Frostbite, het alter ego van Jeroen Putman, draait al heel wat jaren mee in de Nederlandse blackmetalscene. Deze multi-instrumentalist was of is actief bij ondermeer Kaeck, Owl, Wanklank, Bloedakker, Infektion, Irrwisch en Widergeist. Zijn langstlopende project is echter Nord, dat zijn oorsprong vindt onder de naam Frostbite. Tel je de drie langspelers mee die tussen 2003 en 2007 onder die oorspronkelijke naam verschenen, dan is het nagelnieuwe “Rust” inmiddels alweer de tiende full-length van Nord. Opvallend is wel dat voorganger “Het lot” al uit 2013 dateert. De voorbije jaren verschenen nog twee splits – met Sternklang (2020) en Vengeful Spirit (2021) – maar verder bleef het lange tijd stil rond dit eenmansproject.

Afgaand op de korrelige gitaren, de slepende tempi en de repetitieve songstructuren is Burzum altijd een van de belangrijkste inspiratiebronnen voor Nord geweest, aangevuld met de meest troosteloze, droeftoeterige en depressieve namen uit het genre, zoals Strid. Op “Rust” is dat niet anders.

Ook deze keer is in de vijf composities geen spoor van optimisme of levensvreugde te bespeuren. Het album serveert een portie zwaarmoedigheid die moeiteloos op een dienblad vol antidepressiva past. Wie door de rauwe gitaarmuur heen luistert, ontdekt subtiele melodielijnen die de ene keer een bijna rustgevende sfeer oproepen, maar je even later moeiteloos meesleuren in een spiraal van melancholie die je dag om zeep helpt, ook al was je goedgemutst uit bed gewalst. Alles was goed, maar de rest van de dag gaan we een potje doemdenken en ons in zelfmedelijden wentelen.

De massieve wall of distortion wordt af en toe doorbroken door een weemoedig clean gitaarmotief of een vleugje ambient, wat voor de nodige afwisseling zorgt. “Ongrijpbaar niets” kiest dan weer voor gesproken woord, akoestische gitaren en een wat houterig drumpatroon. Hoewel dit intermezzo aanvankelijk als een ingetogen rustpunt fungeert, sleept het uiteindelijk iets te lang aan om echt te blijven boeien. Afsluiter “Déjà vu van angst” grijpt na een korte akoestische introductie onomwonden terug naar Burzumeske taferelen, maar het niveau van wat Louis Cachet in de jaren ’90 liet horen, wordt nergens geëvenaard.

Ook de drums vormen niet bepaald een sterk punt. De patronen zijn bijzonder eenvoudig en soms zelfs onderontwikkeld, waardoor het geregeld lijkt alsof de drumcomputer met frisse tegenzin zijn geprogrammeerde opdrachten uitvoert. Opmerkelijk is wel dat de drums in “Wat er altijd al was” plots veel organischer klinken, waardoor even twijfel ontstaat of hier toch geen drummer van vlees en bloed achter de kit zit.

Dat Frostbite zijn rust vindt in winterse landschappen, blijkt opnieuw uit de sfeervolle albumhoes waarop een besneeuwd bos onder het noorderlicht prijkt. Het tafereel straalt dezelfde kalmte uit als de muziek, al werkt die rust soms iets té goed en dreigt de aandacht weg te zakken. We zijn nooit grote liefhebbers geweest van het DSBM-genre, en aangezien Nord ook op “Rust” dicht tegen die meest depressieve uithoek van het blackmetalspectrum aanschurkt, weet deze plaat ons uiteindelijk niet echt te overtuigen.

JOKKE: 66/100

Nord – Rust (Zwaertgevegt 2026)
1. Alles was goed
2. Wat er altijd al was
3. Ongrijpbaar niets
4. Leed
5. Déjà vu van angst