Ulcerate – Stare into death and be still

Debemur Morti Productions kennen we vooral als hofleverancier van kwalitatieve black metal. Zo heeft het label tal van gewaardeerde acts onder de vleugels genomen, zoals Akhlys, Blut Aus Nord, Behexen en Inferno. Echter is het label niet vies van wat geëxperimenteer en heeft het een voorliefde voor bands met een eigenzinnige aanpak. Zo zien we ook White Ward, Kaleikr en Manes op het roster staan. Echter hebben al deze groepen een zekere affiniteit met het zwartmetalen genre, op één klepper na. Na vier jaar stilte in de studio (maar heel wat tours) brengt het Franse label de zesde langspeler van het Nieuw-Zeelandse Ulcerate uit. Op de metalen archieven wordt de groep omschreven als ‘technical death metal’, en normaalgezien is een omschrijving als deze genoeg om mijn interesse tot onder het nulpunt te doen bevriezen. Over het algemeen is mijn ervaring dat bands die onder die noemer geclassificeerd worden bijzonder goed zijn in tonen hoe goed ze hun instrumenten beheersen, maar hebben ze geen jota gesnapt van de les songwriting. Bands zoals pakweg Beyond Creation mogen dus wat mij betreft de vuilbak in. Ulcerate echter heeft wel goed opgelet in de klas, want “Stare into death and be still” is niet enkel technisch hoogstaand maar weet, in tegenstelling tot veel andere albums in het genre, wel degelijk een sfeer neer te poten die even in de kleren blijft hangen. Drummer Jamie Saint Merat staat al sinds het in 2016 uitgebrachte “Shrines of paralysis” bekend als één van de strakste drummers in de extreme metal, en ook op de nieuwe telg speelt hij zodanig strak dat je een ontregelde metronoom op zijn blast beats kun calibreren en waarmee hij Gene Hoglan naar de kroon steekt voor de titel ‘the atomic clock’. Waar het vroegere werk van Ulcerate mij minder kon bekoren omwille van bovengenoemde redenen heeft het trio van down under met deze nieuwe worp een nieuwe weg ingeslagen: hoewel brute agressie, doorspekt met dissonanten en woeste grunts nog steeds de basis van het album vormen, wordt hier veel meer ingezet op de sfeerbeleving van het album. Ulcerate klonk nog nooit zo duister, beklemmend en tegelijk dynamisch. De bijzonder heldere en volle sound is hier in grote mate debet aan maar ook de grote variatie in composities speelt een belangrijke rol. Waar bijvoorbeeld “Exhale the ash” en het titelnummer genadeloos op de trommelvliezen inbeuken zorgen nummers als “There is no horizon” en “Visceral ends” voor epische melodieën en wordt de voet zelfs even van het gaspedaal gehaald. Dit alles zorgt ervoor dat het album vlot wegluistert als één lang nummer. Nuja, ‘vlot’ is misschien niet meteen het juiste woord om een album dat barst van de dissonantie te omschrijven, gezien het geheel geen gemakkelijk verteerbare brok is maar er toch enige structuur in de chaos valt te ontwaren. “Stare into death and be still” is naast een zin die onze huidige manier van leven omschrijft dan ook een condens album dat een incubatietijd van meerdere luisterbeurten vereist en mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Ondanks het feit dat hun muziek op papier niet zo mijn kopje thee zou zijn, weet Ulcerate me met met de mond vol tanden te zetten en moet ik mijn ongelijk toegeven: wat een verdomd krachtig, coherent én technisch hoogstaand album geworden met een duistere, verstikkende sfeer waar we in de black metal zo naar hunkeren.

CAS: 85/100

Ulcerate – Stare into death and be still (Debemur Morti Productions 2020)
1. The lifeless advance
2. Exhale the ash
3. Stare into death and be still
4. There is no horizon
5. Inversion
6. Visceral ends
7. Drawn into the next void
8. Dissolved orders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s