Blackmetalmuzikanten hebben zelden genoeg aan één band. Dat geldt ook voor gitarist/bassist Noctyrr en zanger/drummer/keyboardspeler Schimvald die er naast Suttungr nog een nieuw project op na houden in de vorm van Wyrdwraak. “Wyrd” komt uit het Oudengels en betekent zoiets als lot, noodlot of dat wat onvermijdelijk is. In de Germaanse mythologie is “wyrd” een kracht die zelfs boven de goden kan staan, vergelijkbaar met de Nornen die het levenslot spinnen. In combinatie met het woord “wraak” kan de bandnaam geïnterpreteerd worden als “wraak van het lot”, “onvermijdelijke vergelding” of “kosmische of voorbestemde wraak”.

“Schimmenheim” is het eerste teken van leven van deze Zuid-Limburgse band. De EP laat – weinig verrassend en in lijn met het werk van broederband Suttungr – horen dat het zwartmetaal van Wyrdwraak diep in de geest van jaren ’90 black metal geworteld zit, maar tegelijk een opvallend persoonlijke insteek heeft waarin melancholie en zelfonderzoek centraal staan. Thematisch graaft de EP in herinnering, verlies en een soort erfelijke duisternis. Dat maakt het geheel zwaar, maar nooit gratuit: de duisternis voelt dan ook doorleefd in plaats van geforceerd aan.

De kracht van “Schimmenheim” zit in de spanningsboog tussen melodie en dreiging. De composities zweven ergens tussen weemoedige passages en een constante onderhuidse onrust alsof elk nummer langzaam iets onthult dat liever verborgen bleef. De scream van Schimvald klinkt kurkdroog en is best opvallend doordat hij vrij vooraan in de mix staat en daardoor door merg en been snijdt. De drums stuwen het tempo regelmatig de hoogte in maar het acht minuten durende “Schaduwbloed” en “Riten van de wolfmaan” laten ook horen dat Wyrdwraak tevens best goed overweg kan met mid-tempo passages. Het afsluitende titelnummer is hier ook een mooi voorbeeld van en weet ons het meest te bekoren. Het screamtimbre in combinatie met sfeervol toetsenwerk dat zo nu en dan voor extra atmosfeer en mystiek zorgt, doet ons regelmatig aan een band als Ancient denken.

Toegegeven, de eerste luisterbeurt waren we niet van onze sokken geblazen, voornamelijk door de drumpartijen die nogal digitaal aanvoelen maar naarmate we meer tijd met deze EP doorbrachten, groeide hij wel tot een veelbelovende start uit. Wyrdwraak zou ondertussen al volop aan een full-length aan het schrijven zijn. We zijn dus nog niet van deze heren vanaf.

JOKKE: 77/100

Wyrdwraak – Schimmenheim (Zwaertgevegt 2026)
1. Waar de geest zijn naam verliest
2. Schaduwbloed
3. Riten van de wolfmaan
4. Onder de berg van vergeten rituelen
5. Schimmenheim