oathbreaker

Wiegedood – De doden hebben het goed III

Wiegedood is goed op dreef en lijkt onvermoeibaar door te gaan zowel qua touren als qua uitbrengen van nieuw plaatwerk. In een kleine drie jaar tijd hebben onze landgenoten, die ook voltallig terug te vinden zijn in de line-up van Oathbreaker, hun trilogie “De doden hebben het goed” afgerond. Delen I en II zijn ondertussen grijsgedraaid en ook het nagelnieuwe derde hoofdstuk dat via Century Media verschijnt, zal hier de komende jaren ongetwijfeld nog de nodige rondjes draaien. Zoals de traditie het wil, prijken er opnieuw vier songs op de tracklist en klokt het geheel op iets meer dan een half uur af. Ten opzichte van de voorganger vallen er geen wereldschokkende veranderingen te bespeuren of het moeten de diepe keelgezangen aan het einde van “Prowl” zijn. Het tempo ligt meermaals verschroeiend hoog (wat is drummer Wim toch een beest!), de riffs zijn bovengemiddeld sterk en de – zij het ietwat monotone – hese krijsen van Levy klieven doorheen de razernij. Enkel in “Doodskalm” en de meer dan twaalf minuten durende titeltrack wordt met een voor atmosferische USBM typerende eb-en-vloed dynamiek gespeeld zoals Wiegedood eerder hanteerde op haar debuut, maar waarbij het eindstuk van het eerst vernoemde nummer wel gevaarlijk dicht naar recyclage van eerder materiaal neigt (de titeltrack van het debuut om specifieker te zijn). In de andere songs klinkt het allemaal wat Noorser hoewel er in enkele breaks van “Doodskalm” en de tremolo riffs van “Parool” ook Zweedse elementen te bespeuren vallen (in de afsluiter hoorde ik wat Setherial ten tijde van “Nord…” voorbijkomen). Criticasters die beweren dat het succes van de band een gevolg is van de link met Amenra zullen er altijd wel zijn (en dat mag ook) en de duivel houdt zich hier mijlenver vandaan, maar voor mij bewijst Wiegedood toch dat ze deze razende pot black metal recht en diep vanuit het hart brengt en verre van een ééndagsvlieg is. Benieuwd naar de performance op Roadburn maar vooral ook naar de releaseshow in de Kreun waar het trio eenmalig de drie albums volledig in chronologische volgorde gaat spelen. Dat gaat vuurwerk geven!

JOKKE: 88/100

Wiegedood – De doden hebben het goed III (Century Media 2018)
1. Prowl
2. Doodskalm
3. De doden hebben het goed III
4. Parool

Time Lurker – Time lurker

Toen ik vorig jaar tijdens een nachtelijke Bandcamp dwaling op Time Lurker stootte, was ik meteen verkocht. Mijn kop eraf dat deze Franse einzelgänger uit Strasbourg vroeg of laat niet door een label opgepikt zou worden. Het is uiteindelijk Les Acteurs de l’Ombre Productions geworden, een label dat de laatste tijd goed bezig is. Voor het debuut dat in juni uitkomt werden de twee digitale EP’s “I” (tracks één en twee) en “II” (tracks vier tot en met zeven) en de single “Etheral hands” (track drie) samengevoegd. Mick speelde de hele plaat op zijn eentje in en verzorgde ook de mix. Voor de mastering werd bij Jack Shirley (o.a. Deafheaven, Wiegedood, Oathbraker, Ultha) aangeklopt, dus op productioneel vlak zit dit plaatje meer dan snor. Voor de zang kreeg de man hulp van enkele vrienden zoals Thibo (Paramnesia), Tony (Rance), Cédric (End Of Mankind, Pyrecult) en Clam (Le Mal des Ardents) waardoor er op vocaal vlak tot op het depressieve af heel wat te beleven valt. De geest van het vergane Altar Of Plagues waart alomtegenwoordig rond in de atmosferische black metal, maar dat vinden we allerminst een spijtige zaak. De warme gloed die de muziek bij momenten uitstraalt, maakt het contrast met de ijselijke screams des te groter. In de songs afkomstig van de tweede EP is nog meer ruimte voor catharsische atmosfeer voorzien. Het concept van Time Lurker is gebaseerd op een lange, introspectieve reis waarbij de menselijke natuur geconfronteerd wordt met haar demonen die gevormd worden door twijfel en angst en waarbij inspiratie werd gevonden bij Jules Verne en HP Lovecraft. Twijfel is er allerminst bij het aanhoren van deze plaat. Wat ben ik in mijn nopjes met Time Lurker!

