Er staat duidelijk geen rem op de creativiteit van Sarkhildr, de man achter het erg productieve Aftoktonia. Met “Drifting: through the endless architecture of voidborn lunacy” levert het project zijn tiende release af en alweer de vijfde langspeler (!!) binnen nauwelijks een jaar tijd. En dan is de info op Metal Archives nog niet eens up-to-date want blijkbaar werd op Bandcamp enkele dagen geleden nóg een full-length gelost. Voor onze mening over “Wandering across hyperdimensional cathedrals of cosmic derangement” zullen jullie nog even geduld moeten hebben want eerst buigen we ons over “Drifting: through the endless architecture of voidborn lunacy“, een plaat die met drie songs en een totale speelduur van 53 minuten weer heel wat in haar mars heeft.

De vraag is natuurlijk of dit helse schrijftempo geen negatieve impact heeft op de kwaliteit, want vaak gaat een dergelijk tempo ten koste van artistieke diepgang. Dat lijkt – voorlopig althans- nog niet aan de orde te zijn want Aftoktonia daalt steeds verder af in zijn eigen zorgvuldig opgebouwde universum van vervreemding, melancholie en kosmische ontbinding.

De plaat ontvouwt zich gedurende 52 minuten als een drieluik waarin de grenzen tussen atmosferische black metal, rauw zwartmetaal en ambient vrijwel volledig vervagen. Op eerdere releases functioneerden deze elementen nog als afzonderlijke krachten die elkaar afwisselden of contrasteerden. Hier zijn ze samengesmolten tot één ononderbroken stroom van desoriënterende duisternis. De composities bewegen zich niet langer via abrupte overgangen, maar door geleidelijke transformaties die de luisteraar steeds dieper het labyrinth van geluid binnen trekken.

De blackmetalbasis blijft onmiskenbaar aanwezig en de gitaarlagen ademen, net als de hysterische vocalen, een spookachtige, rauwe, schurende en ongrijpbaare agressie uit. Toch is de ruwheid geen doel op zich en vormt ze een integraal onderdeel van een groter geheel waarin atmosfeer en destructie elkaar versterken. In “Abyssal dissolution II” is ruimte voor meer symfonisch getinte elementen, wat een erg geslaagde combo oplevert. Deze herkenbare melodieuze kapstokken doen het nummer er in de discografie van Aftoktonia écht uitspringen. In het slot van dit tweede deel zorgt een clean gitaarlijntje voor een frivool, haast jazzy rustpunt.

Wat deze plaat onderscheidt van haar voorgangers is echter de rol van ambient. Waar deze voorheen vaak dienstdeed als rustpunt tussen de stormen, groeit ze hier uit tot een sluimerende aanwezigheid die onder de volledige speelduur doorwerkt – met uitzondering van de introductie weliswaar. Als een onzichtbaar organisme nestelt de ambient zich onder de composities en beïnvloedt subtiel hun vorm en richting. Naarmate het album vordert, verschuift het zwaartepunt steeds verder van agressie naar contemplatie.

Dat proces bereikt zijn hoogtepunt in het slotstuk dat op een kloeke 25 minuten speeltijd afklokt. Na een wederom symfonisch getinte eerste helft trekt de vervorming zich langzaam terug en blijft een fragiele, ijzige melodie achter die zweeft tussen ambient en een verre blackgaze-achtige melancholie. Het resultaat roept herinneringen op aan de winterse eenzaamheid van Paysage D’Hiver met een slot dat de luisteraar doet verdwijnen in de leegte die het album gedurende zijn volledige speelduur heeft opgebouwd. De gitaren staan vrij prominent in de mix, maar toch behoudt de productie een mistige, haast droomachtige kwaliteit waardoor melodieën voortdurend verschijnen en weer verdwijnen in een zee van ruis en echo’s.

“Drifting: Through the endless architecture of voidborn lunacy” voelt als een natuurlijke culminatie van alles wat Aftoktonia de afgelopen maanden heeft verkend. De plaat is gericht op een totale onderdompeling en overgave en vraagt daarom geduld en aandacht. Wie bereid is zich over te geven aan haar trage metamorfoses ontdekt een verstikkend én hypnotiserend album. Aftoktonia laat rauwe en atmosferische black metal perfect samensmelten tot één allesverterende duisternis.

JOKKE: 85/100

Aftoktonia – Drifting: Through the endless architecture of voidborn lunacy (Eigen beheer 2026
1. Abyssal dissolution I
2. Abyssal dissolution II
3. Abyssal dissolution III