Recent leverde het Parijse Dirge met “Hyperion” opnieuw een dijk van een plaat af die liefhebbers van post-metal, doom, ambient en sludge zou moeten doen watertanden. Desondanks het hoge niveau van hun platen, is de band nog steeds relatief onbekend in de metalen ondergrond. Met de ruggensteun van een nieuw label en een op til staande Europese tournee met Obscure Sphinx zou het hen moeten lukken om vele nieuwe zieltjes te veroveren. Over dit en nog veel meer had ik een gesprek met Marc T. (guitars, vocals, programmatie) en Stéphane L. (guitars, vocals, programmatie). (Jokke)
Jullie zijn bijna 20 jaar actief met Dirge en hebben reeds 6 full albums op jullie palmares staan. Desondanks zijn jullie nog relatief onbekend in de metal-scene (tenzij ik dit volledig verkeerd zie). Wat is volgens jullie de reden hiervoor?
Marc: We hebben steeds onze eigen muziekstijl gehad met elementen uit verschillende genres zoals industrial, dark ambient, doom enz., waardoor het nooit gemakkelijk is geweest om ons in een hokje te plaatsen. En gezien we geen metalband pur sang zijn, is het ook niet altijd eenvoudig geweest om correct begrepen te worden door de metal-scene.
Stéphane: Een andere logische verklaring kan gezocht worden in het feit dat we nooit uitgebreid getourd hebben in het verleden. Misschien dat we “bekender” zouden zijn als we meer optredens buiten Frankrijk hadden gedaan. We houden er echter van om op de planken te staan, maar het is steeds moeilijk geweest voor ons om aan deftige gigs te geraken, zelfs vandaag nog.
Aan de andere kant zijn jullie één van de weinige bands die reeds gedurende 13 jaar een consistente line-up hebben, wat het bewijs kan zijn dat jullie jullie hart en ziel in de band steken ongeacht de succesfactor.
Stéphane: Dat klopt niet helemaal want onze bassist werd vervangen in 2012 en onze sampler/keyboardspeler verliet de band vorig jaar, maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat Dirge nog steeds hard aan de weg timmert ongeacht de obstakels die er zich onderweg voordoen. En dit ongeacht het succes dat er al dan niet is.
Marc: We maken inderdaad geen muziek met het oog op succes. We doen dit voor ons eigen plezier en spelen de muziek waar we thuis ook graag naar zouden luisteren. Het is niet altijd even gemakkelijk, maar passie voor muziek is wel een drijvende kracht binnen Dirge.
Proficiat met jullie nieuwe album “Hyperion”, dat zelfs de al niet bepaald misselijke voorganger “Elysian magnetic fields” nog ruimschoots overtreft. Hoe zijn de reacties tot dusver?
Marc: Degene die ik heb gelezen waren vrij goed, maar om eerlijk te zijn, besteed ik niet al te veel aandacht aan reviews.
Stéphane: Ik ben vrij tevreden over de recaties tot dusver, vooral omdat de meningen sterk uiteenlopen: sommigen vinden “Hyperion” grimmig, donker en depressief klinken terwijl anderen eerder lichte en atmosferische kleuren aan het album toedichten. Ik kan me in al deze meningen vinden en vind het interessant om te horen wat onze muziek met mensen doet. Het doet ons deugd om positieve feedback te krijgen omdat we zelf ook zeer tevreden zijn met het album.
Wat is de betekenis van de albumtitel?
Stéphane: “Hyperion” is de zevende satelliet van saturnus. Deze maan heeft een erg chaotische rotatie door haar onregelmatige vorm (vrij eivormig) en door de dichte aanwezigheid van het massieve Titan. Tot de dag van vandaag is dat een vrij uniek geval in de wereld van de grote hemellichamen. Maar het album handelt niet over deze maan of astronomie in het algemeen. Ik vond het chaotisch karakter van deze satelliet echter enorm interessant vanuit symbolisch standpunt.
Jullie sound bevat elementen uit post-metal, doom, sludge, drone en ambient. Wie waren jullie belangrijkste invloeden en waar halen jullie inspiratie uit wanneer jullie muziek schrijven?
Marc: Weet je, elke muzikant binnen Dirge heeft zijn eigen muzikale voorkeur. Voor mij draait het voornamelijk rond doom, drone, sludge en ambient.
Stéphane: Ik denk niet dat er één bepaalde band of muzikaal genre is dat ons de dag van vandaag beïnvloedt. Zoals Marc reeds zei hebben we allen een verschillende muzikale smaak en muzikale/culturele achtergrond. Eens we starten met het creëren van nieuwe muziek proberen we ons zo weinig mogelijk te laten beïnvloeden van buitenaf. Dit laat ons toe volledig vrij te zijn van beïnvloeding, vrij om te doen wat we willen, zij het componeren, opnemen, experimenteren, teksten schrijven of mixen. We moeten enkel waken over de sonische en spirituele identiteit van Dirge zonder ons te herhalen. Evolueren en tegelijkertijd hetzelfde blijven is een delicate evenwichtsoefening.
