Finland draagt de kroon wat betreft het meeste aantal metalbands per inwoner. Of dat meer specifiek voor black metal ook geldt kunnen we niet staven, maar feit is dat er elke maand heel wat Fins zwartmetaal onze digitale inbox bereikt. Eén van die leveranciers is, naast labels als Werewolf Records en Purity Through Fire, het Portugese Signal Rex dat met Victimarum, Valonkantaja, Samma’s Equinox, Kratti, Kerzenlicht, Hollow Woods, Dødmoon, Dark Divination en Iätön heel wat Finse black metal in de aanbieding heeft.

Van die laatste verscheen vorig jaar het veelbelovende langspeeldebuut “Portit pohjolan“. Eén van de spilfiguren uit de line-up van Iätön is Woewrb Korpinsiipi die we ook in de gelederen van Riena aantreffen, een nieuw project waarin hij wordt bijgestaan door een zekere Draghn. “Miekka ja varjo” is het eerste wapenfeit.

Op deze zes nummers tellende EP kiest Riena resoluut voor een stijl die geworteld is in een periode waarin de commercialisering van black metal een tegenreactie uitlokte van artiesten die de oorspronkelijke geest van het genre wilden bewaren. Die invloed is doorheen de volledige release voelbaar. De muziek ademt de koude, strijdlustige sfeer van de underground van weleer, maar vervalt daarbij grotendeels in nostalgie zonder ook maar één seconde iets nieuws toe te voegen aan de lange traditie van Fins zwartmetaal.

De samenwerking tussen Woewrb en Draghn resulteert wel in een dynamisch geluid dat voortdurend laveert tussen opzwepende galopperende partijen en stormen van wanhoop en agressie. De riffs zijn scherp en doelgericht, terwijl de vocalen een rauwe intensiteit uitstralen die perfect aansluit bij de duistere atmosfeer van het geheel. “Käärmeen Kuiskauksia” kan hierbij als luistertip aanbevolen worden.

Hoewel Riena bewust een ruwe en authentieke klank nastreeft, zorgt de mastering van Trollhouse Audio ervoor dat elk instrument voldoende ruimte krijgt om zijn rol te vervullen. Het resultaat klinkt overtuigend vintage zonder modderig of onafgewerkt over te komen. Vooral het leadgitaarwerk in een song als “Kun usva maan peittää” voegt een extra dimensie toe en hint sporadisch naar meer avontuurlijke muzikale paden dan de traditionele basis doet vermoeden, maar écht overrompelen doet het nog niet.

Met een speelduur van amper achtentwintig minuten duurt “Miekka ja Varjo” net lang genoeg. Het is duidelijk dat de band haar wortels diep in de klassieke underground heeft verankerd, maar het ontbreekt simpelweg aan voldoende persoonlijkheid om meer te zijn dan een eerbetoon aan vervlogen tijden. Voor de puriteinse liefhebbers van de ruwe Finse en Franse blackmetalschool is dit misschien weggeleged; wij vinden Riena momenteel nog wat in de middenmoot opereren.

JOKKE: 69/100

Riena – Miekka ja varjo (Signal Rex 2026)
1. Intro
2. Tuhkana käsissämme
3. Jotka yössä kulkevat
4. Käärmeen kuiskauksia
5. Kun usva maan peittää
6. Outro (Pedon sanat)