Slagmaur is een Noorse avant‑garde blackmetalband afkomstig uit Brekstad en Trondheim in de regio Trøndelag en wordt gezien als een unieke en experimentele act binnen de blackmetalscene die traditionele elementen combineert met theatrale, complexe en vaak bizarre invloeden. De band werd in 1997 opgericht, oorspronkelijk onder de naam Norske Synder (“Noorse zonden”) voordat de naam in 2006 werd veranderd naar Slagmaur. Het creatief brein achter dit muzikale buitenbeentje luistert naar de naam General Gribbsphiiser (Rune Røstad) die het schrijven van de muziek voor zich neemt en zich voorts laat bijstaan door drummer Lt. Wardr en zanger Dr. Von Hellreich.

Slagmaur heeft door de jaren heen controverse gegenereerd, vooral door hun live‑optredens die bedoeld zijn om te shockeren en publiek ongemak op te roepen. Hun bizarre podiumacts zoeken vaak de grenzen van performance art op. Een beroemd voorbeeld was hun show op het Inferno Festival waarbij elementen als geënsceneerde executies werden gebruikt — we mochten er in 2024 zelf getuige van zijn tijdens hun set op Unholy Congregation waarbij een stuntman opgehangen werd. Slagmaur mag zichzelf dan wel als een total art‑project beschouwen, we zijn van mening dat alle controverse rond de band de aandacht soms wat wegneemt van het feit dat de muziek niet altijd even boeiend is, en dat ondanks het experimentele karakter ervan. Platen als “Skrekk lich kunstler” (2007),
“Von Rov Shelter” (2009) en “Thill smitts terror” (2017) zijn leuk om eens gehoord te hebben, maar maken geen deel uit van onze platencollectie.

Na twee albums voor Osmose Productions, verschijnt de vierde langspeler, “Hulders ritual“, via Prophecy Productions. Toen Gribbsphiiser en producer Snorre Ruch van het legendarische Thorns voorafgaand aan de aankondiging van het album hun veelbesproken verdwijning in scène zetten, was deze actie aldus band en label allesbehalve een eenvoudige media‑stunt; ze was direct verbonden met de verhalen over ontvoering en verdwijning door bovennatuurlijke wezens die op “Hulders ritual” verkend worden. Het diende ook als een herinnering aan het feit dat de mechanismen waardoor mondeling overgeleverde volksverhalen, kinderrijmpjes en oude lokale verhalen die Slagmaur inspireren, nog steeds functioneren in het digitale tijdperk – met het opvallende verschil dat de verspreiding nu radicaal sneller en wereldwijd verloopt. Je kan en mag ervan denken wat je wil, het leverde de band alvast heel wat media-aandacht op.

Na drie paragrafen vol duiding wordt het tijd om de muziek eens onder de loep te nemen. Productiegewijs werd Slagmaur bijgestaan door Snorre W. Ruch, de uitvinder van de Noorse blackmetalsound, en dat laat zich instant horen in opener “Ritual dogs” dat wel héél veel weg heeft van de invloedrijke Thorns “Trøndertun” en “Thule” demo’s. Voorts in het daaropvolgende “Wildkatze” ook ontiegelijk veel Burzum-invloeden – we lijken bij momenten haast naar een verdwaald geraakte song van “Filosofem” te luisteren. De gitaarstijl en -toon van Thorns en Burzum behoren tot de meest invloedrijke in het genre, maar ze vertegenwoordigen bijna tegenovergestelde esthetieken binnen de Noorse black metal. Waar Burzum draait om primitieve trance en emotie, staat Thorns voor kilte, precisie en modernisme, zeker op diens self-titled langspeler uit 2001. Varg Vikernes werd enorm beïnvloed door Thorns, maar Burzum creëert een meditatieve, tranceachtige staat waarbij de riffs eindeloos lijken door te draaien, waardoor tijdsbesef vervaagt. Zeker na meerdere luisterbeurten versterken de repetitieve, bijna tranceachtige riffs ook bij Slagmaur hun hypnotiserende effect. Monotone herhaling wordt hier als instrument gebruikt, wat op het eerste gehoor misschien steriel klinkt, maar met voldoende aandacht een onheilspellende diepgang creëert.

Wat het album verder interessant maakt, is de diversiteit aan vocalen die het kleinere aandeel aan experimenteerdrang deels moet opvangen. Een nummer dat het meest bij de horroreske atmosfeer uit het verleden aansluit, is “Hexen herjer” dat naast een betoverend keyboardriedeltje en leuk drumritme veel bevreemdende zangpassages bevat. Naast de klassieke schreeuwende, rauwe blackmetalzang horen we heldere vocalen, vrouwelijke stemmen en experimentele klanken die samen wijzen op Slagmaur’s ambitie om verder te kijken dan traditionele genregrenzen. Voor de zang op het hieronder te beluisteren en te bekijken “Huldergeist” – een nummer dat wederom bol staat van de Thorns en Burzum-referenties – werd heel wat schoon volk uitgenodigd in de vorm van Misþyrming’s D.G. (tevens ook te horen in “Rathkings“), Taake’s Hoest en Maria Charlotte Lund. In het afsluitende “Rathkings“, waarin we Silenoz van Dimmu Borgir op gitaar aan het werk horen, passeren voorts enkele bizarre klassiek getinte elementen. “Warlok” is dan weer het meest up-tempo nummer op “Hulders ritual” en – we kunnen verkeerd zijn – we menen ook hier D.G.’s stem waar te nemen.

“Hulders ritual” is een moeilijke plaat om te beoordelen. Het is één van Slagmaur’s meest dominerende en consistente werken tot nu toe, maar wie vooral de avant-gardistische trekken uit het verleden smaakte, blijft nu misschien enigszins onbevredigd achter. Aanvankelijk vonden we dit album haast als Burzum en Thorns plagiaat doorgaan, maar we vinden de composities enorm groeien naarmate we ze de afgelopen weken meer en meer aandacht gaven. De productie vonden we eerst ook maar aan de makke, energieloze kant, maar uiteindelijk staat die het hypnotische karakter van Slagmaur’s muziek wel ten dienst. We zijn vlak voor de releasedatum dan ook heel wat positiever geworden dan anderhalve maand geleden.

JOKKE: 81/100

Slagmaur – Hulders ritual (Prophecy Productions 2026)
1. Ritual dogs
2. Wildkatze
3. Huldergeist
4. Hexen herjer
5. Warlok
6. Rathkings