De Nederlandse blackmetalscene draait nog steeds op volle toeren en dit in al haar divisies: nieuwkomers en oudgedienden, ruimdenkende trendsetters en traditionele puristen, volwaardige bands en alleenheersers. Recent maakte Helleruin een ferme indruk met diens eerste full-length “War upon man” die via New Era Productions/Iron Scourge werd uitgebracht. Maak voor jezelf maar uit in welke hokjes je Helleruin wilt steken. Bandbrein Carchost is aan het woord. (JOKKE)   

Ave. De bandnaam Helleruin zou door Engelstaligen wel eens als een combinatie van “hel” en “ruine” aanzien kunnen worden, maar dat lijkt niet te kloppen. Wat is diens betekenis?
Helleruin is een oud Nederlands woord en betekent grofweg ‘’tovenarij, dodenbezwering en hekserijen’’. Ik wilde graag een Nederlandse bandnaam. Juist omdat het een ‘vergeten’ woord is, vond ik Helleruin een passende bandnaam. Mijn muziek gaat vaak ook over gebeurtenissen/oorlogen uit het verleden, dat komt in mijn ogen overeen met Helleruin.

Je alias in ontsproten aan het boek “In de Ban van de Ring” van J.R.R. Tolkien en verwijst naar één van de twee Torens van de Tanden (Carchost en Narchost) die aan weerszijden van de Morannon, de toegangspoort naar Mordor, stonden. Wie dit even googelt komt in de beschrijving de ene na de andere naam tegen waardoor (black)metalmuzikanten zich hebben laten inspireren. Ik denk dat ondertussen zowat elke eigennaam uit de verhalenreeks dan ook in gebruik moet zijn. Veel van deze bands ontstonden vóór de verfilming van de boeken door Peter Jackson in 2001. Hoe knap die ook zijn, ze nemen natuurlijk een groot deel van de fantasie en inbeeldingskracht weg. Waarom besloot je specifiek de alias Carchost aan te nemen? 
Ik besloot Carchost te gebruiken in een tijd dat ik net de boeken had gelezen. In de boeken lees je zoveel meer van het verhaal dan dat je in de films ziet, hierdoor ben ik mij enorm gaan bezighouden met de fantasiewereld van Tolkien. De eerdere teksten die ik schreef voor mijn eerste band Ethraid Engrin waren zeer geïnspireerd door de Tolkien reeks. In mijn zoektochten naar inspiratie kwam ik de naam Carchost tegen, hierover schreef ik een tekst voor Ethraid Engrin en als ik mij niet vergis was het zelfs mijn eerst geschreven tekst voor de band destijds. Logisch gevolg hiervan is dat ik specifiek Carchost aannam als artiestennaam. 

Op de achterkant van “War upon man” staat “De poort is open, het einde in zicht”. Is dat in zekere zin ook een verwijzing naar Carchost en Morannon?
Dat is niet zozeer een verwijzing naar Carchost, maar is afkomstig uit het nummer ‘’Naar de aarde terug’’, het enige Nederlandstalige nummer van ‘’War upon Man’’ dat gaat over het loslaten van emoties en verdriet en het sterker terugkeren. Daarmee ook het enige echte uitstapje qua thematiek in de teksten van ‘’War upon Man’’. De reden dat ik weinig teksten publiceer is omdat ik het mystieke wil creëren, dat iedereen eigen conclusies trekt en zelf een persoonlijke betekenis ziet in Helleruin.

Oorlog lijkt me een wederkerend thema te zijn in de teksten van Helleruin en dit gecombineerd met een melancholische kijk naar het verleden en een afkeer van de moderne wereld. Is dit een correcte synthese?
Correct inderdaad, daar moet aan worden toegevoegd dat ik ook thema’s zoek in geschiedenisboeken die misschien iets minder met oorlogen te maken hebben maar mij wel interesseren. Het nummer ‘’No light shines through’’ is bijvoorbeeld geïnspireerd door de heerschappij van keizer Nero uit de Romeinse geschiedenis. Het nummer is wat meer persoonlijk gemaakt door het te combineren met ‘ervaringen’. Het is dan wat spelen met woorden, denk ik.

Moet ik die oorlogsthematiek zien als een interesse in de geschiedkundige zijde van bepaalde specifieke oorlogen of eerder als een soort spirituele oorlog tegen bepaalde zaken?
Op de oudere releases is het eerste vooral van toepassing. Ik lees en kijk graag over en naar oorlogen in het algemeen, daar haal ik dan ook vaak inspiratie uit. Ik probeer me soms te verplaatsen in een personage die erbij was en vanuit dat perspectief te schrijven. Met “War upon man” heb ik dit voortgezet, met als uitstapjes de eerder genoemde onderwerpen.     

