horned almighty

Horned Almighty – Het zit in de natuur van de mens om zichzelf naar de kloten te helpen

Eén van de beste bands die de rock ’n roll-attitude van een Motörhead combineert met een black metal-fundering is wat mij betreft het Deense Horned Almighty. Na het prima “World of tombs” werd het echter wat langer stil dan wat we van dit zootje ongeregeld gewend waren. Tot dat daar plots “To fathom the master’s grand design” op onze deurmat viel en ons meteen van onze sokken blies. Brulbloei S. en gitarist Hellpig werden gecontacteerd voor tekst en uitleg. (JOKKE)

The English version of this interview can be found here.

(c) Bransholmphoto

Het doet goed om eindelijk nog eens van jullie te horen want het was ondertussen toch al weer zes jaar geleden dat “World of tombs” uitkwam. Wat hebben jullie in tussentijd zoal uitgespookt
Hellpig: Oh, time flies when you’re having fun. Het leven gaat zijn gang ondertussen hé, we worden stilaan een dagje ouder en hebben ook andere verantwoordelijkheden. Maar het vuur om helse en vervaarlijke metal te creëren brandt altijd, ook al hebben we soms weinig tijd. We spendeerden best veel tijd aan het schrijfproces van de nieuwe plaat en speelden tussendoor ook enkele shows. We zijn dus nooit met de band gestopt, het verliep gewoon allemaal wat trager dan anders.

De eerste vier platen werden inderdaad om de twee jaar uitgebracht. Tussen “Necro spirituals” en “World of tombs” lag een stilte van vier jaar en nu vroeg het dus zes jaar om “To fathom the master’s grand design” uit te brengen. Wordt het steeds moeilijker om songs te schrijven en inspiratie te vinden?
Hellpig: Al vrij vroeg in onze carrière plaatsten we onszelf in een hokje met de stijl waarmee we ons comfortabel voelden. Na drie à vier platen in dezelfde strekking qua speelstijl, werd het steeds moeilijker om met frisse ideeën op de proppen te komen. Dat is trouwens één van de redenen waarom we onze sound scape verruimden. Een proces dat reeds startte op “Necro spirituals“, verder doorgetrokken werd op “World of tombs” en nu volop tot uiting komt op de nieuwe plaat, zij het nog steeds binnen de grenzen van onze sound. ’t Is nu niet dat we plots als Rush klinken of de psychedelische tour opgaan, maar zowel qua riffs als arrangementen hebben we deze keer zaken gedaan die we nooit eerder deden.

Die evolutie is inderdaad goed hoorbaar. I identificeerde Horned ALmighty steeds als een erg energieke black ’n roll band. Op “World of tombs” werden meer thrash- en punkinvloeden geïnjecteerd en op “TFTMGD” hoor ik ook veel death en doom metal terug.
Hellpig: Wat mij betreft zijn die thrash- en punkelementen al vanaf het begin in onze sound aanwezig. We hebben alle vier een muzikale achtergrond die diep geworteld is in de death en thrash metal van de late jaren ’80/vroege jaren ’90: Deicide, Bolt Thrower, Dark Angel, Massacre, Malevolent Creation, …In het begin gingen we strikt om met onze muzikale invloeden: fucking Darkthrone en Motörhead…niets meer. Maar om de zaken fris te houden, vooral voor onszelf, verruimden we onze sound, zij het op een heel extreem conservatieve manier.

