ulcerate

Ulcerate – Stare into death and be still

Debemur Morti Productions kennen we vooral als hofleverancier van kwalitatieve black metal. Zo heeft het label tal van gewaardeerde acts onder de vleugels genomen, zoals Akhlys, Blut Aus Nord, Behexen en Inferno. Echter is het label niet vies van wat geëxperimenteer en heeft het een voorliefde voor bands met een eigenzinnige aanpak. Zo zien we ook White Ward, Kaleikr en Manes op het roster staan. Echter hebben al deze groepen een zekere affiniteit met het zwartmetalen genre, op één klepper na. Na vier jaar stilte in de studio (maar heel wat tours) brengt het Franse label de zesde langspeler van het Nieuw-Zeelandse Ulcerate uit. Op de metalen archieven wordt de groep omschreven als ‘technical death metal’, en normaalgezien is een omschrijving als deze genoeg om mijn interesse tot onder het nulpunt te doen bevriezen. Over het algemeen is mijn ervaring dat bands die onder die noemer geclassificeerd worden bijzonder goed zijn in tonen hoe goed ze hun instrumenten beheersen, maar hebben ze geen jota gesnapt van de les songwriting. Bands zoals pakweg Beyond Creation mogen dus wat mij betreft de vuilbak in. Ulcerate echter heeft wel goed opgelet in de klas, want “Stare into death and be still” is niet enkel technisch hoogstaand maar weet, in tegenstelling tot veel andere albums in het genre, wel degelijk een sfeer neer te poten die even in de kleren blijft hangen. Drummer Jamie Saint Merat staat al sinds het in 2016 uitgebrachte “Shrines of paralysis” bekend als één van de strakste drummers in de extreme metal, en ook op de nieuwe telg speelt hij zodanig strak dat je een ontregelde metronoom op zijn blast beats kun calibreren en waarmee hij Gene Hoglan naar de kroon steekt voor de titel ‘the atomic clock’. Waar het vroegere werk van Ulcerate mij minder kon bekoren omwille van bovengenoemde redenen heeft het trio van down under met deze nieuwe worp een nieuwe weg ingeslagen: hoewel brute agressie, doorspekt met dissonanten en woeste grunts nog steeds de basis van het album vormen, wordt hier veel meer ingezet op de sfeerbeleving van het album. Ulcerate klonk nog nooit zo duister, beklemmend en tegelijk dynamisch. De bijzonder heldere en volle sound is hier in grote mate debet aan maar ook de grote variatie in composities speelt een belangrijke rol. Waar bijvoorbeeld “Exhale the ash” en het titelnummer genadeloos op de trommelvliezen inbeuken zorgen nummers als “There is no horizon” en “Visceral ends” voor epische melodieën en wordt de voet zelfs even van het gaspedaal gehaald. Dit alles zorgt ervoor dat het album vlot wegluistert als één lang nummer. Nuja, ‘vlot’ is misschien niet meteen het juiste woord om een album dat barst van de dissonantie te omschrijven, gezien het geheel geen gemakkelijk verteerbare brok is maar er toch enige structuur in de chaos valt te ontwaren. “Stare into death and be still” is naast een zin die onze huidige manier van leven omschrijft dan ook een condens album dat een incubatietijd van meerdere luisterbeurten vereist en mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Ondanks het feit dat hun muziek op papier niet zo mijn kopje thee zou zijn, weet Ulcerate me met met de mond vol tanden te zetten en moet ik mijn ongelijk toegeven: wat een verdomd krachtig, coherent én technisch hoogstaand album geworden met een duistere, verstikkende sfeer waar we in de black metal zo naar hunkeren.

CAS: 85/100

Ulcerate – Stare into death and be still (Debemur Morti Productions 2020)
1. The lifeless advance
2. Exhale the ash
3. Stare into death and be still
4. There is no horizon
5. Inversion
6. Visceral ends
7. Drawn into the next void
8. Dissolved orders

