Tool

Funeral Oration – Eliphas love

Fans van Tool hebben maar liefst dertien jaar op een nieuwe plaat moeten wachten. Maar het kan nog erger. Het Italiaanse Funeral Oration bracht in 1996 haar debuut “Sursum luna” uit en liet haar volgelingen ruim drieëntwintig (!!!) jaar op een opvolger wachten. Tijdens de grote periode van inactiviteit verkaste bassist Malfeitor Fabban van het zuidelijke Apulia naar Rome om er ondermeer zijn eigenste Aborym op te richten. Zanger The Old Nick werd leerkracht en bibliofiel en bracht in 2017 ook “Letters from the dead” uit, een verzameling van zijn correspondentie met Mayhem’s Dead alvorens die iets te binnen schoot. Samen met oprichter en songschrijver Luca La Cara trok The Old Nick in 2017 terug de studio in voor wat de opvolger “Eliphas love” zou worden, een plaat opgedragen aan de vaders van de moderne esoterie (A.O. Spare, M. Rollinat, A. Saint-Yves d’Alveydre and S. de Guaita). In tegenstelling tot het debuut waarop de teksten in het Engels en Latijn waren geschreven, werd nu grotendeels voor het Italiaans gekozen. Een exotische keuze, die echter wel past bij het occulte sfeertje dat 36 minuten lang wordt neergezet, niettemin door de vele invloeden van klassieke Italiaanse horrorfilm soundtracks die in Funeral Oration’s black doorsijpelt. Keyboards zijn dan ook prominent aanwezig maar vervallen regelmatig in kermisgeluiden en foute jaren ’90 Last Episode-toestanden. Op de drumkruk vinden we Luca M. terug, maar door de digitale sound klinken ze veel te steriel naar mijn meug. Snelle nummers zoals “Furor eretico” hebben in hun venijnige momenten wel wat weg van het Enthroned rond de milleniumwisseling, maar deze passages zijn schaars. Het is pas wanneer we bij het zesde, meer gitaargedreven, nummer “Tregenda” aanbeland zijn dat er nog eens iets spannend gebeurt. Back in the nineties wist Funeral Oration al geen grote ogen te gooien en dat zal drieëntwintig jaar laten niet veel beter zijn.

JOKKE: 69/100

Funeral Oration – Eliphas love (Avantgarde Music 2019)
1. Intro
2. Furor eretico
3. Anatema di Zos
4. L’abisso
5. Marcia funebre
6. Tregenda
7. Vuoto mistico

Psychonaut – Ferocious fellowman

Al wie op regelmatige basis een concertje uit de hardere regionen meepikt, zal ongetwijfeld het Mechelse Psychonaut wel al eens een verpletterende live show hebben zien geven. Enkele songs van hun weldra te verschijnen tweede EP “Ferocious fellowman” werden de afgelopen maanden reeds in de setlist opgenomen. En hoewel ik bij de eerste live uitvoeringen van het nieuwe werk vreesde dat het trio een veel progressievere weg zou inslagen (waar ik persoonlijk minder fan van ben), moet ik zeggen dat dit bij het beluisteren van de nieuwe EP een ongegronde schrik bleek te zijn. De vier nieuwe songs liggen in het verlengde van het werk op “24 trips around the sun” maar klinken iets gestroomlijnder en compacter (een psychedelische mammoet van veertien minuten is er deze keer niet bij). Er werd dan misschien wat aan psychedelica ingeboet maar er gebeurt nog altijd best wel wat in de songs. Hierbij werd echter steeds over een goede flow en groove van het geheel gewaakt. Door het veelvuldig optreden zijn de drie topmuzikanten hoorbaar erg goed op mekaar ingespeeld en de speelvreugde hoor je dan ook uit je boxen spatten. Dat Frank Rotthier ondertussen wel weet hoe hij een stevige rockplaat van een goed geluid moet voorzien is eveneens hoorbaar in de organische, transparant klinkende plaat die vooral in de lagere regionen beter uit de verf komt dan de voorganger. Op vocaal gebied weten zowel zanger/gitarist Stefan De Graef als bassist/zanger Thomas Michiels met hun respectievelijke screams en cleane zang te overtuigen en het valt niet te ontkennen dat die laatste een steeds grotere rol weet op te eisen in het geheel. Zo worden het pakkende refrein van “The fright” en nagenoeg de volledige titeltrack door Thomas gedragen. “Saturation” is dan weer een track die de muziek meer voor zich laat spreken en waar pas na een vijftal minuten zang opduikt. Invloeden van Tool, ons eigenste Steak Number Eight, Deftones en grootheden uit de jaren ’70 zoals Pink Floyd en Led Zeppelin zijn nog steeds onmiskenbaar aanwezig in de mix van stoner en psychedelische sludge, maar Psychonaut heeft op korte termijn reeds een eigen smoelwerk weten te ontwikkelen, wat alleen maar respect kan afdwingen. Je zou ze als de ideale inloopband voor het écht zwaardere werk kunnen omschrijven, want verdomd heftig uithalen is er bij het trio niet bij. Hierdoor zou Psychonaut een breed publiek moeten kunnen bereiken en de hardwerkende band verdient het dan ook om tot de hoogste regionen van de vaderlandse muziekscene door te dringen. Komende zondag wordt “Ferocious fellowman” officieel live voorgesteld in Trix en in de nasleep van die release zal Psychonaut ongetwijfeld weer over alle uithoeken van het land op grote en minder grote podia te bewonderen zijn. Indien u tot de enkelingen behoort die hen nog niet live heeft kunnen aanschouwen, zou ik daar toch maar snel verandering in brengen!