(c) Bransholmphoto

Op basis van enkele songtitels lijkt het me duidelijk dat de ondergang van de mensheid het achterliggend concept is op “TFTMGD“. Met alle natuurrampen zoals de bosbranden die momenteel Australië in lichterlaaie zetten en al het poltieke drama zoals de nucleaire dreiging van Iran, vraag ik me soms af of er nog wel een toekomst is weggelegd voor onze kinderen, zeker aangezien ik weldra zelf vader wordt). Welke gebeurtenissen gaven aanleiding tot de thematiek van de nieuwe plaat en denk je dat het proces van onze zelfvernietiging nog omkeerbaar is?
S: De plaat is een voorstelling van wreedheden en onze ondergang vanuit een historisch perspectief en biedt inzichten in verscheidene fenomenen en historische gebeurtenissen die om verschillende redenen de dood van duizenden mensen tot gevolg hadden. Uit sommige zaken konden we lessen trekken, maar andere zijn nog steeds onvermijdelijk. De mensheid zelf is de grootste bedreiging voor onze planeet. We will eventually all be a part of the grand design…
De gewelddadige natuur van de mens werd doorheen de geschiedenis getemd door Verlichting en evolutie. Met een bevolking van ruim 8 miljard mensen, is het eigenlijk best verwonderlijk dat er toch zo veel mensen vreedzaam met mekaar omgaan. Maar de basis is fragiel en er is dikwijls niet veel nodig om geweld uit te lokken. Oppressie, superioriteit, dogma’s, rassen en ook nog steeds religie vormen de grootste aanleidingen voor antagonisme en vijandigheid tussen mensen. Hoewel deels getemd, ligt het onvermijdelijk in de natuur van de mens: het zit in onze natuur om onszelf naar de kloten te helpen!
Eén van de gebeurtenissen die ons hiertoe inspireerden was de uitbarsting van de Tambora vulkaan op het Indonesische eiland Soembawa in 1815, die een hele reeks wereldwijde gebeurtenissen in gang zette zoals hongersnood, overstromingen en droogte, met de dood van miljoenen tot gevolg. Ik verdiepte me verder in deze materie en uiteindelijk vormde dit de aanleiding voor de tekstuele achtergrond voor het nummer “Apocalyptic wrath”. Geïnspireerd door de massieve schaal van deze natuurramp, bestudeerde ik andere historische gebeurtenissen met catastrofale gevolgen voor de mens en kwam zo tot de theorie dat er een sterkere kracht is die de vernietiging van de mensheid nastreeft, zij het via natuurrampen of door de gewelddadige natuur van de mens zelf…

Het cover artwork wordt nu meteen duidelijk…
S: Inderdaad, het artwork laat een combinatie zien van de verschillende thema’s van de plaat: de uitbarsting van de Tambora, aardbevingen, tsunami’s, plagen, oorlog, enz. Ik maakte een schets van hoe ik het artwork voor ogen had en de erg getalenteerde artiest Ahot schilderde dit nadien.

Voor de tweede keer op rij gingen jullie in zee met het Italiaanse Scarlet Records, een label dat vooral gespecialiseerd is in (Italiaanse) power, symfonische of progressieve metal. Horned Almighty is zonder twijfel de meest extreme band op het label. Voelt het beter om de vreemde eend in de bijt te zijn dan met vele gelijkaardige bands op een label te zitten?
S: Ja en nee, hier zijn vanzelfsprekend voor- en nadelen aan verbonden. We zijn inderdaad hun meest extreme act en springen er daardoor wat tussenuit, maar tenslotte is Scarlet Records gespecialiseerd in de andere genres en weten ze hoe ze promotie moeten voeren. Scarlet bood de beste deal aan voor de nieuwe plaat en we waren tevreden over het werk dat ze verrichtten voor “World of tombs“, dat was de voornaamste reden. In een markt die overstelpt wordt door releases, zijn er verschillende manieren om te kiezen hoe je muziek uitbrengt. Wij zijn echter old school en verkiezen een fysisch label dat haar zaakjes op orde heeft.

Voor de vinylrelease werken jullie samen met het Deense label Strange Aeon Records. Bood Scarlet geen vinyldeal aan?
Hellpig: Toch wel, maar een vinylrelease maakte geen deel uit van onze deal. Idem voor de vorige plaat. Dit wil ook niet zeggen dat we niet tevreden zijn over Scarlet hoor. Labels, en dan vooral de kleinere, staan de dag van vandaag voor dezelfde uitdaging als kleinere bands: opvallen in de stortvloed aan shit muziek en andere noise…Eén van de twee individuen achter Strange Aeon is onze voormalige gitarist Quentin die trouwens ook de plaat opnam, mixte en masterde. Ik vermoed dat hij de plaat goed vond aangezien hij ze tijdens de mix waarschijnlijk een miljoen keer heeft gehoord.

Op jullie promofoto’s blijft de corpse paint achterwege. Past het niet meer bij Horned Almighty anno 2020?
Hellpig: Corpse paint maakt no gsteeds deel uit van ons liveritueel. Het helpt ons om die “andere” persoon in onszelf naar boven te halen die de wereld in vuur en vlam wil zetten en iedereen tegen het hoofd wil stoten. Maar voor promofoto’s zijn we er klaar mee.

(c) Bransholmphoto

Vergeleken met Noorwegen, Zweden en Finland, stond Denemarken steeds minder in de spotlights als het op black metal aankomt. Ik denk dat het voor veel black metal-liefhebbers zelfs niet zo evident is om tien Deense black metal-bands op te sommen. Welke Deense bands beschouwen jullie als de beste of meest belangrijke voor de ontwikkeling van jullie vaderlandse scene?
Hellpig: Mercyful Fate, Samhain, Denial of God, Apollyon en Ad Noctum zijn allemaal goede bands. Idem voor de pre-Horned Almighty band Mareridt die midden jaren ’90 actief was. Geen idee wat de huidige scene betreft!