Noctambulist – Atmospheres of desolation

Toen ik hoorde dat het debuut van Noctambulist ons had bereikt, was ik benieuwd naar de post-black die onze Noorderburen zouden brengen. Een met verbazing opgetrokken wenkbrauw was dan ook het resultaat wanneer plots avant-garde death metal uit mijn speakers kwam beuken en ik las dat het hier over een relatief nieuw kwartet uit Denver, Colorado zou gaan. Deze jongens brengen met “Atmospheres of desolation” hun debuutalbum op de markt. Zelf noemen ze het een full length, maar ik ken EP’s die langer duren dan deze zevenentwintig minuten. Waarom ze als bandnaam het Latijnse woord voor ‘slaapwandelaar’ hebben gekozen blijft me ook een raadsel, want wat ze spelen is brutaal genoeg om je meteen klaarwakker te schudden. De vijf relatief compacte – allen rond de vijf minuten – songs puilen uit van de blastbeats en een hoeveelheid dissonante noten waar Deathspell Omega trots op zou zijn (en waarvan het geluid soms wel erg goed op dat van “Paracletus” lijkt). Nu is technische, drukkende death metal niet volledig mijn area of expertise, maar wat van bij de eerste luisterbeurt meteen in het oor springt is dat de Amerikanen het hunne al eens graag down under te luisteren leggen en dan vooral bij Ulcerate, en in mindere mate Convulsing. “Atmospheres of desolation” bevat een spervuur aan messcherpe riffs die bij bovengenoemde bands niet zouden misstaan, en waar de onfrisse geur van een Gorguts aan vastkleeft. De drums klinken clean en Michael Nolan weet als geen ander hoe gewoon fucking raggen ineenzit, maar speelt helaas minder inventief en gevarieerd dan Ulcerates Jamie Saint Merat, waardoor de stuwende kracht die ervan had kunnen uitgaan nu eerder wat gaat vervelen. Compositorisch lijkt het viertal nog wat zoekende: waar hier en daar enkele sublieme riffs schitteren (zoals in “Jubilant cataclysm”) klinkt het geheel wat rommelig en stuurloos. Tijdens het constante rammen en beuken passeren heel wat goede ideeën de revue, die echter nooit volledig uitgewerkt aanvoelen. Gecombineerd met de korte speelduur merk je dat Noctambulist ambitieus is, maar nog veel groeiruimte heeft wat dynamiek betreft. De ietwat eenzijdige schrijfstijl doet wat afbreuk aan een album waarop ongetwijfeld technisch getalenteerde muzikanten te horen zijn, maar waar geen echte rode draad door te weven valt. Jammer dit, maar als hondsbrutaal, doch niet licht verteerbaar tussendoortje valt “Atmospheres of desolation” wel te smaken!

CAS: 78/100

Noctambulist – Atmospheres of desolation (Blood Harvest 2019)
1. Dimming Lights Illuminate
2. Abnegation
3. Atmosphere of Desolation
4. Jubilant Cataclysm
5. Denial of Autonomy
6. Habitual Falsehood 21:03

Ulcerate – The destroyers of all

Als donderslag bij heldere hemel beukt het Nieuw-Zeelandse Ulcerate op mijn hersenpan in. Deze ruwe diamant was me totaal onbekend, alhoewel “The destroyers of all” al hun derde album is. We krijgen hier als hoofdgerecht een portie technische death metal voorgeschoteld om de vingers van af te likken. Vergeet van dat aanstellerig gitaargefriemel zoals Necrophagist of Karl ik-drink-te-veel-en-ben-dan-agressief Sanders, Ulcerate is veel gemener, gevaarlijker en terend op sfeer evenals techniek. Aparte nummers eruit lichten heeft weinig zin, aangezien “The destroyers of all” van alfa tot omega op het hoogste niveau zondigt. Een mix van Deathspell Omega en het recente Immolation is een redelijk accurate beschrijving van wat te verwachten. Denk vooral aan dissonante gitaren, diepe grunts, rare maten en donderende blastbeats. Het balanceert vaak op het randje van waanzinnigheid. Ulcerate voorkomt erover te gaan door gepaste sferische, bij wijlen ambient aandoende, stukken toe te voegen om niet te verdrinken in een kolkende massa van vreemdheid. “The destroyers of all” klinkt erg modern, tot de puntjes afgesteld en absoluut niet klinisch zoals meeste moderne death metalbands wel eens durven te klinken. Ondertussen heeft Relapse Records deze heren onder hun vleugels genomen. Quality pays off!

fLP: 84/100

Ulcerate – The destroyers of all (Willowtip 2011)
1. Burning Skies
2. Dead Oceans
3. Cold Becoming
4. Beneath
5. The Hollow Idols
6. Omens
7. The Destroyers of All