JOKKE: 85/100

Psychonaut – Ferocious fellowman (Eigen beheer 2016)
1. The fright
2. Saturation
3. Ferocious fellowman
4. The lost ones

Huracan – Huracan

Het Gentse powertrio Drums Are For Parades zou voor de liefhebbers van grunge, heavy rock en stoner geen onbekende mogen zijn al was het maar omwille van het fluffy konijntje dat de hoes van hun plaat “Master” sierde. Ex-gitarist Geert Reygaert probeert met zijn nieuwe band Huracan opnieuw om de harten van menig liefhebber der zware metalen een slag sneller te doen slaan. Hun naamloze EP is in het voorjaar van 2015 op 10” vinyl en CD uitgekomen en telt zeven songs die qua stijl vanzelfsprekend invloeden van Drums Are For Parades herbergen, maar ook een stevige portie sludge of post-metal à la High On Fire en Black Cobra valt te ontwaren. Na de overbodige intro “Slander” (zwakke keuze om je plaat mee te laten openen) tovert de groovy riff van “Orkanon” wel een glimlach op mijn tronie. Hoewel er strak gemusiceerd wordt, staat of valt dit soort muziek voor mij echter met de vocalen, en zoals bij velen van hun collega’s ook het geval is, weten de (hese) uithalen van Christophe Wille me niet voortdurend te overtuigen. In zijn heldere passages popt een band als Pinback in me op en ondersteund door de massieve riff van “Paianora” is dit wel een geslaagde combinatie. Vanaf deze song stijgt de kwaliteit. Voor het aanstekelijke “Man who stares at goat” werd een videoclip gedraaid wat een goede keuze bleek te zijn, want deze catchy song is duidelijk het hoogtepunt van de EP. In “What if she’s dead” gaat het er iets slepender aan toe en passeert een Tool break. Verder nog even vermelden dat het plaatje in de Antwerpse Trix studio werd opgenomen onder het deskundig oog van Frank Rotthier (Bliksem, Toxic Shock, Your Highness, …). De mastering werd verzorgd door Brad Boatright van de Amerikaanse Audiosiege Studio  (Yob, Sleep, High On Fire, Converge, …). Mooie namen maar aan dit rijtje kan het Gentse Huracan nog niet toegevoegd worden want van een échte orkaan is nog geen sprake. Maar het kwartet is dan ook nog maar aan een eerste EP toe. Fans van bovengenoemde bands moeten Huracan echter wel eens een kans geven.

JOKKE: 75/100

Huracan – Huracan (Schoft Records 2015)
1. Slander
2. Orkanon
3. Close your eyes
4. Paianora
5. Man who stares at goat
6. What if she’s dead
7. Manic