De voorbije jaren lijkt het nochtans alsof de Kopenhaagse Korpsånd Circle nieuw bloed in de Deens black metal-scene aanvoert met wat mij betreft veel goede bands. Voelen jullie je verbonden met deze veelal jongere landgenoten en wat vind je van de groepering?
Hellpig: Goh, ik heb hier geen mening over.

Is er een kans dat we Horned Almighty in België of Nederland aan het werk kunnen zien ter promotie van “TFTMGD“? Zou fijn zijn om jullie op Throne Fest te zien spelen!
Hellpig: ha, we speelden daar in 2011 tijdens onze Europese tour met Glorior Belli. Zou tof zijn om nog eens terug te komen. Geef de booker een stamp in zijn kloten en zeg hem of haar om ons op de affiche te zetten.

Horned Almighty – To fathom the master’s grand design

We hebber er even op moeten wachten maar met “To fathom the master”s grand design” laat de Deense gehoornde almachtige nog eens van zich horen. We moeten al zes jaar terug de tijd induiken voor het vorige teken van leven. Op het toenmalige “World of tombs” werd het gekende black ’n roll concept van Horned Almighty in enkele nummers al van een gezonde dosis punky thrash voorzien en op deze zesde langspeler is die balans nog net iets verder naar die kant doorgeslagen. Smerte’s vocalen voegen zoals steeds een doodsmetalen randje toe wat niet verwonderlijk is met een tienjarig verleden bij Exmortem. Tegelijkertijd klonken de Denen nog nooit zo gevarieerd want deze nieuwe plaat bevat zo wat hun snelste maar tegelijk ook hun traagste materiaal ooit. Zo beukt het van death metal doordrongen “Violent cosmology” de plaat energiek in gang, maar maakt “Antagonism eternal” ook ruimte voor meer atmosfeer – zij het een apocalyptische – middels het aanwenden van spoken word-passages. “Devouring armageddon” verkent dan weer doomy regionen waarbij een piano en semi-cleane gitaren niet geweerd worden. Een nummer als “Swallowed by the earth” is met zes minuten speeltijd zowat de langste compositie ooit voor Horned Almighty. Het is tevens een, voor hun begrippen, vrij experimenteel nummer dat heel wat variatie in tempo’s kent en aaneenhangt van de spanningsbogen maar ook niet vergeet te knallen middels vurige energetische riffs. Het laat zien dat Horned Almighty ondanks hun fel gesmaakt handelsmerk van opzwepende black ’n roll veel meer is dan een one trick pony. De ronkende bas is altijd al een belangrijke factor geweest in de totaalsound en ook nu weer stuwt Haxen de muziek vooruit met zijn viersnarig instrument, zij het met een iets minder crunchy-geluid, wat de invloed van punk en crust nu wel iets minder frappant maakt. Horned Almighty kan nog steeds aangeraden worden aan liefhebbers van Celtic Frost, Motörhead, Darkthrone en Autopsy en is terug met zijn beste album tot op heden! Bam!

JOKKE: 85/100

Horned Almighty – To fathom the master’s grand design (Scarlet Records 2020)
1. Violent cosmology
2. Apocalyptic wrath
3. Antagonism eternal
4. Devouring armageddon
5. Swallowed by the earth
6. The great death
7. Punishment divine
8. Witchcraft demonology

Liosber – Constrictor:Redeemer

Vijf jaar in de maak geweest maar nu is ie er: de eerste EP voor het Deense Liosber, een trio waarin leden van Horned Almighty huizen die trouwens na een stilte van zes jaar in januari het nieuwe “To fathom the master’s grand design” zullen uitbrengen. Horned Almighty staat gekend voor diens vunzige rock ’n roll getinte black, een omschrijving die niet echt van toepassing is op Liosber. “Constrictor:Redeemer” is immers een EP die in de snelle stukken eerder Zweeds aandoet en naar een Setherial neigt, idem qua productie. Het trio weet echter dat een full-on blastmodus nogal dodelijk is voor de dynamiek en bouwt ook voldoende mid-tempo passages in die het geheel meer laten ademen en een gevoel voor dramatiek uitstralen. Het resulteert bijwijlen haast in een doomsfeertje. Op zich is er niets verkeerd aan dit Liosber en diens debuut EP, de pakkende tremolo-partijen blijven er als zoete koek ingaan. Alleen voegt het ook niets toe aan de compleet verzadigde scene en is het nog maar de vraag of de verstokte verzamelaar ook de vele EP’s die er nog steeds verschijnen, fysiek zal blijven aanschaffen.

