De liefde voor black metal loopt bij ons, addergebroeders, passioneel door onze aderen, maar dat wil niet zeggen dat de neuzen altijd in dezelfde richting staan. Iedereen heeft natuurlijk zijn of haar favoriete bands die al dan niet op een battle vest prijken en “Songs of blood and mire“, de vierde telg van het Canadese Spectral Wound, is zo’n plaat waarover de meningen sterk verdeeld zijn op onze redactie.

Zo geeft collega Jules bijvoorbeeld aan dat hij de nieuwe plaat nogal braaf en formulaïsch vindt klinken waarbij het bovendien ook nog eens aan een ziel ontbreekt. Hij meent dat het vuur dat op een plaat als “Infernal decadence” laaide, ondertussen toch wel uitgedoofd is. Voor ondergetekende staat Spectral Wound echter nog steeds garant voor goeie ’90 worship met ziel en vuur, ook al liggen de oude Gorgoroth-invloeden er nog steeds vingerdik bovenop. Maar weet je, persoonlijk vind ik de band van Infernus een van de meest overroepen acts van de oude Noorse garde en dan luisteren we veel liever naar Spectral Wound dan alle platen die Gorgoroth na “Destroyer” uitbracht.

Collega Cas treedt Jules alvast bij wat betreft de formulaïsche modus operandi van Spectral Wound, maar ’t is nu ook weer niet dat tremolo picking en blastbeats de enige elementen zijn die de met bloed en modder besmeurde band aanwendt, want songs als “Aristocratic suicidal black metal” en “A coin upon the tongue” draaien toch vooral om een aanstekelijke rockende groove. Opvallend trouwens hoeveel leuke drumroffels en -breaks er wel niet in een compositie als “Fevers and sufferings” verwerkt zitten wat ook een onderhuidse punkvibe oplevert.

Deze keer noteren we bovendien ook wel heel wat Fins georiënteerde melodielijnen. Zanger Jonah screamt gemeend, maar meer variatie in zijn nochtans messcherpe krijs had welgekomen geweest. Ondanks het feit dat er een figuur in ritueel gewaad op de cover prijkt, hanteert Spectral Wound de basiselementen van het genre zonder dat daar al te veel toeters en bellen en occulte hocus pocus aan te pas komt. Akoestische gitaren vergezellen de elektrische snaren in het refrein van “At wine-dark midnight in mouldering halls” en met de akoestische outro van “Twelve moons in hell” komt er een einde aan “Songs of blood and mire“.

Onze koffie lusten we het liefst voorzien van een fikse scheut melk, maar onze metal verteren we doorgaans het beste wanneer die, zoals in het geval van Spectral Wound, krokant en knisperig zwartgeschroeid is. Persoonlijk ben ik van mening dat Spectral Wound het hoge niveau van voorganger “A diabolical thirst” weet door te trekken op “Songs of blood and mire“, ook al is het nieuwe er ondertussen wel wat af en horen we geen verrassingen op deze vierde full-length. Maar knallers die blijven hangen staan er wat mij betreft zeker nog op de tracklist! Ach ja, les gouts et les couleurs…oordeel vooral ZELF!

JOKKE: 85/100

Spectral Wound – Songs of blood and mire (Profound Lore 2024)
1. Fevers and suffering
2. At wine-dark midnight in mouldering halls
3. Aristocratic suicidal black metal
4. The horn marauding
5. Less and less human, o savage spirit
6. A coin upon the tongue
7. Twelve moons in hell