JOKKE: 90/100

Time Lurker – Time lurker (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2017)
1. Rupture
2. Judgment
3. Ethereal hands
4. Reborn
5. No way out from mankind
6. Passage
7. Whispering from space

Wiegedood – Geen ruimte voor geforceerde gimmicks

Eind vorig jaar dook in de Belgische ondergrond plots de naam Wiegedood op talrijke affiches op. Ik trok mijn leren jekker aan, plugde mijn oordoppen in en ging op onderzoek om te ontdekken dat het om een black metal band ging die in het leven geroepen werd door leden die hun sporen reeds verdiend hadden in Church Of Ra (COR) bands zoals Amenra, Oathbreaker, Hessian en Rise And Fall. Een half jaartje later is er nu het debuut “De doden hebben het goed” dat bij ondergetekende als een bommetje binnen kwam. Redenen genoeg om frontman Levy Seynaeve eens aan de kritische tand te voelen. (JOKKE)

Featured image

Dag Levy, een half jaar geleden was daar out of the blue je nieuwe band Wiegedood. In plaats van eerst een demo op te nemen en op basis daarvan gigs te doen, kozen jullie voor een andere werkwijze, namelijk eerst diverse podia onveilig maken om daarna meteen een full album op te nemen. Vanwaar deze strategie en liep je al lang met de idee rond om een black metal band op te richten?
Het idee achter Wiegedood is zich ongeveer anderhalf jaar geleden beginnen vormen bij Gilles, Wim en mezelf. Op dat moment hadden we het allemaal echter te druk met andere bands. Ik was nog druk aan het touren met Amenra, Oathbreaker had net “Eros Anteros” gereleased en Wim was bezig met The Rott Childs.Zodra we allemaal wat meer tijd hadden zijn we beginnen repeteren en toen is alles redelijk snel gegaan. Ik denk dat we op een kleine 10 repetities “De doden hebben het goed” geschreven hebben en het leek ons zonde om die niet als volwaardige full length de wereld in te sturen.

Als je als muzikant beslist om black metal te spelen wordt je eigenlijk al meteen voor een keuze gesteld: ga je de corpse paint inclusief leather & spikes toer op om over Satan en andere duivelspraktijken te zingen of kies je voor de atmosferische cascadian USBM benadering (en volgens kwatongen hipster variant van black metal) waarbij deze toeters en bellen in de kelder opgeborgen blijven? Hebben jullie voor dit dilemma gestaan of was het van meet af aan duidelijk welke richting je uit wou gaan?
Ik denk niet dat ook maar iemand van ons ooit overwogen heeft om zichzelf te schilderen of één of ander belachelijk kostuum te dragen… Het is onderling altijd duidelijk geweest dat we ons eigen ding doen en dat geforceerde gimmicks daar niet in thuis horen.

Wat vind je van de in hun ogen “trve ende kvlt” black metal bands die vinden dat de hipsters niets te zoeken hebben binnen black metal. Zou je op tour willen of kunnen gaan met duivelaanbidders à la Gorgoroth, Watain of Marduk? Stoort het je dat sommigen COR en aanverwanten als een trendy hipster thing beschouwen?
Couldn’t care less, eerlijk gezegd. Wiegedood en alles wat we doen is er voor ons, niet om goedkeuring te krijgen van individuën die zich “echter” wanen omdat ze bepaalde clichés meer in de kijker zetten dan wij.