Vergeleken met “Elysian magnetic fields” bevat het nieuwe album meer melodie, cleane zang en industriële elementen (afsluitende track “Remanentie” doet me zelfs een beetje aan Blut Aus Nord denken). Was dit van meet af aan de bedoeling of is dit gaandeweg zo uitgedraaid tijdens het schrijven van het nieuwe materiaal?
Marc: We proberen op elk nieuw album een nieuwe richting uit te gaan, we proberen nieuwe sounds uit en nieuwe atmosferische elementen. De speelduur van de songs verandert, zowel als het tempo of de opnameaanpak. Zoals Stéphane reeds zei willen we niet keer op keer hetzelfde album maken. Op deze manier behouden we een eigen artistieke visie op ons eigen werk. Je kan zo veel verscheidene dingen uitproberen om een goede song te schrijven. Ik versta mensen niet die heel hun leven lang songs schrijven van 3 à 4 minuten.
Hebben jullie plannen om het nieuwe album live te promoten? In welke landen krijgen jullie de beste reacties en support? Enkele jaren geleden speelden jullie samen met mijn band Grown Below in de Frontline in Gent. Ondanks het feit dat er amper 10 man kwam opdagen speelden jullie een indrukwekkende show. Ik heb jullie ook reeds in Magasin 4 in Brussel aan het werk gezien voor meer volk. Bereiken jullie meer mensen in het Franstalige landsgedeelte dan in Vlaanderen?
Stéphane: Ja, ik herinner me dit concert nog. De zaal was een beetje…koud haha. Spijtig genoeg spelen we te weinig shows in België om goed op je vraag te kunnen antwoorden. Op gebied van publiek maken we geen onderscheid tussen mensen van Vlaanderen of Wallonië, net zoals we ook geen onderscheid maken tussen Duitsers of Engelsen. Voor het nieuwe album staan er optredens gepland in Polen, Duitsland, Tsjechië, Frankrijk en België (1 show in Luik op zondag 18 mei). Misschien kan ik na dit optreden beter op je vraag antwoorden haha.
Hoe kwam de deal met Debemur Morti Productions tot stand? Jullie zullen wel tevreden zijn om deel te kunnen uitmaken van dit kwaliteitslabel waar o.a. ook Year Of No Light, Rosetta, Blut Aus Nord en vele andere gave bands onderdak vonden.
Stéphane: Eigenlijk waren wij de eerste band in het post-genre of whatever om bij Debemur Morti te tekenen. Year Of No Light en Rosetta volgden enkele maanden later. Toen DMP ons eerst contacteerde, was ik niet helemaal zeker of wel zouden passen tussen alle black metal bands die ze in hun rooster hadden. Natuurlijk hebben ze ook een band zoals Blut Aus Nord in hun rangen die met hun laatste albums verder weggaan van de pure black metal muziek. Maar uiteindelijk zijn we overtuigd van de serieusheid van het label op gebied van imago en promotioneel werk. En ik hou van hun avantgarde benadering van muziek.
Marc: Ik heb me laten vertellen dat ze reeds lange tijd fan waren van ons werk, maar toen zaten we nog vast aan andere labels. Voor “Hyperion”waren we vrij dus stond niets ons nog in de weg om een deal met hen te sluiten. Wat betreft YONL, we hebben reeds enkele keren met hen samen gespeeld en ik ben grote fan van hun werk.
Wat is jullie mening over de huidige post-metal, doom en sludge-scene? De grote bands zoals Isis en Cult Of Luna zijn gestopt en vele anderen slagen er niet in om met hun laatste platen vorige releases te overtreffen. Wat is jullie mening hierover?
Marc: Dat is waar, maar we geven niet om de trend in dit muziekgenre. We proberen zo goed mogelijk ons eigen ding te doen. We zijn reeds 20 jaar actief met Dirge en zijn van plan om daar nog minstens 20 jaar bij te doen haha.
Stéphane: We volgen deze post-metal, atmospherische sludge-scene eigenlijk niet op de voet. Ik stopte met Isis te volgen na “Panopticon”, hetzelfde met Cult of Luna na “Somewhere along the highway”. Ik weet niets over bands zoals Minks of A Storm Of Light en bands zoals Pelican of Red Sparowes vervelen me. Om eerlijk te zijn heb ik helemaal geen mening over al deze bands die ik eigenlijk enkel bij naam ken. Er zijn zoveel bands actief binnen dit genre met dezelfde muziek, hetzelfde artwork, of gelijkaardige bandnaam zelfs dat ik geen onderscheid meer kan maken. Persoonlijk luister ik thuis liever naar oude Siouxsie, Killing Joke of Cocteau Twins dan naar de duizendste postcore band.
Wat was het hoogtepunt uit jullie twintigjarige carrière en welke doelen willen jullie nog bereiken met Dirge?
Stéphane: We hebben vele leuke momenten en belevenissen gehad de afgelopen jaren, maar hetgeen met het meeste waard is, is dat we band de hele tijd levend gehouden hebben, want dit is de sleutel tot alles. Maar ik hoop altijd dat het beste nog moet komen.
Marc: Just stay alive. And we will see.
Addergebroed 