Mike Hill timmert met zijn Tombs reeds tien jaar aan de highway to hell en leverde met “The grand annihilation” net langspeler nummer vier af. Na de vorig jaar verschenen “All empires fall” EP trok Mike het laken steeds meer en meer naar zich toe waardoor de Amerikaan gerust tot creatief brein en bandleider van Tombs mag gebombardeerd worden. Bovendien is “The grand annihilation” de eerste plaat die via Metal Blade Records verschijnt na een jarenlange samenwerking met Relapse Records. Wie had gehoopt op een verdere uitdieping van de electronica die op de EP in de explosieve mix van post- en black metal geslopen was, is eraan voor de moeite. Tombs maakt immers niet graag twee keer dezelfde plaat en klonk bovendien nog nooit zo afwisselend als op het nieuwe werk. In “Underneath“, “Walk with me in nightmares” en “Saturnalian” worden alle goth en post-punk registers open getrokken en horen we Mike’s voorliefde voor onder andere Bauhaus en Joy Division ontegensprekelijk terug – de ene keer al meer geslaagd dan de andere. De cleane zang die op “Savage gold” voor het eerst opdook, maakt – naast in de twee eerder aangehaalde songs – ook in andere tracks regelmatig het mooie weer, hoewel dat een vreemde woordkeuze lijkt voor de duistere sfeer die de plaat uitademt. Ik hoor de mannen uit Brooklyn nog altijd het liefst bezig als ze vollegaas gaan zoals in de kopstoot “Way of the storm” of opener “Black sun horizon“, dat gaandeweg wel een versnelling lager schakelt en wordt opgefleurd met melodische gitaarleads. Het mid-tempo “Cold” werd als eerste song vrijgegeven, maar klinkt nogal braafjes en ongeïnspireerd en is daardoor één van de mindere tracks op het album. En daar wringt het schoentje want met “November wolves” en “Shadows at the end of the world” staan er nog meer middelmatige mid-tempo en van simplistische riffs voorziene songs op de plaat. En nu we toch kritiek aan het spuien zijn: verander volgende keer eens van grafisch vormgever want wat Thomas Hooper op de laatste twee platen tekende, is echt niet veel soeps hoor! Het feit dat het Metal Blade logo op de bedrukte gewatteerde hoes prijkt, getuigt bovendien van weinig inspiratie. Hoewel ik nog steeds bij het venijnige, allesvernietigende “Winter hours” zweer, bleken de twee voorgaande langspelers echte groeiplaten te zijn. Benieuwd of “The grand annihilation” haar geheimen op termijn ook nog zal prijsgeven.

JOKKE: 77/100

Tombs – The grand annihilation (Metal Blade Records 2017)
1. Black sun horizon
2. Cold
3. Old wounds
4. November wolves
5. Underneath
6. Way of the storm
7. Shadows at the end of the world
8. Walk with me in nightmares
9. Saturnalian
10. Temple of mars