De bandnaam Wiegedood (een benaming voor gevallen waarbij de doodsoorzaak van een baby, ook na uitgebreid onderzoek, niet aangetoond kan worden) is heel expliciet en negatief. Natuurlijk zijn er legio metal bandnamen die over ziektes en aanverwante doodsoorzaken gaan, maar in het Nederlands komt zoiets toch altijd directer en harder over. Ik kan me voorstellen dat er onder je fan base mensen zijn die dit afschuwelijk drama reeds persoonlijk hebben meegemaakt en hierdoor gebruuskeerd zijn en moeite hebben om naar jullie muziek te luisteren. Heb je door de bandnaam reeds negatieve ervaringen gehad en waarom heb je specifiek voor deze naam gekozen?
Wiegedood is voor mij een vehikel om de negatieve dingen die ik voorgeschoteld krijg in het leven van me af te schrijven. Dingen waar ik geen macht over heb. Gebeurtenissen waar men enkel kan van weglopen of leren mee omgaan. Voor veel dingen is er geen grijze zone. Moge Wiegedood en vooral wat we doen daar een representatie van zijn.

Niet alleen de bandnaam, maar ook de titel van de plaat en een songtitel als “Svanesang” refereren aan de dood. Bij de promolink zaten geen teksten waardoor ik me afvraag of het album een soort van conceptplaat is die over de “dood” handelt en of de teksten in het Nederlands gezongen worden?
De angst voor en het verlangen naar de dood zijn inderdaad frequent terugkerende thema’s. Tekstueel is de plaat vooral een voorstelling van wat er tijdens het schrijfproces van de plaat in mij omging. Er is binnen de teksten veel ruimte voor interpretatie en ik kan maar hopen dat ze voor anderen ook pijn kunnen verzachten en perspectief bieden over bepaalde zaken. De teksten zijn niet in het Nederlands.

Aan het einde van de plaat horen we je ex-vriendin een Russisch spoken word stuk opvoeren, waarvan jullie een deel ook als sample gebruiken om jullie shows mee te eindigen. Omdat Russisch voor mij Chinees is, wou ik gaarne weten waar dat stukje over gaat.
De volledige titel van dat nummer is “Onder gaan/превозносить”. Het Russisch is een vertaling van de tekst die doorheen het nummer gezongen wordt. Twee geliefden die elkaar het beste wensen voor wanneer het onvermijdelijke afscheid komt. Dat is één van de betekenissen van dat nummer.

Dit is de volledige tekst:
Onder gaan / превозносить
Lit the halo and mount the nimbus.
Fall by the land of plenty.
Life abide,
Death receive.
Ascend the chariot.
Float trough the ceiling.
Bearer of scythe come.
Come forward, eternal thief.
To oblivion consigned.
Your being, sanctified.
In the hollow of your hands,
You have carried mine.

Ik moet zeggen dat ik het hoesontwerp met de knappe foto van Amenra’s huisfotograaf Stefaan Temmerman en jullie nu reeds iconische symbool erg geslaagd vind. Waar werd de foto getrokken?
Ransberg, de thuis van Wim.

Ik heb Wiegedood reeds drie keer live aanschouwd waarbij ik telkenmale van mijn sokken geblazen werd (de eerste keer op het Night of Desecration festival met o.a. Hessian, Opium Lord en Terzij De Horde, de tweede keer op de releaseshow van Nihill in de Kreun en de derde keer als support voor Hierophant en Mutilation Rites in Het Bos). Wat was voor jouw persoonlijk de beste show die jullie reeds speelden?
De Kreun in Kortrijk is altijd een beetje thuiskomen. Ik ben er zeker van dat Gilles en Wim dat zullen beamen. Verder zal onze eerste show in 019 Gent met Treha Sektori mij altijd bij blijven.

De underground scene is momenteel zeer dicht bevolkt en alle bands willen de hort op om te gaan spelen, waardoor er enerzijds een overaanbod aan shows is, maar het anderzijds (hoe contradictorisch het ook mag klinken) soms erg moeilijk is om als (startende) band aan interessante shows te geraken. Afgezien van het feit dat jullie met Wiegedood natuurlijk kwaliteit brengen, lijken jullie daar als nieuwbakken band met enkele coole shows in binnen- en buitenland echter geen last van te hebben. Jullie kunnen natuurlijk teren op het succes van o.a. Amenra en package deals aanbieden met bands van de COR. Wat is jouw mening over het grote aanbod shows en soms lage bezoekersaantal en hoe ga je om met de kritiek dat het als band veel makkelijker is als je behoort tot COR?
Ik sta daar eerlijk gezegd niet echt bij stil. We werken allemaal hard aan de dingen die we proberen te verwezenlijken en ik ben er van overtuigd dat we het allemaal ook verdienen als we ergens in slagen. Zelfs los van wat we eerdere jaren al deden met andere bands. Die historie zorgt zeker voor meer exposure enzo maar ik geloof er ook in dat Wiegedood een identiteit kan ontwikkelen die op zichzelf kan staan.

