Vrijdag 5 juni waren we aan het genieten van Garmsblod’s magnifieke eerste full-length “The roars of winter…“. Hoewel die plaat al van vorig jaar dateert was de vinylversie nog maar recent op onze deurmat geploft en beleefde ze die dag een tweede leven. Omstreeks 16u werd een nieuwe lentebatch door Medieval Prophecy Records gelost en – warempel – daar zat alweer nieuw werk van Garmsblod bij, weliswaar in de vorm van een split-CD (de vinylversie volgt later) met Draugheimen. Aan het aantal 2026 releases te zien, vermoeden we dat Rory Flay zijn verlofdagen weeral volledig opgesoupeerd heeft. Man, man, man, hoe hard kan je blijven gaan zonder ook maar één keer op je bek te gaan.

Met Garmsblod levert Flay, bijgestaan door vellenmepper Wræca, twee prachtnummers af die enigszins in het verlengde liggen van de full-length en wederom bulken van de pakkende leads, blaffende vocalen en oorlogszuchtige drumpatronen. Onderhuids woelt een heidense spanning die in “War of north” in de vorm van subtiele heldere zang langzaamaan naar de oppervlakte borrelt. Een compleet ander beestje dan wat beide heerschappen met hun ambient alter ego Thaumaturgus recent nog lieten horen.

Het anonieme Draugheimen – volgens ons dien je het echter niet al te ver gaan zoeken – wordt op basis van diens bandnaam die naar het stokoude Dimmu Borgir-nummer “Raabjørn speiler draugheimens skodde” lijkt te verwijzen doorgaans aan deze Noorse symfonische blackmetalpioniers gelinkt, maar wat ons betreft is deze omschrijving nogal kort door de bocht. Er passeert wel eens een keyboard in de twee ongetitelde nummers, maar Draugheimen’s muziek is toch eerder gitaargedreven dan met de nodige bombast en symfonische grandeur opgesmukt. De keyboards worden eerder daar waar nodig ondersteunend ingezet dan dat ze voortdurend in de spotlights treden. Het tweede nummer wordt trouwens ingeleid door een erg pakkende gitaarmelodie die je eerder aan een oude-Katatonia zou kunnen toeschrijven dan aan Scandinavisch getinte black metal. Ook hier vallen de heldere vocalen – meer uitgesproken dan bij Garmsblod – erg in de smaak. Deze twee tracks laten bovendien een mooie progressie horen vergeleken met de self-titled demo uit 2024.

Hoewel Garmsblod meer leunt op mid-tempo pagan black metal en Draugheimen zijn geluid verrijkt met enkele symfonische toetsen, vloeien beide stijlen zo naadloos in elkaar over dat het onderscheid soms nauwelijks merkbaar is. De traditionele black metal die beide bands brengen, bevindt zich dan ook op een vergelijkbaar hoog niveau. Om met een quote van addergebroeder Cas te eindigen: uitstekende schizofrene split van Rory Flay met zichzelf.

JOKKE: 86/100 (Garmsblod: 85/100; Draugheimen: 87/100)

Garmsblod/Draugheimen – Split (Medieval Prophecy Records 2026)
1. Garmsblod: Transfixed by ice
2. Garmsblod – War of north
3. Draugheimen – Untitled
4. Draugheimen – Untitled