horned almighty

Ondfødt – Dödsrikets kallelse

Bij Immortal Frost Productions lijken ze een voorliefde te hebben voor de Finse black metal-scene. Onder de getekenden van het Belgische label treffen we onder andere Azaghal, Hautakammio, Oath en Ondfødt aan. Die laatste brengt vijf jaar na haar debuut langspeler “Hexkonst” een tweede album uit. De tien nieuwe nummers en intro die op “Dödsrikets kallelse” prijken worden er in vijfendertig minuten doorgejaagd. Ondanks de korte en bondige speelduur van de nummers valt er nochtans de nodige afwisseling te beleven in de Finse black die we voorgeschoteld krijgen. In songs als “Den sanna“, “Tidin e komi” en het met heerlijk venijnige riffs doordrenkte “Nerdreji i mörkri” willen de heren Owe Inborr en Jusso Englund laten zien dat ze als geen ander kunnen raggen en blazen en wanneer het in “Fri från slaveri” de black ’n roll tour opgaat en we meermaals aangespoord worden het woordje “satan” mee te kelen, moet ik soms aan de Deense collega’s van Horned Almighty denken. Maar het duo voelt zich niet te stoer om af en toe ook heerlijke melodieën op de luisteraar af te vuren of wat gas terug te nemen zoals in “No ere jo Satan“, waarin we ook een bijdrage horen van Finntroll zanger Mathias “Vreth” Lillmåns, en het melancholische “Födömd i evihejt“. Het vrij toegankelijke en van pakkende melodieuze leads voorziene “Midnatt” is met haar vijf minuten de langste song van de plaat en samen met het vurige “Nerdreji i mörkri” het beste wat “Dödsrikets kallelse” te bieden heeft. In “Dödens dröm” doen akoestische gitaren en grootse meeslepende leads de (gemoeds-)rust terugkeren om tenslotte via een cover van het voor mij ongekende Hämys nog éénmaal op die typisch Finse meezingbare manier terug te keren. Geen idee waar “Dödsrikets kallelse” ingeblikt werd, maar de plaat klinkt als een klok waardoor de gure riffs extra hard in je vel snijden. En ook de pompende basnoten weten zich goed doorheen de massieve riffmuur te wringen. Dikke duim omhoog voor Ondfødt.

JOKKE: 85/100

Ondfødt – Dödsrikets kallelse (Immortal Frost Productions 2019)
1. Intro
2. Den sanna
3. Fri från slaveri
4. Tidin e komi
5. No ere jo Satan
6. Nerdreji i mörkri
7. Den sista färden
8. Födömd i evihejt
9. Midnatt
10. Dödens dröm
11. Kun minä kuolen (Hämys cover)

Urzeit – Anmoksha

Bijna gelijktijdig met de nieuweling van Ash Borer laten twee van diens leden ook met Urzeit horen hoe een solide brok black metal uit de krochten van Portland’s broeiende black metal scene klinkt. Na twee demo’s en een geweldige split met Akatharsia vormt “Anmoksha” het debuut voor het trio waarbij zanger/gitarist R.F. en bassist M elkaar ook op de repetities van Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul en Uškumgallu – allen bands van het Vrasubatlat label, waar Urzeit echter geen deel van uit maakt – terug zien, terwijl we drummer/zanger A.L.N. bij Hell en מזמור op de drumstoel terug vinden. In tegenstelling tot Ash Borer wordt de gebalde haat hier geventileerd in minder lang uitgesponnen nummers en zorgt een Darkthronish punky ondertoon voor de nodige pepers in de reet. Ik moet regelmatig aan een Wolvhammer denken, maar dan wel r(a)uwer als diens laatste wapenfeit. De tien meedogenloze nummers hakken erin en de basgitaar zoemt en dendert lekker doorheen de ruwe bolster riffs. Voeg Horned Almighty dus ook maar aan het lijstje referentiebands toe. “Nascphanin” is met zijn gevarieerde vocalen en slachtoffers makende riffsalvo een explosief nummer waarbij het shrapnel in het rond vliegt, terwijl “Gravvivek” met zijn donkere, dreigende midtempo riffs ook wel wat Amenra in zich draagt, totdat halfweg haar zeven minuten speeltijd de nekspieren terug danig los geschud kunnen worden. Ik pik er nu deze twee nummers uit maar eigenlijk zijn ook de acht andere songs schoolvoorbeelden van intense black metal waar elke vorm van subtiliteit, weemoed of romantisch verlangen ver zoek zijn. Regelmatig passeren supersonisch hoge screams de revue die door merg en been gaan en hoewel de opzwepende stukken misschien wat onderling inwisselbaar zijn, kan dit stuk venijn niet snel genoeg zijn weg naar mijn muziekcollectie vinden!

