Wat is er gaande bij Warmoon Lord? De Finse band rond songschrijver Lord Vrăjitor klinkt op deze nieuwe EP immers behoorlijk anders dan op het vorig jaar verschenen “Sacrosanct demonopathy“. Weg zijn de prominente en keizerlijke synths. In de staart van opener “Oratio ad draconem rubrum” schemeren ze, net als elders, wel nog subtiel door, maar kosmische en symfonische grandeur blijft deze keer zo goed als achterwege.

In de plaats van de gekende majestueuze melodieën krijgen we op “Deófol-Cræf” (uit het archaisch Angelsaksisch vrij vertaald als ‘duivelskunst’) een smerige, duistere en meer wilde blackmetalvariant voorgeschoteld. De vocalen liggen wat meer in de mix begraven en drummer Revenant Strigoi hakt zich rechtlijnig een weg vooruit. Meer dan eens moesten we bij de drumsound aan een rechtoe-rechtaan plaat als “Under the sign of hell” denken. Ondanks de gitzwarte atmosfeer kan Warmoon Lord zijn Finse origine in een song als “Deófles” toch niet helemaal wegmoffelen.

Dat betekent dus dat Lord Vrăjitor zijn gevoel voor melodie niet overboord heeft gegooid. De riffs blijven voldoende gelaagd om de nummers boven een doorsnee portie rauwe black metal uit te tillen. Alleen worden ze deze keer minder nadrukkelijk in de verf gezet. Melodieën duiken op vanuit de mist, verdwijnen weer naar de achtergrond en krijgen zelden de kans om de nummers volledig te domineren. Dat maakt “Deófol-Cræft” minder majestueus dan zijn voorganger, maar tegelijk ook venijniger en onvoorspelbaarder.

Vooral wanneer Warmoon Lord het gaspedaal induwt, werkt die aanpak uitstekend. De rechtlijnige drums en schurende gitaren zorgen voor een primitieve stuwkracht, terwijl onderhuids nog steeds die typisch Finse melancholie blijft sluimeren. Het is net die combinatie die voorkomt dat de EP verzandt in louter agressie.

“Deófol-Cræft” is dus geen logische herhaling van “Sacrosanct demonopathy“. Wie vooral viel voor de symfonische pracht van die plaat zal wellicht even moeten wennen aan deze uitgebeende aanpak. De grandeur heeft plaatsgemaakt voor grimmigheid, de bombast voor dreiging en de majestueuze synths voor riffs die met de botte bijl worden ingehakt. Een opmerkelijke koerswijziging dus, al blijft onder die laag vuil en duisternis onmiskenbaar dezelfde Finse hand aan het werk.

JOKKE: 77/100

Warmoon Lord – Deófol-Cræft (Werewolf Records 2026)
1. Oratio ad draconem rubrum
2. Mortification and mastery
3. Deófles
4. Bloodsword
5. Night of silver fire