Enslaved – In times

Wie wil zien hoe Vikingen Christelijke Engelse legers in de pan hakken of onderling een robbertje vechten, kan zijn of haar hartje ophalen bij tv-serie “Vikings”. Wie meer wil weten over het dagelijkse leven, de landbouwbezigheden van de Noormannen en het feit dat hun vrouwen eigenlijk de broek droegen, kon de afgelopen weken terecht op de Viking expositie in Tongeren. Wie echter geïnteresseerd is in de symboliek en mystiek van het Noorse godendom, zit bij Enslaved aan het juiste adres. Gedurende hun bijna vijfentwintigjarige carrière hebben spilfiguren Ivar Bjørnson en Grutle Kjellson de nodige watertjes doorzwommen. Begin jaren negentig stonden ze aan de wieg van het viking subgenre binnen de opkomende black metal tsunami. Rond de eeuwwisseling geraakte de woeste viking/black op de achtergrond en gingen beide heren op zoek naar een nieuwe invalshoek voor hun extreme metal. Gedreven door hun voorliefde voor Rush, Pink Floyd en Tool sloeg de band een meer progressieve richting in. Sinds “Isa” uit 2004 vonden ze opnieuw een stabiele bezetting en hebben ze hun eigen niche sound album na album verder ontwikkeld, met enkel “Vertebrae” als schoonheidsfoutje in hun discografie. “In times” is alweer het dertiende full album van het kwintet en laat wederom horen waarom de band tot de ab-so-lu-te top van het progressieve extreme genre behoort. Elk van de zes songs heeft zijn eigen karakter en put toch uit de stijlelementen van hun gepatenteerde muziekstijl. Opener “Thurisaz dreaming” gooit meteen de zweep erop en laat horen dat Enslaved haar extreme oorsprong en blast beats nog niet verleerd is of verloochent. In plaats van echter heel de song door te razen, duiken de bezwerende cleane vocalen van toetsenist Herbrand Larsen halverwege op om te contrasteren met de felle en uit de duizenden herkenbare rochelkrijsen van Grutle en subtiele achtergrondkoorzang. Het contrast met het daaropvolgende rockende “Building with fire” kon niet groter zijn. De drums van Cato Bekkevold zorgen voor een pulserende beat, ondersteund door de solide bass van Grutle. In deze song treedt Herbrand nog meer in de spotlights en zijn hemelse keelklanken produceren hier een wel héél catchy oorworm, zonder ook maar één moment cheesy te klinken. Het contrast met de raspende vocalen wordt hierdoor nog meer in de verf gezet. De dag dat Herbrand de deur achter zich dicht trekt bij Enslaved, hebben ze een groot probleem. Hopelijk komt het nooit zo ver! Het moet volgens mij vanaf de song “Sigmundskvadet” van “Monumension” geleden zijn, dat er nog eens een authentiek vikingkoor in een Enslaved song opdook. Met het experimentele en progressieve “One thousand years of rain” is het nogmaals zo ver en wordt de samenwerking aangegaan met Einar Kvitrafn Selvik van Wardruna. Benieuwd wat hun collaboratie op Roadburn gaat geven! “Nauthir bleeding” is de meest vintage Enslaved song en leunt dicht aan bij het materiaal op voorganger “RIITIIR”. Ik noteer hier nog de mooie solo aan het einde van het nummer in mijn notitieboekje en hoor dat Ivar hier volledig uit zijn dak kan gaan. De titelsong is het levende bewijs van hun voorliefde voor Pink Floyd en is met zijn tempo- en maatwisselingen en dromerige space rock vibes de meest progressieve song van het album. De tonaliteit van het riffwerk in het afsluitende “Daylight” roept meer dan eens vergelijkingen op met Deftones. Nooit gedacht ik deze vergelijking nog eens zou maken. Een mens vraagt zich soms af hoe het in godsnaam mogelijk is om na zoveel jaren dienst nog steeds zo’n relevante albums uit te brengen. Een diepe respectvolle buiging voor Enslaved is hier op zijn plaats.

JOKKE: 91/100

Enslaved – In times (Nuclear Blast 2015)
1. Thurisaz dreaming
2. Building with fire
3. One thousand years of rain
4. Nauthir bleeding
5. In times
6. Daylight

Psychonaut – 24 trips around the sun

Als het aan mij ligt zou het Mechelse Psychonaut de komende jaren nog wel eens de nodige potten kunnen breken. De relatief jonge band werd pas in januari 2013 uit de grond gestampt maar heeft toch al serieus wat shows op haar palmares staan inclusief de grotere wedstrijden zoals Humo’s Rock Rally en Frappantpop. Dat ze nooit als winnaars uit de bus kwamen, ligt waarschijnlijk aan het feit dat de muziek niet commercieel genoeg is (ofwel had de jury steeds stront in hun oren). Op hun eerste EP getiteld “24 trips around the sun” geeft het trio ons mits vier songs (die goed zijn voor zo’n 35 minuten muziek) een uppercut van jewelste. De eerste noten van opener “Mantra” grijpen je meteen bij de strot. We horen een band aan het werk die de psychedelische invloeden van enkele grootheden uit de jaren ’70, think Zeppelin en Floyd, koppelt aan stevigere post-stoner en sludge uitbarstingen. Op vocaal gebied valt er heel wat te beleven, want sterke cleane zang (die veel gelijkenissen vertoont met Brent van Steak Number Eight), soms misschien een tikkeltje grungier, wordt afgewisseld met screams die vanuit de tippen van de tenen van gitarist Stefan lijken te komen. Dat deze drie jonge gasten hun muziekinstrumenten beheersen, staat als een paal boven water. Wat hen siert is dat ze geen overdreven showcase willen geven van wat ze allemaal in hun mars hebben. Alles staat in teken van de muziek en het muzikale gevoel. In elk nummer van deze EP schakelt de band met het grootste gemak van bezwerende Floydiaanse psychedelica over naar groovende grunge passages of complexere stukken, zoals de naar Tool neigende groove in klepper “Ascendancy”. Afsluiter “Psychedelic mammoth” slaat de nagel op de kop want met zijn dertien minuten verkent de band in deze song alle uithoeken van het experimentele stoner spectrum inclusief solo gitaarwerk om duimen en vingers bij af te likken. Soms zitten er misschien net iets té veel ideeën binnen één nummer verwerkt of wordt het iets te langdradig (titelnummer), maar dat is eigenlijk muggenziften. Bij elke draaibeurt heb ik een andere favoriet en dat is een goed teken. Net als Grimmsons enkele maanden terug, opnieuw een erg sterke EP van een veelbelovende band van eigen bodem. Zeg nu nog dat er geen talent rondloopt in ons kleine Belgenlandje!

JOKKE: 83/100

Psychonaut – 24 trips around the sun (Eigen beheer 2014)

1. Mantra
2. 24 trips around the sun
3. Ascendancy
4. Psychedelic mammoth