Het Australische Nazxul houdt er een nogal vreemd parcours op na. De band was er in 1993 al bij en bracht twee jaar later debuut “Totem” uit, een cult klassieker. Drie jaar later volgde nog de “Black seeds” EP maar na afloop van het concertparcours dat in diens nasleep volgde, doofde de band rond de millenniumwissel uit, hoewel er nog wel wat kleinere releases met onuitgegeven nummers en een live album volgden. In 2008 meldde Nazxul zich terug aan het front met de tweede langspeler “Iconoclast” waarop gitarist/keyboardspeler Greg Morelli postuum te horen is, daar hij kortelings na de opnames in een motoraccident om het leven kwam. Opnieuw werd er getourd en er verscheen nog een dark ambient split met Melek Tha en een EP, maar dan werd het opnieuw erg stil rond de Australische band. Nu, meer dan een decennium later is er plots een derde full-length in de vorm van “Irkalla“, vernoemd naar de met de hel vergelijkbare onderwereld uit de Babylonische mythologie. Normaliter is een terugkeer uit Irkalla alwaar de godin Ereshkigal en Nergal, god van de dood, het voor het zeggen hebben, onmogelijk, maar Nazxul is er toch in geslaagd om zich terug naar de bovengrond te murwen. “Irkalla” bevat ‘slechts’ vier nummers en hoewel er twee op meer dan tien minuten speeltijd afklokken, blijft een totale speelduur van een klein half uur maar een mager beestje, zeker als je een decennium lang van de aardbol verdwenen bent geweest. Nazxul koos anno 2021 voor een geluid dat het midden houdt tussen de brutaliteit van het debuut en de grandioosheid van het latere werk. Een half uur lang lijk je je te midden van een niet aflatende wervelwind te bevinden met denderend, hoekig drumspel dat genadeloos op je inbeukt, gorgelende in vitriool gedrenkte screams die haat en vernieling prediken, een tumultueus riff inferno en symfonische toetsen die door het dicht gepakte geheel priemen. De duivelse intensiteit van deze vier nummers kan niet ontkend worden, maar het geheel komt bij momenten ook wel als een kakofonie over. Vooral het eentonige, klinisch klinkende drumspel irriteert hierbij. Veel dynamiek zit er niet echt in de composities verwerkt. ’t Is te zeggen: ’t is een beetje een “alles of niets”-verhaal want ofwel raast de band ongestoord door ofwel valt de orkaan plotsklaps stil om plaats te maken voor sinistere ambient. Er lijkt amper een tussenweg van mid-tempo passages te zijn die de spanningsboog moeten aantrekken om dan voluit de bombastische symfonische blackmetalkaart te trekken (of het moet in het afsluitende “Stygian” zijn, meteen ook het beste nummer van “Irkalla“, maar waar nogal abrupt de stekker uitgetrokken wordt). Ik kan niet anders dan een ontgoocheld gevoel aan deze “comeback”-plaat overhouden. Ik zet “Iconoclast” nog wel eens op als ik een Nazxul in topvorm wil horen.

JOKKE: 70/100

Nazxul – Irkalla (Seance Records 2021)
1. Divine death
2. Rising storm
3. Inferno
4. Stygian