Beschouw je Helleruin als een soort escapisme?
In zekere zin wel, maar Helleruin is onderdeel van mij geworden. In die zin voelt het minder als een ‘ontsnapping’. Maar elke minuut die ik in Helleruin steek, beschouw ik als het hier en nu en ben ik heel serieus aan het werk. Bezig met het beste halen uit het moment. Misschien is dat anders met het schrijven van teksten, dan kan ik wel echt wegdwalen.

(c) Metallum Extraordinarius

Je debuut langspeler “War upon man” is nog maar net uit of je werd al opnieuw in de studio gespot. Zit je momenteel in een uiterst creatieve fase of is dit het gevolg van de beperkingen van het sociale leven ingevolge COVID-19 waardoor je je meer op muziek componeren kon toeleggen?
Ik denk dat het een combinatie is van al het bovenstaande, maar Helleruin heeft ook een poos geen prioriteit gehad. Momenteel heb ik veel plannen en doelen met Helleruin, dat heeft als logisch gevolg zeker dat ik creatief bezig ben en goed m’n draai kan vinden in het schrijven van muziek.

Waar haal je je inspiratie zoal uit?
Uit verhalen, documentaires, films en boeken. Ook een bepaalde ‘mindset’ en bepaalde gedachtegangen werken voor mij inspirerend. Als je eenmaal bezig bent blijf je bezig en blijft de inspiratie ook weer komen. Ook houdt dat je gemotiveerd om hard bezig te blijven.

Eén van de ergste zaken voor kunstenaars, zij het met beelden, woorden of muziek, lijkt me de dag te zijn waarop de inspiratie stilvalt. Heb je bepaalde trucjes om inspiratie te laten komen?
Natuurlijk leer je wat wel werkt en wat niet werkt, je hebt dagen dat er geen goede gitaarpartij uitkomt en je hebt dagen dat je de één na de ander uit je mouw schudt. Wat voor mij bijvoorbeeld niet werkt, is dat ik structureel twee dagen per week gitaarriffs ga schrijven. Gitaarriffs komen vaak uit die vijf minuten gitaarspelen op een avond. Dat sla ik dan op en na verloop van tijd heb ik genoeg voor een nummer, soms is het even puzzelen met stukken. Je leert om je creatieve tijd op andere manier in te delen, op de dagen dat er maar geen goede gitaarpartij uitkomt werk ik aan teksten, of ben ik op een andere manier voor Helleruin bezig. Ik probeer die ‘trein’ altijd te laten lopen en altijd het maximale uit mezelf te halen, altijd mezelf weer overtreffen en m’n limiet te verleggen.

Je sound is een soort amalgaam van Finse, Noorse en Poolse black metal. Zijn deze scenes voor jou het summum van black metal of kan je ook genieten van bv. de Griekse melancholische, bestiale Latijns-Amerikaanse of dissonante Franse/IJslandse sound?
Persoonlijk denk ik niet zo in ‘scenes’. Er is black metal die ik gaaf vind en black metal die ik minder gaaf vind. Ik houd over het algemeen van Scandinavische black, dat hoor je denk ik wel terug. Het is niet zo dat ik specifiek een ‘scene’ wil nastreven, of mijn materiaal altijd vergelijk met dat van andere bands. Het gaat mij meer om het gevoel en de oprechtheid, het moet overkomen, het moet je raken. Dat vind ik belangrijker dan er alles aan doen om een specifieke ‘scene’ aan te houden. Wel moet het rauw zijn natuurlijk. 

Ondanks de rauwheid van Helleruin’s muziek heb je ook een goed oor voor aanstekelijke melodieën die vrijwel meteen blijven hangen. Op de demo horen we ook het wondermooie en erg aangrijpende pianonummer “Voor de gevallenen” terwijl de promotape een akoestische versie van “Niemands strijd” bevat. Is dat spanningsveld tussen grimmigheid en agressie enerzijds en melodie anderzijds belangrijk voor jou? Wat maakt voor jou een sterk blackmetalnummer?
Een sterk blackmetalnummer moet allereerst een rauwe sound hebben, scheurende gitaren en een stukje spontaniteit. Ik schrijf dan ook weer niet met een specifieke formule; Ik denk dat als het comfortabel wordt om een black metal nummer te schrijven, je verkeerd bezig bent. Het is ook niet zo dat dat wat grimmig en agressief is, meteen goed genoeg is voor een nummer, daar ben ik aardig selectief in. Het pianonummer en de akoestische stukken komen uit een ander gedeelte van mij, ik luister voor ontspanning wel eens naar klassieke muziek of oude country/folkmuziek. Daar laat ik me ook wel eens door inspireren, op mijn eigen manier. Soms uit dat zich in een nummer als ‘’Voor de gevallenen’’ op piano, maar ook soms op de akoestische gitaar wat ook weer te horen is in de outro van ‘’War upon man’’. Dat is dan ook weer een stukje spontaniteit wat ik op het juiste moment opneem. Om dat dan aan een plaat toe te voegen, maakt het persoonlijk. 