Wat zijn je ambities met Wiegedood?  Hoe combineren jullie het spelen in verscheidene bands met jullie privéleven, werk of studie? Bestaat er zoiets als een rangorde voor jullie bands? Ik kan me immers voorstellen dat Amenra voorrang krijgt op Wiegedood eens die een nieuwe plaat uit hebben.
In juni gaan we een 10-tal dagen op tour door Europa met Treha Sektori en dat zal zeker niet alles zijn. Hoewel Amenra nooit echt slaapt zitten we nu toch in een periode waar we ons meer gaan focussen op het schrijven van nieuw materiaal en dan wordt er automatisch minder getoured. Hessian is ook bezig met nieuw materiaal en is dus al even wat minder actief bezig met liveshows. Er zijn dus inderdaad bepaalde bands die voorrang hebben op andere maar ik denk dat we ondertussen wel gevonden hebben hoe we alles zo efficiënt mogelijk kunnen organiseren.

Als afsluiter mag je drie termen opsommen die voor jou de essentie van Wiegedood weergeven.
Een eigen band omschrijven in drie woorden vind ik een van de moeilijkste dingen die er is eerlijk gezegd dus misschien moet ik dat gewoon overlaten aan de luisteraar. Onze plaat komt op 8 mei uit op Consouling Sounds.

Wiegedood – De doden hebben het goed

Het Belgische Church Of Ra collectief heeft zijn gezanten reeds uitgestuurd in verscheidene sub-genres van het hardere werk zoals sludge, hardcore, grindcore, ambient en postcore. Black metal leek het nog te ontbreken puzzelstukje binnen het groter geheel, waarop leden van Oathbreaker, Amenra, Hessian en Rise And Fall besloten om Wiegedood in het leven te roepen. Verwacht je bij de term “black metal” hier echter niet aan een stel geschminkte panda’s die lofzangen brengen ter meerdere eer en glorie van de gehoornde, maar aan de atmosferische (some say hipster) variant van het genre, met een zeer grote vette knipoog naar de Amerikaanse Cascadian black metal scene. Klinkt misschien vreemd dat een Belgische band dit genre speelt? Welnee, je hoeft toch ook geen Zweedse band te zijn om Gothenburg death metal te maken of om aan de andere kant van de plas te wonen om Florida death metal te spelen? Wiegedood heeft bij mijn weten dan ook een monopolie op deze sub-stroming in ons vaderlandje. Daar waar collega’s meestal de pracht van Moeder Aarde prijzen, lijkt het trio, afgaand op de bandnaam, titel en songtitels, eerder het thema “dood” te bezingen, hoewel ik geen jota versta van de teksten die zanger/gitarist Levy uit zijn longen perst en geen idee heb of deze ook in het Nederlands gezongen worden. Openingstrack “Svanesang” legt meteen de zweep erop met een heerlijk snijdende gitaarriff ondersteund door het duidelijk in de mix hoorbare snare-geknuppel van vellenmepper Wim. Meteen moet ik aan een band als Ash Borer denken, wat absoluut als een compliment mag gelden. Halverwege de song valt de razernij stil om enkel nog wat gitaargetokkel over te houden, waardoor zowel de luisteraar als de muzikanten even naar adem kunnen happen alvorens terug een riff- en blastbeateruptie in te zetten. De bas is niet hoorbaar, omdat er simpelweg geen bassist aan te pas komt bij Wiegedood (wat we bijvoorbeeld ook bij een band als Sun Worship zien) en deze wordt eerlijk gezegd ook niet gemist. Het gitaarwerk in opvolger “Kwaad bloed” bevat enkele druppels Noorse hemoglobine en akoestische gitaar naar het einde toe. In de titeltrack gaat het er voor de drummer wat rustiger aan toe terwijl de gitaartandem een melodie op de luisteraar afvuurt die niet zou misstaan op een plaat van Wolves In The Throne Room. Afsluiter “Onder gaan” tovert twaalf minuten lang kippenvel op mijn armen en een brede grijns op mijn tronie. Wat een heerlijke song!  De repeterende riff op het einde bevat een spoken word stuk dat ingesproken werd door de Russische ex-vriendin van frontman Levy. Dit debuut heeft alles in huis om van Wiegedood een grote band te maken binnen de Cascadian stroming: goede songs, knap artwork van Stefaan Temmerman en een ruwe productie, waarin alle details toch goed hoorbaar zijn. Ook live ontketenen onze landgenoten een heuse wervelstorm, dus ga hen zeker checken op één van de vele opkomende live gigs.

