Ninhursag…er lopen twee versies rond die inspiratie voor hun bandnaam vonden bij de Vrouwe van de Bergen uit de Soemerische godenwereld. Enerzijds is er een Amerikaans duo wiens black metal mij volledig onbekend is, ook al hebben ze reeds vier langspelers op hun palmares staan. Anderzijds is er de Kroatische onemanblackmetalband, evengoed een onbeschreven blad voor ondergetekende; met het schaamrood op de wangen moet ik zelfs toegeven dat ik me niet meteen Kroatische blackmetalbands voor de geest kan halen. Vandaar dat dit Ninhursag me wel triggerde.

Onderwerp van discussie is “Rite of initiated blessing part II“, een twee songs tellende-EP die – u raadde het al – het vervolg vormt op “Rite of initiated blessing part I” die in 2020 verscheen. Tussen beide delen werd vorig jaar een split met het eveneens Kroatische Necrolepsy (een ander project van Ninhursag mastermind Enshag) wereldkundig gemaakt.

Om dit tweede deel goed te kunnen plaatsen, nam ik dus eerst het begin maar eens goed onder de loep en ik moet zeggen dat de twee songs op het eerste deel naadloos aansluiten bij het duo nieuwe composities. Wat meteen opvalt is de loepzuivere, maar krachtige sound die Ninhursag ons voorschotelt. En ook al zijn de drums van de geprogrammeerd soort, dit valt eigenlijk enkel op door hun onmenselijke strakheid want qua sound klinken ze een heel pak beter dan sommig zwaar getriggerd organisch drumspel. Vrijwel een constante doorheen de composities van Ninhursag is het slome, trage of tegenwringnde dissonante gitaarspel waaronder vinnige en up-tempo drumlijnen de boel strak in het gareel houden. Door de zware sound balanceert Ninhursag zo wat op de scheidingslijn tussen black en death metal, waarbij het atonale riffwerk en de soms oosters geïntegreerde melodieën naar zwartmetaal refereren terwijl het technische drumspel eerder naar doodsmetaal verwijst. De gevarieerde vocalen kunnen aan beide extreme metalstijlen toegedicht worden. Wie een referentiepunt wilt, kan ik het IJslandse Zhrine meegeven.

Op het eerste deel stond met “Invocation of soul memory” reeds een acht minuten durend nummer (bovendien geheel instrumentaal) en ook de twee nieuwe songs klokken beide op net geen double digit speelduur af. Hoewel de teksten bestaan uit een combinatie van Engelse vertalingen van originele Egyptische piramideteksten en Sumerische tabletten, krijgen de composities toch voldoende ruimte om instrumentaal te ademen. “Words spoken by Him whose names are hidden” raast dan ook niet volcontinu door maar behoudt zijn dynamiek door in het middenstuk wat gas terug te nemen en meer op atmosfeer in te zetten. Studio engineer Matko Gibičar voegde her en der nog wat subtiel keyboardspel toe in “The hymn of the fifty names of Marduk“, een song die qua snelheid niet moet onderdoen voor de blaststijl van de Zweedse pantserdivisie die hun naam eveneens ontleenden aan een Mesopotamische godheid. Al bij al schijnen de oosterse invloeden op dit tweede deel nog beter door dan op het eerste luik, hoewel de nadruk meer op agressie en snelheid ligt dan op atmosfeer (wat ik ergens toch wel een klein beetje jammer vind). Gelukkig verzandt Ninhursag niet te veel in gitaarmasturbatie zoals op de twee songs van de splitrelease.

Blijkbaar zou er nog een derde en laatste deel in de maak zijn. Laat maar komen zou ik zo zeggen! En er moet toch wel een label bereid kunnen zijn om het drieluik nadien te bundelen op een fysieke uitgave?

JOKKE: 77/100

Ninhursag – Rite of initiated blessing part II (Eigen beheer 2022)
1. Words spoken by Him whose names are hidden
2. The hymn of the fifty names of Marduk