Ondanks het feit dat Famine een ongelooflijk arrogante lul is (en nee, dat heb ik niet via internetroddels, ik had tot nu toe het misnoegen de man tweemaal in uiterst bezopen toestand tegen het lijf te lopen en er valt ook een A4 vol te kladden met de onzin die hij met zijn – van ons gepikte – rumadem uitbraakte) en ondanks zijn compleet verkankerd wereldbeeld kan ik niet ontkennen dat het drieluik “Folkfuck folie”, “Sanie des siècles – panégyrique de la dégénérescence” en “Ballade cuntre lo anemi francor” drie albums zijn die in mijn late tienerjaren heel vormend zijn geweest voor mijn huidige smaak. Dat Peste Noire daarna, op enkele nummers na, op zo goed als elke release het niveau verder en verder zag wegzakken is alom geweten, tot het punt dat het project ondertussen haast irrelevant is geworden – het ego triomfeerde duidelijk boven het proberen produceren van kwaliteit. Gelukkig namen andere, beter verstandelijk bedeelden de fakkel van de rauwe, boertige en ruraal aandoende black metal over; niet in het minst het Zwitserse Ungfell en sinds enkele jaren het uit Oregon, US afkomstige duo Grave Pilgrim.

Omdat de eerste demo en het self-titled debuut me initieel minder aanspraken maakte een vriend me attent op de “Molten hands reach west” EP uit 2022 en die brok rauwe black metal klikte dan weer wél: een hoop ruwe, ongepolijste riffs die zonder pardon een vuist in uw wezen plantte. Opvolger “The bigotry of purpose” (2023) klonk dan weer iets gepolijster, zonder dat ranzige kantje te verliezen. Nadat deze eerste vier releases op een tijdsspanne van amper drie jaar verschenen namen CM (drums, keys) en TB (zang, snaren en evenzeer keys) voor hun nieuwste wapenfeit evenveel tijd en laat me meteen met de deur vallen: dat hoor je zowel aan de kwaliteit van de songs als de opnames.

“The pungent wine of pride” is het tweede album in een drieluik dat handelt over het idee van zelftransformatie van black metals meest geliefde filosoof Friedrich Nietzsche, een thema dat niet bepaald onderbelicht is in ons teerbeminde genre. Gelukkig zijn de compacte nummers dan wel weer origineler dan de conceptuele insteek; er gaat namelijk haast geen seconde voorbij of we krijgen een oorworm van een riff te verwerken. De muziek van Grave Pilgrim bevindt zich zoals gezegd aan de uiterst rauwe kant van het spectrum maar schuwt een catchy solo met merkbare americana-invloed niet, en de vocals van TB zijn raspend en uitermate haatdragend. U hoort het: van uitgekiende spanningsbogen moeten de Amerikanen niet hebben, van een rechttoe rechtaan aanpak des te meer (zonder, gelukkig, in een Mardukiaanse sneller-is-altijd-beteraanpak te vervallen). Grave Pilgrim schrijft de riffs die Famine niet meer uit zijn kapotgezopen brein kan persen en doet dat met verve, wat hen in mijn boekje meteen boven de middenmoot van de Amerikaanse blackmetalscene doet uitsteken. Opener “Caesar in agony” – meteen een knipoog naar de eerste man die de titel van ‘dictator’ wist te bemachtigen raast meteen als een ziedende sneltrein over ons heen maar er is ook ruimte voor een meer midtempo aanpak, geïllustreerd in het haast swingende “Special breed” dat zich met zijn rollende gitaarlijnen een hoog headbanggehalte aanmeet. “The master’s son” dient met z’n heldere operazang (vertolkt door zangeres SD) als rustpunt en ook het daaropvolgende titelnummer neemt wat gas terug vooraleer “Glory laid upon her back” terug “Folkfuck folie”-gewijs punky, hakkende riffs (en belletjes, altijd een meerwaarde!) over uw nederige recensent uitbraakt.

Grave Pilgrim rijst al eventjes aan het firmament der Amerikaanse zwartmetalen en valt met hun herkenbare albumhoezen (steeds een historisch figuur) ook visueel snel op. Voor enige nuance of melancholie moeten we niet bij het duo wezen, maar liefhebbers van het eerdere KPN-werk kunnen deze “The pungent wine of pride” blindelings aanschaffen via Death Prayer Records – voor zover het album nog beschikbaar is in deze tijden van gelimiteerde oplages. Verplichte kost voor zij wiens nihilistische hart vooral klopt voor no frills riffgeoriënteerde black metal! Ugh!

CAS: 83/100

Grave Pilgrim – The pungent wine of pride (Death Prayer Records 2026)
1. A perfume mist
2. Caesar in agony
3. Caesar in extacy
4. Special breed
5. The master’s son
6. The pungent wine of pride
7. Glory laid upon her back
8. With this I plough, with this I reap (song of Hyberias the Cretan)