Zelden laat een album van Circle of Ouroborus zich al na één luisterbeurt doorgronden. Bij hun zesentwintigste – ja, u leest het goed – langspeler hebben we zelfs na meerdere onderdompelingen nog altijd niet helemaal vat op wat we ervan moeten vinden. Toch wagen we een poging om de sfeer en het karakter van “Pölysade” te schetsen voor wie een fysieke aanschaf overweegt.

Bij deze eigenzinnige Finse formatie is het vooraf onmogelijk te voorspellen welke richting het serpent deze keer zal uitkronkelen. We vermoeden dat zelfs zanger Antti Klemi soms pas ontdekt hoe het nieuwe materiaal klinkt wanneer componist Atvar hem via een WhatsApp-bericht laat weten dat er opnieuw een album in de cloud klaarstaat om van teksten en zang voorzien te worden.

Hoewel Circle of Ouroborus zich doorgaans ergens in de periferie van de blackmetalscene ophoudt, zijn die invloeden op “Pölysade” volledig verdwenen. Het Finse duo kiest resoluut voor een postpunkgeluid. Verwacht echter geen stuwende ritmesectie of meeslepende baslijnen. De percussie blijft sober en functioneel, terwijl de basgitaar – normaal een bepalende factor binnen het geluid van Circle of Ouroborus – opvallend terughoudend wordt ingezet. Alle aandacht gaat naar de zang van Antti Klemi. Zijn stem is nooit zijn grootste troef geweest en ook nu worden de beperkte vocale kwaliteiten gul verstopt achter een sluier van effecten. Regelmatig lijken zijn Finse zanglijnen zelfs te botsen met de spookachtige gitaararpeggio’s. Dat zorgt soms voor een bevreemdend effect, maar net die ongrijpbaarheid is een wezenlijk onderdeel van de charme van deze experimentele band.

In tegenstelling tot de albums van de band die vaak een uitgesproken rurale sfeer oproepen, ademt “Pölysade” vooral de kilte van een verlaten stad. Het is een koude, grijze plaat die de eenzaamheid en vervreemding van een betonnen stadslandschap lijkt te verklanken – luister bijvoorbeeld maar eens naar het neerslachtige “Taikuri“. Daarmee levert Circle of Ouroborus wellicht een van de somberste albums uit zijn omvangrijke discografie af. Toch blijft er, zoals wel vaker bij de Finnen, ergens een sprankeltje warmte aanwezig. Die rol is deze keer weggelegd voor de keyboards die tussen alle grauwe melancholie af en toe een zacht licht laten doorschemeren. Vooral in “Ensimmäinen juoksu“, “Ajatus poistuu“, “Elama rakennusten valissa” en “Aallot” zorgen Atvars toetsen voor de meest beklijvende momenten van de plaat.

Op de achtergrond sluimeren voortdurend desoriënterende geluiden waardoor elke luisterbeurt nieuwe details prijsgeeft, ondanks het ogenschijnlijk primitieve en repetitieve fundament waarop de nummers gebouwd zijn. Na een vijftal draaibeurten blijven we echter met gemengde gevoelens achter. “Pölysade” bevat zonder twijfel enkele bijzonder sterke momenten, maar op andere passages weten we nog steeds niet goed wat we ervan moeten denken. Misschien speelt de reputatie van Circle of Ouroborus daarin wel een rol. We betrappen ons erop dat we de band het voordeel van de twijfel gunnen, overtuigd dat er ergens een vorm van excentrieke genialiteit schuilgaat die zich voorlopig nog niet volledig laat vatten. Mochten exact dezelfde composities door een minder gevestigde naam zijn afgeleverd, dan zouden we vermoedelijk een stuk minder mild oordelen.

“Pölysade” is dan ook allesbehalve een gemakkelijk album. Of de plaat uiteindelijk haar geheimen prijsgeeft of koppig gesloten blijft, zal voor iedere luisteraar anders uitdraaien. Oordeelt u daarom vooral zelf via onderstaande stream.

JOKKE: 75/100

Circle of Ouroborus – Pölysade (His Wounds 2026)
1. Pilvi koskee taivasta
2. Ensimmainen juoksu
3. Ajatus poistuu
4. Kaksi tulta kaksi oksaa
5. Maailmansynnyttaja
6. Aallot
7. Taikuri
8. Elama rakennusten valissa
9. Kalkki
10. Tanaan kuuntelen