Je bent doorgaans als drummer actief maar in Helleruin verzorg je alles in je eentje. Onlangs had ik een gesprek met Morden Demstervold die zich ook vooral door drummen aangetrokken voelt en gitaarspelen haast als een noodzakelijk kwaad beschouwde als je als one-man band muziek wilt creëren. Gaat dat voor jou ook op? Via welk instrument kan je je het beste uiten?
Ik speelde alle nodige instrumenten al voordat ik Helleruin begon. Ik wilde mij destijds als drummer oriënteren op verschillende gebieden, om daar mijn voordeel uit te halen. Ik ben het meer gaan zien als een geheel, dus niet alleen drummer zijn of gitarist zijn, maar simpelweg multi-instrumentalist zijn. Er is ook niet echt één  instrument waar ik mij het beste mee kan uiten. Een nummer begint vaak met een gitaarriff, dan stort ik me vervolgens in de positie van een drummer en plak ik het geheel aan elkaar, maar ook daar heb ik geen vaste volgorde in. Een idee voor een nummer begint ook wel eens met een drumbeat, of een basriff.

En zijn er specifieke muzikanten die je schrijf- en speelstijl hebben beïnvloed?
Specifieke muzikanten zijn denk ik wel John Bonham (Led Zeppelin), Dave Lombardo (Slayer) en Frost (Satyricon, 1349), en dan gaat het vooral om de speelstijl. Schrijf- en speelstijl is bij mij een mengelmoes van verschillende artiesten en dit varieert in muziekstijlen. Ik kan naar oudere- en nieuwe blackmetalalbums luisteren en me laten inspireren, als het me maar energie geeft. Ook luister ik zelf wel naar muziek van 40-50 jaar geleden (country/folk waar ik eerder over sprak). Dat hoor ik persoonlijk terug in mijn schrijf- en speelstijl, maar ook in mijn opname/mix technieken. Bovendien zijn opnames van vroeger veel meer in het moment opgenomen, alsof er meer aan het lot overgelaten werd. Zo neem ik ook op, het is niet take na take na take opnemen, of stukje voor stukje voor stukje opnemen, of alles aan elkaar knippen en plakken. Het is spontaan, het is rauw en het is oprecht en zeker niet perfectionistisch.

Het satanisme volgens Dr. Anton Szandor LaVey en diens boek “The Satanic Bible” uit 1969 behelst een verheerlijking van het zelf. Liever dan op de knieën gaan voor een door de mens bedachte godheid, kiest de satanist zichzelf als god, en leidt hij zijn leven in dienst van zichzelf. Satanisme plaatst het individu centraal in de wereld en draait rond een gezond egoïsme, dat ieder de ruimte geeft zich persoonlijk te ontwikkelen. Is dat de reden dat je zelf (gehuld in corpsepaint en pinnenbanden) op de hoezen van al je releases staat in plaats van voor ontworpen designs te kiezen? 
Ik geloof in het individualisme. Ik ben dan persoonlijk ook meer een voorstander van fotografische kunst dan van ontworpen albumhoezen, dat heeft denk ik ook weer met spontaniteit te maken, geen foto is gelijk. Voor Helleruin heb ik nooit specifiek een plan qua hoes, alleen dat Helleruin om mij draait en ik op de hoes moet staan. Dat heeft tot nu toe altijd gewerkt.

In hoeverre speelt jouw ego een rol in het creëren van muziek als éénmansproject en kan je je eventuele ego gemakkelijk naar de achtergrond plaatsen in bands waar je deel uitmaakt van een grotere line-up?
Mijn ego speelt daar wel een rol in. Als je zelf alles kunt, waarom zou je het dan niet allemaal zelf doen? Het is denk ik een verrijking van je kunnen, jezelf continu uitdagen en de lat steeds hoger leggen. Als je in een band speelt, denk ik dat het belangrijk is dat je van te voren je rol weet. Zo is als livemuzikant je rol gewoon duidelijk. Als je deel uitmaakt van een grotere line-up, is er vaak één iemand die het meeste materiaal aanlevert en ik denk dat je dan open moet staan voor elkaar en moet luisteren naar de mening van ieder individu in de groep/band. Die rollen zijn belangrijk om conflicten te voorkomen. Het is natuurlijk zo dat je beter kunt samenwerken met de één dan met de ander. Maar ik denk dat mijn ego voor eventuele samenwerking niet in de weg hoeft te staan. 

