Af en toe zou je je toch wel eens hard tegen het hoofd willen slaan omdat je de tijd niet vond een band uit te checken toen er een release van aangekondigd werd. Dat voorval deed zich onlangs nog voor toen GoatowaRex diens nieuwste batch voorstelde. Pareltjes als de heruitgave van de geweldige Bloodthorn “Natteskyggen” demo of de vinylreleases van Shadow Dungeon’s “Gæstgerýne” en Fuinäehot’s “Secrets of the godhead“¨werden instant in het online productmandje gesmeten, maar Starcave werd schromelijk over het hoofd gezien…totdat het YouTube algoritme me wat later “Sukta” aanbeveelde.

Ik klikte ergens halfweg in de tijdslijn van de release en enkele dromerige noten waren voldoende om me instant overstag te doen gaan. Al luisterend naar de betoverende hypnose en het koortsachtige delirium van de nummers maakte eenzelfde gelukzalige gevoel zich van me meester dat ik destijds ook voelde bij platen als de “Lucifer returns to heaven” split tussen Kêres en Cosmic Church of “Viimeinen juoksu“, mijn kennismakingsplaat met het geniale Circle Of Ouroborus. Eén van de protagonisten in het Starcave verhaal dat in 2017 met een demo via het gerespecteerde Kuunpalvelus-label startte, is zanger Saggitariuz, gekend van ondermeer Cosmic Church, Frozen Graves en het vaak over het hoofd geziene Aura Saturnal. Een zekere Jinnhorn ontfermt zich over alle instrumenten, maar mijn kop eraf als dat niet gewoon Atvar is, het muzikale genie achter o.a. Circle Of Ouroborus, Kêres, Vordr en Venus Star want ik meen zijn signatuur in de muziek toch wel te herkennen.

De capitale fout waarmee ik deze review startte, maakte ik in 2020 al eens toen Starcave diens eerste volwaardige langspeler “Final sins” wereldkundig maakte. Deze diende natuurlijk eveneens meteen uitgecheckt te worden en belandde ondertussen, net als “Sukta“, in mijn platencollectie. Mijn hart ging als een verliefde puber te keer, maar mijn bankrekening was iets minder optimistisch. Op “Final sins” gaf Starcave een eigen interpretatie aan de emotionele verlatenheid waar een band als Forgotten Woods in de jaren ’90 ook in uitblonk. Echo’s van het werk van een beruchte Noor, alvorens die de bak in ging, schemeren eveneens door in de ‘astral projection black metal‘ van Starcave.

Vergeleken met het debuut gaat Starcave op “Sukta” een meer spookachtigere richting uit die de mystiek en emotie die in de muziek vervat zitten nóg meer in de verf zet. Drie kwartier lang wordt menig prachtige maar bitterzoete melodie onthuld die diep in de ziel doordringt, verpakt in een klankveld dat op de een of andere manier rauwer en toch majestueuzer overkomt. “Final sins” werd van begin tot einde gekenmerkt door een statige mars. Hoewel die in zekere mate behouden is gebleven, gaat het tempo nu soms al eens de hoogte in. De vijf nummers zijn genereuzer qua opzet en toch voelt het soms alsof “Sukta” uit één langgerekte compositie bestaat; de overgangen zijn immers erg fluïde. Middels uiterst subtiele synths die een unieke dromerigheid inboezemen, is “Sukta” het equivalent van een hallucinogene koortsdroom. Die eindmelodie van “Vaikuntha” mocht gerust nog een uur langer duren.

Daar ik zowel “Final sins” als “Sukta” nog volop aan het ontdekken ben, is het moeilijk te zeggen welke plaat mijn voorkeur geniet. Mogelijks vind ik het debuut nóg straffer daar de sound unieker is en de nieuwe dichter tegen Kêres aanschurkt, maar toch halen we voor “Sukta” ook een topscore uit de kast. Deze magistrale plaat deed me mijn jaarlijst zelfs nog halsoverkop aanpassen. Happy hunting als je deze niet instant probeerde te scoren.

JOKKE: 89/100

Starcave – Sukta (GoatowaRex 2024)
1. Sapta sindhu
2. Indraloka
3. Matsu nyaya
4. Vadava agni
5. Vaikuntha