Necklace Of Shadow en Alex Poole – dikwijls al samen tandemfietsend doorheen blackmetalland – zijn wat ons betreft twee sterkhouders van USBM. Aan dit rijtje mag echter nog een derde individu toegevoegd worden, luisterend naar de alias Taurus. Hoewel minder lang actief dan de twee eerdergenoemde heerschappen, heeft ook deze illustere multi-instrumentalist reeds een mooi muzikaal palmares bij mekaar geschreven. Met Gauntlet Ring heeft Taurus, samen met compaan Mercenary, al een vijftiental releases uitgebracht (waaronder vier full-lengths), en dat sinds 2021. De Fellwinter discografie die vanaf datzelfde jaar vorm kreeg, telt ook reeds dertien releases. Atheosophia starte in 2023 en leverde al een achttal releases op, waaronder de machtige recente langspeler “How dark the heavens: Coronation in the blood of the innocent“. En dan is er ook nog Arbor dat een startschot kreeg in 2021 en reeds een double digit discografie bijeen schreef. Je zou dus best kunnen stellen dat Taurus de releases aan een sneltempo uitschijt, hoewel we ons sterk afvragen waar de man überhaupt nog de tijd vindt om zijn gevoeg te doen, zeker als je weet dat de Amerikaan nu ook nog als sessievellenmepper bijklust voor Witchsword, nog een band die zoals elk van ’s mans projecten muziek uitbrengt via Blood And Crescent Productions. Arbor is het enige Taurus-vehikel waar we nog geen waardeoordeel over uitbrachten, maar daar komt verandering in middels deze review van “In the shadow of the vanguard“, de derde full-length van Arbor.

Vergeleken met voorgangers “Behold…the age of pagan blood” (2023) en “Eventide primitivism” (2024) baadt deze derde langspeler in een meer etherische gloed. Het zwartmetaal dat Arbor smeedt, valt nog steeds in de rauwe blackmetalcategorie, maar voor het eerst straalt diens aura – perfect in lijn met de albumcover – een waas van noorderlicht uit dat een kosmische verwondering werpt over de zwartgeblakerde storm die eronder woedt. Vanuit uitgestrekte en verwilderde bossen bereiken ons zes composities waar licht niet de afwezigheid van duisternis is, maar haar verborgen stem. “In the shadow of the vanguard” is doordrenkt met een hermetische geest die voortdurend afdwaalt richting de glorieuze jaren ’90. Rauwe riffmuren en subtiele synths vormen een schouwspel vol schemerige majestueusheid waar oeroude schaduwen van bands als Gorgoroth en Darkthrone op stoïcijns hakkende drumritmes dansen met hemels licht. Deze keer echter geen akoestische passages, waardoor de invloed van een Satyricon net iets minder voor de hand liggend is, hoewel het overduidelijk is dat de muzikale mosterd in Noorwegen wordt gehaald – net zoals doorgaans het geval is bij zwartmetaal van Taurus’ hand.

De gitaarsound is wat dunner en ieler vergeleken met diens voorgangers waardoor het totaalgeluid een ijle lichtsluier over zich heen gedrapeerd lijkt te hebben. De elf minuten durende hekkensluiter “Blood shed at heaven’s gate” laat het tempo voor de eerste keer al eens wat zakken en breit een episch en transcendent einde aan deze derde Arbor-langspeler. Met deze lange gelaagde compositie die als een rituele meditatie aanvoelt, beweegt Arbor zich hier op het snijvlak van natuurmystiek en esoterisch kosmisch bewustzijn. Zonder al te veel poespas jaagt Taurus zich koppig en wars van moderne trends doorheen zes tracks en zesendertig minuten black metal van de bovenste plank.

JOKKE: 84/100

Arbor – In the shadow of the vanguard (Blood and Crescent Productions 2025)
1. Night’s zephyr
2. Beneath the pentagram
3. The moon’s veiled horn
4. Worshipped by fear
5. The star of death
6. Blood shed at heaven’s gate