JOKKE: 84/100

Wiegedood – De doden hebben het goed (Consouling Sounds 2015)
1. Svanesang
2. Kwaad bloed
3. De doden hebben het goed
4. Onder gaan

Oathbreaker – Een oneindige cyclus van kalmte en chaos

Groenten uit eigen tuin smaken altijd beter. Jaren werd België doodgezwegen in de internationale extreme scene. Maar net zoals de Rode Duivels zijn er een resem bands waar je tegenwoordig niet omheen kunt. Oathbreaker is er zo eentje. Dit uitstekend collectief heeft zo net een nieuwe plaat uit en tourt momenteel door Europa. Tussendoor hebben gitarist Lennart en drummer Ivo wat tijd gevonden voor een gezellige babbel te doen, hieronder te lezen. (FLP)

1009792_10151549747627582_2135854815_n
Het gaat tegenwoordig erg hard voor Oathbreaker. Grote festivals, pretentieuze shows en een plaat die (internationaal) goed onthaald wordt.
Ivo: Ik denk dat je dat nooit kan voorspellen. We wisten natuurlijk dat de vorige plaat niet slecht onthaald was, en dankzij “Maelstrom” hebben we enkele mooie dingen kunnen doen. Maar de nieuwe plaat verschilt toch duidelijk van ons debuut, dus je kan moeilijk op voorhand inschatten hoe de mensen zullen reageren. We hebben vooral getracht een plaat te maken waar we zelf achter konden staan. Nu de plaat er is, willen we die plaat gewoon zo veel en goed mogelijk promoten als mogelijk is. Het is niet altijd even simpel om vier agenda’s te combineren, maar tot nu lukt het wonderwel. En onze doelstellingen stellen we uiteindelijk telkens bij, er is geen groot masterplan of zo. We werken gewoon hard en nemen het stap per stap.

De nieuweling: “Eros/Anteros”, Grieks voor liefde en wederliefde. Hoe, wat en waarom? Vertel er eens wat meer over?
Lennart: Voor de titel hebben we ons laten inspireren door het toneelstuk “Pelléas et Mélisande” van Maurice Maeterlinck, dat gaat over liefde die gedoemd is te mislukken op basis van het idee dat menselijke actie gedreven wordt door een oneindige cyclus van kalmte en chaos. “Eros” verwijst naar die kalmte en “Anteros” naar chaos. We vonden het idee van opschudding die tot stabiliteit leidt, en omgekeerd, een erg passend beeld voor de plaat, en probeerden dit niet alleen tekstueel in de plaat te verwerken maar ook in de dynamiek van de muziek. De meiboom op de hoes symboliseert verandering. De overgang van de ene levensfase naar de volgende. We hebben die zelf gemaakt en opgesteld in een veld nabij Gent, waar Jeroen Mylle deze dan gefotografeerd heeft.

