kleuren nóg verder doorgetrokken heeft vergeleken met het debuut. Daar waar het eerste deel van het verhaal zich door het incorporeren van flamencogitaren en koperblazers hoorbaar in Spanje afspeelde, verhuizen we voor “2: De bezwijkende deugd” naar Parijs. Dit vertaalt zich onder andere in allerhande Franstalige monologen en licht-erotisch getinte jazzy partijen die de nummers inkleuren. Er moet wel gezegd worden dat het geheel bij momenten vrij fragmentarisch overkomt. Wanneer je de poëtische teksten echter bij de hand neemt en je je meer in het verhaal verdiept, vallen de puzzelstukjes langzaam op hun plaats en wordt je in de flow van het verhaal meegezogen. In de vocale invulling van de black metal-stukken horen we vooral de invloed van een Aldrahn (Urarv, ex-Dødheimsgard) terug, een man die het ook niet al te nauw neemt met de strak afgebakende lijntjes die de puristische liefhebbers van het genre wensen. De vreemde kronkels en vocale capriolen die in de eclectische composities ingebouwd zijn en de zinloze geest van het hoofdpersonage vertolken, doen ook hard denken aan onze eigen bruine helden van Lugubrum. Verder nog even vermelden dat de basklanken van S (Laster) ook nog op een nummertje te horen zijn. Het werk van Grey Aura is voorbestemd voor avontuurlijke muziekliefhebbers en arty farty hipsters, de trve ende cvlt black metal-fanaten lopen hier best in een heel grote boog omheen.

JOKKE: 80/100

Grey Aura – 2: De bezwijkende deugd (Tartarus Records 2019)
1. Sonate
2. De onnoemelijke verleidelijkheid van de bezwijkende deugd
3. Parijs is een portaal
4. De drenkeling
5. Beschonken slaapwandelaar
6. Dialoog: Restaurant
7. Sierlijke schaduwmond