De wegen van Swartadauþuz blijven ondoorgrondelijk. Soms vragen we ons af of hij zelf nog wel de weg vindt in het eindeloze labyrinth van zijn projecten en releases. Wellicht waakt een secretaresse over zijn schema, terwijl de enigmatische Zweed zich dag en nacht in zijn grot afzondert om nieuwe klankwerelden te smeden. Muvitium is slechts één van de vele soloprojecten waarmee deze meester van het melancholische zich manifesteert — een project waar atmosferische black metal en donkere ambient in dromerige symbiose samenkomen. Steevast dompelt Muvitium de luisteraar onder in zware, trance-opwekkende klanklandschappen, doordrenkt van romantische melodieën en een diepgewortelde weemoed.

Net als op de demo’s “Gammelbygdens vemodsklangor” en “Likfärdens begravningspsalm” (beide uit 2019) waagt Swartadauþuz zich op “Under natthimlens tecken…” opnieuw aan monumentale composities van om en bij de twintig minuten. Maar waar die demo’s zich volledig overgaven aan pure ambient, wordt hier, met uitzondering van de instrumentale afsluiter “Ett farväl in i evigheten“, de volledige rijkdom van het blackmetaltotaalgeluid omarmd. De sfeer sluit aan bij de klassieke melodieuze blackmetalervaring van de full-length “Evighetens cirkel…” (2019) en de sfeervolle diepgang van “Under vemodets töcken” (2021) en de vorig jaar verschenen “I skogens karga dunkel” EP.

De opener “Drömmar av förruttnelse” en het navolgende “I blod och jord” weven een fijnzinnig spanningsveld tussen melodieuze black metal en momenten van verstilde contemplatie. Natuurmystieke samples, ingetogen akoestische gitaren, alternatieve vocale stijlen en ijle synths worden door de lo-fi koude productie tot een mistig geheel gesmeed, teruggrijpend naar de Scandinavische black metal uit de jaren ’90. Muvitium is sterk op introversie gericht, niet de agressie. Hier geen woeste razernij, maar weidse droomlandschappen waarin de kou heerst, de sneeuw onmetelijk blijft en de bossen zich eindeloos uitstrekken in de nacht.

Vooral “I blod och jord” ademt van begin tot eind pure natuurromantiek uit, of het nu gaat om de zwartmetalen aanpak in de eerste helft of de ambient die het slot tekent. “Ljus från en fallen själ (tillbaka till det som var)” zet eerder in op majestueuze atmosfeer dankzij kosmisch aanvoelende synthlijnen en snediger riffwerk. Of Swartadauþuz het zal waarderen weten we niet, maar dit nummer roept onmiskenbaar herinneringen op aan de oude glorie van Wolves In The Throne Room.

Of hij nu het blackmetalpad bewandelt of zich laat drijven op de ijzige stromen van pure dark ambient, het resultaat blijft doordrongen van een ijsblauwe meancholieke sfeer. Aanvankelijk hielden we bij de openingstrack nog een enigszins afwachtende houding aan, maar vanaf het tweede nummer werden we weerloos ondergedompeld in Swartadauþuz’ klankuniversum. Muvitium behoort zonder twijfel tot zijn sterkste en meest consistente soloprojecten, al kreeg hij ditmaal bijstand van niemand minder dan Déhà voor het drumwerk.

Met “Under natthimlens tecken…” levert de onvermoeibare Zweed een indrukwekkend melancholisch klankweefsel af, een combinatie van black metal en dark ambient die de afgelopen dagen zelfs de drukkende zomerse hitte wist te temperen. Swartadauþuz blijft natuurlijk Swartadauþuz: een nieuwe full-length staat al weer klaar in de startblokken van de juli batch van Medieval Prophecy Records.

JOKKE: 85/100

Muvitium – Under natthimlens tecken… (Amor Fati Productions 2025)
1. Drömmar av förruttnelse
2. I blod och jord
3. Ljus från en fallen själ (tillbaka till det som var)
4. Ett farväl in i evigheten