Wie niet beter weet, zou The Kryptik op de metallandkaart misschien al snel in Finland of Noorwegen situeren, maar niets is minder waar want de heren Sinner (zang, gitaar en toetsen) en Tormentor (drum en bas) hebben een Braziliaans paspoort. De familienaam van beide heerschappen luidt Ximenes, dus zou het me niet verbazen als het om twee broers gaat. Het verhaal van The Kryptik startte in 2013, maar daarvoor was de band al een jaar of vijf actief als Cryptic Lorn waarmee twee demos’ werden uitgebracht. Het debuut van The Kryptik, “Through infinity of darkness“, landde in 2017 en met het nagelnieuwe “A journey to the darkest kingdom” zijn we bij full-length nummer drie aanbeland.

Zeven hymnen van tussen acht en twaalf minuten prijken er op “A journey to the darkest kingdom” wat maakt dat het meer dan een uur lang genieten is van de symfonische pracht en praal die The Kryptik ten berde brengt. Er was een tijd waarin het woord “symfonisch” een negatieve bijklank had maar die ligt ondertussen toch wel al weer ver achter ons. Van al te potsierlijke kermisgeluiden of naar Studio 100 neigende blackmetalmusicals gaan we nog steeds over onze nek, maar wanneer synthesizers op de juiste manier gebruikt worden, hebben we daar niets tegen in te brengen. “A journey to the darkest kingdom” is het resultaat van de grootste visie die het duo tot nu toe had en dat is er één van neo-oude symfonische black metal gedrenkt in de donkere wateren van de kosmos, een kasteel van kristallijn ijs waarvan de torenspitsen reiken tot in de grenzeloze ruimte.

Maar ook gitaren spelen een belangrijke rol in het geluid van The Kryptik, ’t is dus niet zo dat de toetsen alleenheersend en despotisch te werk gaan, maar ze zijn toch iets prominenter aanwezig vergeleken met het vorige wapenfeit, de “Behold fortress inferno” EP. De synths wervelen met de nodige kosmische grandeur rond de zwartmetalen kern van de zeven composities en oefenen meermaals een absoluut magisch effect uit, maar soms wentelen ze zich in een mid-tempo song als “The rotten wounds of the blessed” ook in een soort van berustend aura. We worden meer dan eens overmand door nostalgische gevoelens en worden naar onze tienerjaren teruggekatapulteerd toen we platen als “Malice“, “Moon in the scorpio“, “The sad realm of the stars“, “In the nightside eclipse“, “Provenance of cruelty” en “Stormblåst” ontdekten. De invloeden van Emperor liggen er meermaals vingerdik op (zo neigen het intro van “The sovereign whore” en de instrumentale afsluiter “Opus Lucifero” bijvoorbeeld erg hard naar “Opus a Satana“), maar van mijn part mogen ze hun kosmische sleutels voor het schrijven van pakkende majestueuze blackmetalhymnen nog meermaals gebruiken daar Ihsahn & co liever op het verleden teren dan nieuw materiaal te schijven.

De productie werd door het duo zelf helder en scherp uit obsidiaan gesteente uitgehouwd voor optimaal genot en maximale onderdompeling in de prachtige deiningen en het pulserende geweld van hun sterke composities. De magie zit grotendeels in de songwriting van The Kryptik aangezien elk nummer een epos op zich is waarbij melodie, majestueusheid en boosaardigheid in perfecte balans zijn. Voeg daar nog een sporadische heldere zangtoets of spokenwordpartij aan toe en de epiekmeter stijgt nog verder. De bloedmooie gitaarsolo aan het einde van “Bloodthirsty the mighty bestiary” deed me zelfs een traan wegpinken. Dit staat haaks op de vele rauwe en lofi blackmetalbands daarbuiten, but who cares!

“A journey to the darkest kingdom” is een sterke nieuwe stap in het continuüm van The Kryptik waarop te horen is dat hun creativiteit naar nog meer adembenemende hoogten wordt gestuwd. Sterk aanbevolen!

JOKKE: 89/100

The Kryptik – A journey to the darkest kingdom (Purity Throygh Fire 2023)
1. A journey to the darkest kingdom
2. Into the blasphemy ritual
3. The rotten wounds of the blessed
4. Unhallowed
5. Bloodthirsty the mighty bestiary
6. The sovereign whore
7. Opus Lucifero