JOKKE: 78/100

Liosber – Constrictor:Redeemer (Vendetta Records 2019)
1. Constrictor:Redeemer
2. Herostratum
3. Nefarious paradigm
4. The serpent’s glance

Ondfødt – Dödsrikets kallelse

Bij Immortal Frost Productions lijken ze een voorliefde te hebben voor de Finse black metal-scene. Onder de getekenden van het Belgische label treffen we onder andere Azaghal, Hautakammio, Oath en Ondfødt aan. Die laatste brengt vijf jaar na haar debuut langspeler “Hexkonst” een tweede album uit. De tien nieuwe nummers en intro die op “Dödsrikets kallelse” prijken worden er in vijfendertig minuten doorgejaagd. Ondanks de korte en bondige speelduur van de nummers valt er nochtans de nodige afwisseling te beleven in de Finse black die we voorgeschoteld krijgen. In songs als “Den sanna“, “Tidin e komi” en het met heerlijk venijnige riffs doordrenkte “Nerdreji i mörkri” willen de heren Owe Inborr en Jusso Englund laten zien dat ze als geen ander kunnen raggen en blazen en wanneer het in “Fri från slaveri” de black ’n roll tour opgaat en we meermaals aangespoord worden het woordje “satan” mee te kelen, moet ik soms aan de Deense collega’s van Horned Almighty denken. Maar het duo voelt zich niet te stoer om af en toe ook heerlijke melodieën op de luisteraar af te vuren of wat gas terug te nemen zoals in “No ere jo Satan“, waarin we ook een bijdrage horen van Finntroll zanger Mathias “Vreth” Lillmåns, en het melancholische “Födömd i evihejt“. Het vrij toegankelijke en van pakkende melodieuze leads voorziene “Midnatt” is met haar vijf minuten de langste song van de plaat en samen met het vurige “Nerdreji i mörkri” het beste wat “Dödsrikets kallelse” te bieden heeft. In “Dödens dröm” doen akoestische gitaren en grootse meeslepende leads de (gemoeds-)rust terugkeren om tenslotte via een cover van het voor mij ongekende Hämys nog éénmaal op die typisch Finse meezingbare manier terug te keren. Geen idee waar “Dödsrikets kallelse” ingeblikt werd, maar de plaat klinkt als een klok waardoor de gure riffs extra hard in je vel snijden. En ook de pompende basnoten weten zich goed doorheen de massieve riffmuur te wringen. Dikke duim omhoog voor Ondfødt.

JOKKE: 85/100

Ondfødt – Dödsrikets kallelse (Immortal Frost Productions 2019)
1. Intro
2. Den sanna
3. Fri från slaveri
4. Tidin e komi
5. No ere jo Satan
6. Nerdreji i mörkri
7. Den sista färden
8. Födömd i evihejt
9. Midnatt
10. Dödens dröm
11. Kun minä kuolen (Hämys cover)

Urzeit – Anmoksha

Bijna gelijktijdig met de nieuweling van Ash Borer laten twee van diens leden ook met Urzeit horen hoe een solide brok black metal uit de krochten van Portland’s broeiende black metal scene klinkt. Na twee demo’s en een geweldige split met Akatharsia vormt “Anmoksha” het debuut voor het trio waarbij zanger/gitarist R.F. en bassist M elkaar ook op de repetities van Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul en Uškumgallu – allen bands van het Vrasubatlat label, waar Urzeit echter geen deel van uit maakt – terug zien, terwijl we drummer/zanger A.L.N. bij Hell en מזמור op de drumstoel terug vinden. In tegenstelling tot Ash Borer wordt de gebalde haat hier geventileerd in minder lang uitgesponnen nummers en zorgt een Darkthronish punky ondertoon voor de nodige pepers in de reet. Ik moet regelmatig aan een Wolvhammer denken, maar dan wel r(a)uwer als diens laatste wapenfeit. De tien meedogenloze nummers hakken erin en de basgitaar zoemt en dendert lekker doorheen de ruwe bolster riffs. Voeg Horned Almighty dus ook maar aan het lijstje referentiebands toe. “Nascphanin” is met zijn gevarieerde vocalen en slachtoffers makende riffsalvo een explosief nummer waarbij het shrapnel in het rond vliegt, terwijl “Gravvivek” met zijn donkere, dreigende midtempo riffs ook wel wat Amenra in zich draagt, totdat halfweg haar zeven minuten speeltijd de nekspieren terug danig los geschud kunnen worden. Ik pik er nu deze twee nummers uit maar eigenlijk zijn ook de acht andere songs schoolvoorbeelden van intense black metal waar elke vorm van subtiliteit, weemoed of romantisch verlangen ver zoek zijn. Regelmatig passeren supersonisch hoge screams de revue die door merg en been gaan en hoewel de opzwepende stukken misschien wat onderling inwisselbaar zijn, kan dit stuk venijn niet snel genoeg zijn weg naar mijn muziekcollectie vinden!

