We buigen ons over een release die we in april schromelijk over het hoofd gezien hebben. “Van niets uit deze wereld” is de derde langspeler van het Nederlandse Zeegang, soloproject en één van de zovele muzikale uitlaatkleppen van R.v.R., gekend van ondermeer Faceless Entity, Alburnum, Wandelaars, etc. Op dit nieuwe werk diept Wandelaars zijn sonische universum verder uit waarbij melancholie nog steeds de kern blijft, maar de manier waarop R.v.R. die presenteert voelt nu nog bewuster, verhalender en conceptueel sterker aan. Voorganger “De poëzie van vallende sneeuw” (2021) omhulde ons in een pure, ruwe en bijna primitief in zijn emotionele impact aanvoelende blackmetalatmosfeer. “Van niets uit deze wereld” bouwt zijn klankwereld bewuster rond een existentiële thematiek met topics als de onontkoombaarheid van wanhoop, de ervaring van leegte en de bizarre schoonheid die juist daaruit kan oplichten.

Technisch gezien heeft dit album een duidelijk structuurverhaal. Opener “Onbestemd” functioneert als een soort kosmische poort, gevolgd door lange, labyrinthische stukken en een titeltrack van ruim 18 minuten die als episch narratief werkt. De riffs en herhalende melodieën dragen de luisteraar door een afgrond van geluid en gevoel, soms gruizig en desolaat, dan weer openbarend en bijna transcendent. De sfeer is somber en vaag, maar nooit doel- of zinloos. In plaats daarvan voelt de muziek als een meditatie over wat het betekent om te bestaan te midden van een onvermijdelijke duisternis. Er is geen snelle verlossing, maar er vallen wel momenten van intense emotie en fragiele schoonheid waar te nemen, zoals bijvoorbeeld de progressief getinte gitaarlead die plots in het einde van het titelnummer opduikt en gerust nog heel wat langer had mogen duren. De ongepolijste, met galm en echo ingebedde heldere en krijsende zang versterkt dit gevoel van isolatie en introspectie. De broze en vluchtige sound voelt als een ijle, koude winterbries aan die je longen openzet zodat de schoonheid van deze composities maximaal geïnhaleerd kan worden.

Hoewel voorafgegaan door debuut “Dialectica oceanus” (2019) en de EP “Een morgenstond, door mist verhuld” (2020), was “De poëzie van vallende sneeuw” onze introductie tot Zeegang’s signatuur die bestaat uit rauwe, atmosferische black metal die sterk leunt op atmosfeer en textuur, alsof je een winterlandschap binnenstapte waar de stilte zwaarder woog dan elk instrument. “Van niets uit deze wereld” doet dat ook, maar met een grotere dramatische spanningsboog en een duidelijker narratief. Waar de voorganger vooral subtiel en overdonderend in zijn minimalisme was, voelt deze nieuwe plaat meer georkestreerd en legt ze een emotionele intensiteit aan de dag die eerder latent was. De repetitieve structuren zijn niet langer alleen klanklandschappen, maar bouwstenen van een innerlijke reis en voelen haast als meditatieve mantra’s aan.

Het is ook interessant om dit werk te plaatsen naast R.v.R.’s andere project Wandelaars, waarvan Addergebroeder Jules in 2022 het album “Verbroken” onder de loep nam. Wandelaars richt zich doorgaans op grote, uitgestrekte en soms ambient-achtige dromerige stukken met een gevoel voor ruimtelijkheid en tijdloosheid. Waar Zeegang’s nieuwe album nog steeds geworteld is in de agressieve emotie en duisternis van black metal, ademt het net als Wandelaars een soortzelfde contemplatieve energie en zoekt het naar betekenis in herhaling, stilte en klankruimtes. Het verschil is dat Wandelaars vaak subtieler muzikaler is in textuur, terwijl Zeegang deze reflectie door een duistere, meer dissonante lens laat klinken.

“Van niets uit deze wereld” laat een krachtige, intense en filosofische vooruitgang in het werk van Zeegang horen. Het album bouwt voort op de atmosfeer van “De poëzie van vallende sneeuw“, maar verdiept het concept met een desolaat maar troostrijk narratief. In de context van R.v.R.’s oeuvre illustreert het een muzikant die zijn thematische obsessies verder ontleedt en muzikaal evoceert zonder concessies te doen aan emotionele of sonische diepgang. Wie openstaat voor de hermetische en filosofische kanten van black metal zal merken hoe diep gravend en gelaagd deze plaat is. Verslavend werkje!

JOKKE: 85/100

Zeegang – Van niets uit deze wereld (Chronos Defied/Poisonous Sorcery 2025)
1. Onbestemd
2. Uit diepe gronden
3. Met lede ogen
4. Van niets uit deze wereld
5. Vervlogen