Apovrasma is één van die goed verborgen juweeltjes van eigen bodem. Na de veelbelovende “The Scorch of Basan” demo uit 2020 kwam bezieler Scum met de erg geslaagde full-length “Gaea’s revenge” aandraven die een sterk staaltje intrigerende black metal liet horen. Nu is er de van een knappe hoesfoto voorziene opvolger “Archidémon” die het concept van de band (natuur en diens verval) knap weet samen te vatten in één intrigerend beeld. Oorspronkelijk zou deze wederom via ons eigenste Babylon Doom Cult Records het levenslicht zien, maar aangezien het label besloot voor onbepaalde duur in de ijskast te gaan zitten, loste Scum de muziek voorlopig al digitaal.

Wat ons zo aanspreekt bij Apovrasma, is dat hun geluid een mengelmoes van verschillende invloeden is waarop niet altijd eenduidig de vinger te leggen is, hoewel dromerige, hypnotiserende en psychedelische muziek uit verschillende genres de voornaamste voedingsbodem lijkt. Enerzijds is er Scandinavische black metal, waarbij vooral de Nordvis-stal als inspiratiebron geldt. Denk daarbij aan een Armagedda, Saiva, Ehlder of zelfs de folk van Lonndom in een nummer als het galopperende en akoestische gitaren bevattende “I moira“. Anderzijds liet ook de Helleense scene, onder andere in de bijna negen minuten durende opener “I profiteia” en de zwoele opvolger “Aphrodite Areia“, een diepe voetafdruk na, waarbij vooral de oosters getinte warmbloedige gitaar- en keyboardmelodieën aan de Griekse goden ontleend lijken te zijn. De heldere zang in de opener knipoogt dan weer overduidelijk naar een band als Ved Buens Ende.

Het ontbreekt niet aan beklijvende gitaarleads die je voortdurend in vervoering brengen en uitmuntende blackmetalriffs. Het mooiste prachtexemplaar van deze laatste categorie zet het wat agressievere en duistere “I katara” in gang. Over dit nummer dat een onderhuidse spanning laat voelen alsof aanlokkelijke sirenes je voortdurend aanspreken, hangt tevens een sepulchraal deathmetalsfeertje gedrapeerd. Maar ook niet-metalen muziek zoals Neptune Towers, Klaus Schulze en Tangerine Dream sijpelden door. Dat is voornamelijk hoorbaar in de sterk afwijkende afsluiter “Hermit” waarbij synthesizerstapijten en allerhande elektronica het twaaf minuten lang voor het zeggen hebben. Hier klinkt Apovrasma haast als het audio-equivalent van een ijle koortsdroom.

Een pluspunt is dat Apovrasma drummer Laurens Oostrom voor deze release wist in te lijven. Een goede zet van Scum om zijn Ordigort-collega te vragen, want dat komt de organische feel van de muziek alleen maar ten goede. Hopelijk is er een label dat zich geroepen voelt om deze tweede Apovrasma full-length een fysiek leven te schenken, want de knappe en begeesterende niet-alledaagse muziek op “Archidémon” verdient het alvast om een breder publiek te bereiken.

JOKKE: 86/100

Apovrasma – Archidémon (Eigen beheer 2023)
1. I profiteia
2. Aphrodite Areia
3. Row, Charon, row!
4. I katara
5. I moira
6. Telos
7. Hermit