JOKKE: 85/100

Urzeit – Anmoksha (Eigen beheer 2016)
1. Imnagas
2. Anmoksha
3. Exeris
4. Nascphanin
5. Bellisunya
6. Illartha
7. Autmomus
8. Migrakama
9. Gravvivek
10. Entitiksha

Behexen – The poisonous path

De aandachtige lezer heeft waarschijnlijk reeds opgemerkt dat ik fan ben van alle orkestjes waar de heer Luctus (spilfiguur in de Nidrosian scene) bij betrokken is of was: One Tail One Head, Darvaza, Dark Sonority, Mare, Celestial Bloodshed, Ritual Death, Aptorian Demon, Dødsengel, Kaosritual en Black Majesty. Wat jullie misschien niet weten is dat deze Noor sinds 2009 ook als gitarist actief is bij het Finse Behexen, zij het onder het pseudoniem Kraath. Samen met Azaghal, Horna en Sargeist behoren deze Finnen tot een constante van de Finse black metal scene en met “The poisonous path” verscheen eerder dit jaar een vijfde langspeler. Naast Kraath bestond de line-up van Behexen op deze plaat uit oudgedienden Hoath Torog (vocals), Horns (drums) en Shatraug (gitarist). Die laatste is ondertussen echter met de noorderzon vertrokken, terwijl hij in zijn band Sargeist dan weer grote kuis gehouden heeft en Hoath Torog en Horns aan de deur heeft gezet. Hoewel de drie heerschappen over een blinkende kale knikker beschikken, zit er dus precies een serieuze haar in de boter. Soit, het oude werk van deze duivelaanbidders mocht er best wezen, maar wat Behexen op “The poisonous path” laat horen, is een absolute topprestatie. Een klein uur (!) lang is het genieten geblazen van dynamische, energieke black metal waarbij de tremolo-picking riffs, melodieuze bridges, hakkende breaksblastend drumwerk en in reverb gedrenkte vocalen rond je oren vliegen. Wat opvalt zijn de laaggestemde gitaren, waardoor het riffwerk eerder de boomstamzagende Zweedse death metal tour opgaat (in de chaotische ramstukken van “Chalice of the abyssal water” denk ik zelfs regelmatig aan hun grinding landgenoten van Rotten Sound). Wanneer Behexen de rockende tour opgaat, komt het Deense Horned Almighty dan weer vanachter de hoek piepen. Grof gezegd kan het album in twee stukken opgedeeld worden, waarbij de eerste helft van het album vooral focust op snelheid en agressie (echter zonder koppig aan één stuk door te razen), alvorens in het tweede deel een meer epische kant van hun met corpsepaint bekladde smoel te laten zien met het in het Fins gezongen “Rakkaudesta saatanaan” als episch hoogtepunt. Centraal op het album staat met “Umbra luciferi” een absolute kraker waarbij dynamiek en duivelse schoonheid hand-in-hand gaan. Ook “Luminous darkness” is een knaller, zij het één die zich op doomtempo voortbeweegt en waarbij talloze samples en een sinistere, maar pakkende melodie je in een wurggreep nemen. Moeilijk om hier iets negatief over te zeggen. Behexen staat dan ook tot aan haar knieën in een rottende berg menselijke botten van de slachtoffers die ze met deze prachtplaat heeft gemaakt.

JOKKE: 90/100

Behexen – The poisonous path (Debemur Morti Productions 2016)
1. The poisonous path
2. Wand of shadows
3. Cave of the dark dreams
4. Sword of promethean fire
5. Umbra luciferi
6. Luminous darkness
7. Chalice of the abyssal water
8. Pentagram of the black earth
9. Gallows of inversion
10. Rakkaudesta saatanaan