Ook deze maand gepland: een Europese tour met Birds in Row. Oathbreaker is headliner. Staan jullie dan zo hoog aangeschreven buiten de landsgrenzen? Vertel eens: wat zijn de verwachtingen? 
Ivo: Op zich denk ik dat wij en Birds In Row ongeveer even groot zijn. We hebben allebei al wat getourd, zowel in Europa als daarbuiten, en hebben al wat releases uit dus je kan stellen dat we wel aan elkaar gewaagd zijn. Het is gewoon zo dat we afgesproken hebben dat wij deze tour headlinen omdat het tenslotte naar aanleiding van de nieuwe plaat is. Voor hetzelfde geld was het omgekeerd, hadden Birds In Row een nieuwe plaat te promoten en sloten zij telkens af. Regelmatig touren is best belangrijk, omdat het nu eenmaal een belangrijke manier is om te groeien als band. Je plant wat zaadjes en je hoopt dat die enigszins gekiemd zijn als je de volgende keer terugkomt. Deze tour, waarbij we hoofdzakelijk N-Europa aandoen, gaat van kleine zaaltjes van een 100-tal man tot een paar zalen met een capaciteit van 300 man. De clubs die we begin september aandoen in Rusland met de Church Of Ra ken ik niet echt, maar ik vermoed dat die ook wel een zaalcapaciteit van 300 of meer zullen hebben. De rest van het jaar staan er nog enkele festivals op het programma en wat clubshows in zowel binnen- als buitenland.

Trouwens, nooit gedacht live twee gitaristen te gebruiken? Het zou alvast meer power geven, vooral tijdens solo’s waar de bas niet alles opgevuld krijgt.
Lennart: Daar hebben we zeker al aan gedacht, maar momenteel wegen de praktische nadelen van er een vijfde bandlid bij te nemen nog zwaarder door dan de voordelen. We vinden het ook niet perse zo erg dat we live wat anders klinken dan op plaat. Op die show in Leuven speelden we overigens met een vervanger op bas. Onze bassist Gilles is doorgaans wat meer aanwezig in het totaalgeluid, waardoor de bas wel meer opvult.

Hoe groot is de invloed van de Church of Ra op jullie hedendaags succes?
Ivo: Ik denk dat je die invloed moeilijk kan ontkennen. Vanuit het Church Of Ra-collectief bouw je nu eenmaal sneller zichtbaarheid op, omdat je met meerdere bands verbonden bent. Doordat iedereen hard werkt aan zijn eigen ding, creëer je zo makkelijker een gezamenlijk momentum dat je moeilijk kan missen. Daarnaast kun je als band ook een beroep doen op elkaar. We kunnen samen shows opzetten, we kunnen rekenen op getalenteerde fotografen en grafische artiesten, etc. Ik denk dat het een mooi bewijs is van hoe je door samenwerking meer kunt bereiken in plaats van elkaar te willen beconcurreren kost wat kost.

Hoe belangrijk is imago voor een band als Oathbreaker?
Ivo: Het zal je misschien verbazen, maar wij zijn veel minder bezig met ons imago dan mensen zouden denken. Waar we wel erg op letten, is de vormgeving van alles waar we onze naam aan verbinden. Het moet gewoon kloppen en consistent zijn met de muziek die we maken. Ik geloof persoonlijk sterk dat een goede vormgeving een meerwaarde kan zijn voor de muziek die je speelt. Maar we gedragen ons niet op een bepaalde manier met het oog op een bepaald imago. We gedragen ons zoals we ons voelen, daar zit helemaal geen plan achter.

Ik neem aan dat jullie uit de hardcore scene komen. Merk je een verschil met bands die in hetzelfde hokje passen als jullie, maar in feite uit de metal scene komen?
Ivo: Ik moet zeggen dat we nog niet zoveel op echte metalshows hebben gespeeld, dus die vergelijking kan ik (nog) niet maken. Maar het klopt wel dat we vanuit de hardcore/punk scene komen, waar je toch vooral op elkaar moet rekenen om iets gedaan te krijgen. Ik speel ook al iets te lang muziek om me nog bezig te houden met enige onderlinge concurrentie. Persoonlijk doe ik gewoon mijn ding, en als er al achter onze rug wordt gemompeld dan zal ik er alvast mijn slaap niet voor laten.

Met Deathwish Inc. & Godcity Studio is de link met Converge niet ver weg. Ook muzikaal past het perfect bij elkaar. Hoe belangrijk is deze band voor Oathbreaker?
Lennart: Converge heeft muzikaal zeker een grote invloed gehad op ons geluid. In die mate zelfs dat we onszelf bijvoorbeeld doorheen het schrijven van onze nieuwe plaat verboden hebben van naar hun muziek te luisteren, uit vrees om ons té sterk te laten beïnvloeden. Het is het soort band waar we over de hele lijn vol respect kunnen naar kijken: ze hebben een genre mee vorm gegeven, het zijn bevlogen muzikanten die live ijzersterk zijn, ondanks hun lange bestaan maken ze nog altijd relevante albums… En ze deinzen er ook niet voor terug om anderen in hun succes te laten delen: hun zanger bracht onze plaat uit en hun gitarist heeft deze opgenomen en gemixt. Het is niet dat we elkaar wekelijks bellen om gezellig te kletsen, maar de band is dus wel sterk en belangrijk in de bestaansgeschiedenis van Oathbreaker.

