Wampyric Rites is een rauwe vampyric blackmetalband uit Ecuador, opgericht in 2019 in de stad Loja. Ze behoren tot de Pure Raw Underground Black Metal Plague-scene en legden reeds een vrij uitgebreide discografie voor het nageslacht vast. Hun stijl is rauwe, minimalistische black metal met een donkere, mystieke sfeer, vaak geïnspireerd door thema’s als vampirisme, duisternis en occultisme. De samenstelling van de band heeft in de loop der jaren enige veranderingen gekend, maar de kern bestaat uit zanger Wampyric Strigoi en drummer Eblis Destructor. In 2021 overleed gitarist Vrolok, wat een groot verlies was voor de groep.

Na de release van hun tweede langspeler “The wolves howl to the moon” (2022) besloot Wampyric Rites terug het pad van de kleinere releases te bewandelen met meerdere demo’s, EP’s en splits tot gevolg. We namen er hier nog twee van onder de loep (de splitrelease met Moloch en die met Mánþiel), maar besloten de rest te laten voor wat het was aangezien die laatste ons niet zo gek veel deed. Toen we echter de eerste single hoorden van de derde full-length “Under the tragic fullmoon of the vampire” waren we positief verrast en besloten we deze nieuwe boreling eens deftig uit te checken. Waar eerder werk al grossierde in een morbide romantiek en een bezwerende melancholie, klinkt deze nieuwe plaat als een zelfverzekerde consolidatie van hun esthetiek. “Under the tragic fullmoon of the vampire” klinkt melodieuzer en epischer, maar blijft tegelijk ook dooraderd met een grafkoude intensiteit.

Vanaf de eerste minuten wordt duidelijk dat de gitaarriffs “en melodieuze leads centraal staan. De tremoloriffs kronkelen als een nest zieke ratten, maar zijn opvallend gelaagd en memorabel. Onder de ruwheid schuilt dan ook een scherp gevoel voor melodieuze dramaturgie. De composities ademen, zwellen aan, trekken zich terug in mistige tussenstukken en barsten opnieuw open in furieuze erupties. Die dynamiek van slepen, rocken en blasten geeft het album een haast narratief karakter, alsof elke song een hoofdstuk vormt binnen één groot vampierenepos. Deze dynamiek is ergens ook wel nodig om de totale speelduur van één uur interesseant te houden.

Wat vooral opvalt, is de maturiteit. De band schrijft grotendeels in de eigen moedertaal, wat een extra bezwerende kracht toevoegt, hoewel we geen jota van de snijdende, galmende en sappige screams verstaan. Productioneel blijft Wampyric Rites trouw aan hun undergroundwortels: de sound is rauw en korrelig, maar nooit modderig. Integendeel, de gitaren snijden helder door de mix en laten de geïnfecteerde tremolomelodieën volledig tot hun recht komen. De drums variëren tussen opzwepende blasts en meer gedragen passages die het epische karakter van de songs versterken. Finse invloeden zijn onvermijdelijk. Zo moesten we bij de openingsriff van “A través de la obscuridad y la melancolía” aan Impaled Nazarene denken, terwijl het gitaarwerk van “Sanguinario emperador” dan weer eerder naar Sargeist neigt. Het Finse Behexen wordt tenslotte geëerd middels een cover van diens “Night of the blasphemy” en sluit naadloos aan bij het eigen werk. ’t Moet niet altijd Darkthrone zijn, nietwaar?

Thematisch is dit opnieuw pure vampirische romantiek: tragische maanlichtvisioenen, bloedige melancholie en een haast theatrale adoratie van het perditieuze. Toch verzandt het album nergens in karikatuur. De dramatiek wordt gedragen door sterke composities, niet door louter esthetische overdaad. Dat maakt van “Under the tragic fullmoon of the vampire” een overtuigend artistiek statement binnen het rauwe blackmetalidioom, in plaats van een inspiratieloze stijloefening. Waar sommige bands in dit nichegenre blijven steken in lo-fi orthodoxie, kiest Wampyric Rites hier voor expansie zonder hun identiteit te verloochenen. De epische, bijna heroïsche ondertonen geven het album een breedte die hun eerdere werk slechts suggereerde. Tegelijk blijft de kern intact: kil, vampirisch en doordrenkt van morbide grandeur, check het overrompelende titelnummer maar eens.

Met “Under the tragic fullmoon of the vampire” bewijst Wampyric Rites dat hun bloedbesmeurde naam een belofte is die telkens opnieuw wordt ingelost. Het album is dan ook een verplichte aanschaf voor elke adept die hunkert naar melodieuze zwartgalligheid, gotische poëzie en een flinke dosis melancholische bloedlust.

JOKKE: 80/100

Wampyric Rites – Under the tragic fullmoon of the vampire (Inferna Profundus Records 2026)
1. A través de la obscuridad y la melancolía
2. Maléfico espíritu nocturno
3. Ave calix sanguinis
4. Cuando seamos absorbidos por la obscuridad
5. Sanguinario emperador
6. Nosferatu wintermoon
7. Bajo el negro hechizo de la luna llena
8. Under the tragic fullmoon of the vampire
9. Night of the blasphemy (Behexen cover)
10. Outro