JOKKE: 85/100

Urzeit – Anmoksha (Eigen beheer 2016)
1. Imnagas
2. Anmoksha
3. Exeris
4. Nascphanin
5. Bellisunya
6. Illartha
7. Autmomus
8. Migrakama
9. Gravvivek
10. Entitiksha

Behexen – The poisonous path

De aandachtige lezer heeft waarschijnlijk reeds opgemerkt dat ik fan ben van alle orkestjes waar de heer Luctus (spilfiguur in de Nidrosian scene) bij betrokken is of was: One Tail One Head, Darvaza, Dark Sonority, Mare, Celestial Bloodshed, Ritual Death, Aptorian Demon, Dødsengel, Kaosritual en Black Majesty. Wat jullie misschien niet weten is dat deze Noor sinds 2009 ook als gitarist actief is bij het Finse Behexen, zij het onder het pseudoniem Kraath. Samen met Azaghal, Horna en Sargeist behoren deze Finnen tot een constante van de Finse black metal scene en met “The poisonous path” verscheen eerder dit jaar een vijfde langspeler. Naast Kraath bestond de line-up van Behexen op deze plaat uit oudgedienden Hoath Torog (vocals), Horns (drums) en Shatraug (gitarist). Die laatste is ondertussen echter met de noorderzon vertrokken, terwijl hij in zijn band Sargeist dan weer grote kuis gehouden heeft en Hoath Torog en Horns aan de deur heeft gezet. Hoewel de drie heerschappen over een blinkende kale knikker beschikken, zit er dus precies een serieuze haar in de boter. Soit, het oude werk van deze duivelaanbidders mocht er best wezen, maar wat Behexen op “The poisonous path” laat horen, is een absolute topprestatie. Een klein uur (!) lang is het genieten geblazen van dynamische, energieke black metal waarbij de tremolo-picking riffs, melodieuze bridges, hakkende breaksblastend drumwerk en in reverb gedrenkte vocalen rond je oren vliegen. Wat opvalt zijn de laaggestemde gitaren, waardoor het riffwerk eerder de boomstamzagende Zweedse death metal tour opgaat (in de chaotische ramstukken van “Chalice of the abyssal water” denk ik zelfs regelmatig aan hun grinding landgenoten van Rotten Sound). Wanneer Behexen de rockende tour opgaat, komt het Deense Horned Almighty dan weer vanachter de hoek piepen. Grof gezegd kan het album in twee stukken opgedeeld worden, waarbij de eerste helft van het album vooral focust op snelheid en agressie (echter zonder koppig aan één stuk door te razen), alvorens in het tweede deel een meer epische kant van hun met corpsepaint bekladde smoel te laten zien met het in het Fins gezongen “Rakkaudesta saatanaan” als episch hoogtepunt. Centraal op het album staat met “Umbra luciferi” een absolute kraker waarbij dynamiek en duivelse schoonheid hand-in-hand gaan. Ook “Luminous darkness” is een knaller, zij het één die zich op doomtempo voortbeweegt en waarbij talloze samples en een sinistere, maar pakkende melodie je in een wurggreep nemen. Moeilijk om hier iets negatief over te zeggen. Behexen staat dan ook tot aan haar knieën in een rottende berg menselijke botten van de slachtoffers die ze met deze prachtplaat heeft gemaakt.

JOKKE: 90/100

Behexen – The poisonous path (Debemur Morti Productions 2016)
1. The poisonous path
2. Wand of shadows
3. Cave of the dark dreams
4. Sword of promethean fire
5. Umbra luciferi
6. Luminous darkness
7. Chalice of the abyssal water
8. Pentagram of the black earth
9. Gallows of inversion
10. Rakkaudesta saatanaan