Opnemen in Massachusetts is dan weer niet zo voor de hand liggend. Alleen al de vliegtuigtickets kosten duizenden euro’s. En dat in tijden van crisis,… Is het label zo een gulle geldschieter of hoe krijgen jullie dit voor mekaar?
Lennart: Tot nu toe kunnen wij niets dan de loftrompet afsteken over onze samenwerking met Deathwish. Ik denk dat dit vooral komt omdat we met realistische verwachtingen over elkaar samenwerken. Zij betaalden de opnames, wij stonden zelf in voor onze tickets naar Boston en ter plekke verbleven we bij Jake Bannon thuis, waardoor het hele proces voor niemand buitensporig veel gekost heeft. Ook los van het kostenplaatje zijn we soms verbaasd over het vertrouwen en de vrijheid die we van Deathwish Inc. krijgen inzake het artwork, enz.

Effe een gear geak vraag om af te sluiten: wat voor gitaar gebruikt jij? Het lichtbruine model komt me niet erg bekend voor.
Lennart: Die gitaar is door Kurt Ballou gemaakt, de gitarist van Converge. Hij heeft zich een tijdje beziggehouden met het custom maken van een aantal gitaren. De mijne heeft een maple body, wat maakt dat ze erg helder klinkt, maar ook wel erg zwaar is, en een EMG-pickup. De nek haalde hij bij Warmoth, een bedrijf dat gitaaronderdelen maakt. Prima gitaar!

Oathbreaker – Eros/Anteros

Oathbreakers opkomend succes wijten aan hun membership bij de Church of Ra zou de band oneer aandoen. Hun tweede langspeler “Eros/Anteros” staat namelijk als een huis en kan kwalitatief gemakkelijk plaatsnemen naast Amenra. Muzikaal wordt uit een heel ander vaatje getapt en brengt het Gentse collectief een sterk eigen geluid ten gehore. Het mag duidelijk zijn dat Oathbreaker hun oorsprong in de hardcore bevindt, doch zijn er zoveel meer invloeden merkbaar: shoegaze (“Clair obscur”), veel black metal (het fantastische “No rest for the weary”) en een mengelmoes van post-rock, wat chaotische core en wat rock. “Eros/Anteros” past uitstekend op Deathwish Inc., maar zou ook zeker niet misstaan op Southern Lord. De meeste bands die deze combinaties aangaan, dreigen snel te verzuipen in een moeras van meligheid en middelmatigheid. Maar niet Oathbreaker. Het softe element wordt er hardhandig uitgemept en in de plaats druipt een duister en onheilspellend sfeertje doorheen het ganse album. Tracks zoals het slepende “The abyss looks into me” tonen de diversiteit van de band aan. Caro Tanghe haar ziekelijk geschreeuw gaat door merg en been en ze bewijst een van de meest agressief klinkende zangeressen in het extreem genre te zijn. Eat this Angela Gossow! Meer dan ooit tevoren maakt ze gebruik van een ingetogen en rustige stem, wat minder opvallend was op Oathbreakers debuut “Mælstrøm”. Vergeleken met hun maagdenalbum klinkt “Eros/Anteros” een pak meer gevarieerd, meer volwassen, heftiger en tevens beter geproduceerd, met hulde aan Kurt “Converge” Ballou. Het geluid is werkelijk áf. “Eros/Anteros” is een voortreffelijk schijfje geworden en we mogen fier zijn dat Oathbreaker van ons is!

FLP: 82/100

Oathbreaker – Eros/Anteros (Deathwish Inc. 2013)
1. Beeltenis
2. No rest for the weary
3. Upheaval
4. As I look into the abyss
5. The abyss looks into Me
6. Condor tongue
7. Offer aan de leegte
8. Agartha
9. Nomads
10. Clair obscur