Prefereer je een werkwijze als one-man band waarbij je alle touwtjes in handen hebt vergeleken met het bandgebeuren met meerdere leden? Doe je soms beroep op het oordeel van buitenstaanders als je muziek aan het componeren bent?
Alles in mijn eentje doen heeft mijn voorkeur, dat heeft naar mijn mening ook meer charme. Je eigen visie en ideeën steeds uitpluizen, naar een hoger niveau brengen, jezelf continu verbeteren in hetgeen wat je doet. Alles alleen werkt het allerbeste voor mij want ik heb alle vrijheid in handen, je hoeft het alleen maar met jezelf eens te zijn. Vanaf het moment dat de eerste noot geschreven is, totdat de laatste stukjes gemasterd zijn, laat ik niemands’ oordeel invloed hebben op het geheel. Zo laat ik af en toe wel eens iets horen aan bekenden als iemand hierom vraagt, maar het liefst laat ik het pas horen als ik het klaar genoeg vind om het los te laten, want loslaten is praktisch wat je doet. Vanaf het moment dat je het uit brengt is het uit je handen, dan moet je het los laten. Tot die tijd is het nooit af, of goed genoeg.  

De LP-versie van “War upon man” was al vrij snel uitverkocht bij New Era Productions. Had je dit verwacht in deze tijden van stortvloed aan releases? Hoe moeilijk of gemakkelijk is het de dag van vandaag nog om in de massa op te vallen?
Je weet eigenlijk niet zo goed wat je moet verwachten bij een debuutalbum. In dit geval had ik niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Ook denk ik niet dat het moet gaan om hoe moeilijk of makkelijk het is, met die insteek heb je het al bij het verkeerde eind. Als blackmetalband/project doe je je ding op jouw manier en als je het goed doet, steek je boven de massa uit, maar dat is met veel dingen zo natuurlijk. Misschien speelt geluk ook nog een rol natuurlijk. 

Naast Helleruin ben je actief in Orewoet. Diens enige maar geweldige release “Afrodisiacum der vroomheid” kreeg onlangs een vinyl re-release via Heidens Hart. Het lijkt me dat deze EP destijds wat over het hoofd gezien werd, maar nu een soort van tweede leven krijgt. Betekent deze heruitgave, waarop ook een nieuw nummer prijkt, dat we weldra ook nieuw materiaal van Orewoet mogen verwachten?
Met Orewoet zijn we momenteel bezig met nieuw werk, het is even puzzelen met de tijd verdelen tussen Helleruin en Orewoet. Maar een nieuwe release staat zeker in de planning!

Je band Ethraid Engrin kwam al even ter sprake. Hoewel de Facebookpagina activiteit vertoont, werd er tot nog toe enkel een promo gelost in 2014 en de jaren nadien volgde een beperkt aantal shows. Wat is de status van die band?
Ethraid Engrin bestaat officieel nog wel, maar we doen er eigenlijk weinig mee momenteel. Na de laatste live shows zijn Infinitum en ik verder gegaan als duo en hebben we samen eigenlijk materiaal genoeg voor een complete Full-Length. Dat moet nog worden opgenomen, maar we hebben beide onze prioriteiten niet meer zozeer bij Ethraid Engrin. Maar die plaat komt er nog wel een keer!

We treffen je ook aan in de live line-up van Gheestenland. Hoe zit het met die band dat je weet?
Gheestenland is voorzover ik weet gestopt als live band en is verder gegaan als studioproject van zanger Gheest, dat is het laatste wat ik heb gehoord van Gheestenland.

De heer Infinitum treffen we meermaals in de (live) line-up van bands aan waarin jij ook actief bent. Is hij zo wat de ideale sparringpartner om mee in een band te spelen?
Van iedereen met wie ik heb gespeeld, speel ik het langst en het liefst met Infinitum. Hij is een ijzersterke gitarist en blind te vertrouwen. Hij is een gitarist met wie je speelt en alles meteen goed voelt, zeg maar.

Wat mogen we in 2021 verder nog van Helleruin verwachten?
Ik ben momenteel bezig aan een split album met De Gevreesde Ziekte en een nieuwe eigen full-length. Verder staan er nog meer verrassingen op de planning, die niemand gaan teleurstellen!