Eerder dit jaar verscheen reeds een self-titled langspeler van Fellwinter. We eindigden onze recensie als volgt: “Fellwinter levert opnieuw een degelijke plaat af, maar tegelijk steekt een zekere verzadiging de kop op. Taurus lijkt zich steeds comfortabeler te nestelen in een vertrouwde formule, waardoor niet alleen dit project, maar ook zijn andere bands steeds meer op elkaar beginnen te lijken. Misschien is het geen slecht idee om even gas terug te nemen en pas daarna met nieuw materiaal te komen.” Aangezien er weeral nieuw plaatwerk gelost wordt, heeft de Amerikaan onze goede raad duidelijk volledig in de wind geslagen.
Toch breekt er met “Writ black in blood of fallen angels” voor Fellwinter enigszins een nieuw tijdperk aan. Niet alleen is dit de eerste dubbelelpee binnen de verschillende projecten van bezige bij Taurus, ook wordt de vertrouwde kille melodiek van de band hier uitgebreid met de bijdragen van fluitist Aušra. Die fluitpassages moeten een middeleeuwse austeriteit aan het geheel toevoegen en zo een tapijt van bloed en adem weven. Klinkt mooi op papier, maar op plaat zijn we minder overtuigd.
De middeleeuws aandoende fluitpartijen weten ons immets maar moeilijk te bekoren. Waar ze op een klassieker als “Dark medieval times” voor een archaïsche en folky middeleeuwse atmosfeer zorgen, doen ze ons hier eerlijk gezegd eerder denken aan de eerste blokfluitlesjes van onze zesjarige dochter. Een mens kan natuurlijk moeilijk ontkennen dat daar een zekere charme in zit, maar binnen deze context werkt het eerder sfeerbrekend dan sfeerversterkend. De bedoeling is duidelijk, alleen komt de uitvoering voor ons niet helemaal uit de verf.
Ook zonder die fluit wordt het echter moeilijk om “Writ black in blood of fallen angels” over de hele lijn te blijven volgen. Uit ervaring met voorgaand plaatwerk weten we dat Fellwinter zonder twijfel over een goede neus voor koude melodieën beschikt en bij momenten een desolate, middeleeuws aandoende sfeer weet neer te zetten. Alleen krijgt het dubbelalbum daar wel erg veel tijd voor. De lange speelduur van 1 uur wordt niet overal gerechtvaardigd door voldoende variatie of dynamiek, waardoor de nummers gaandeweg in elkaar beginnen over te vloeien. Wanneer de agressie even gaat liggen en de melancholische kaart middels cleane gitaarstukjes getrokken wordt, verslapt de aandacht al snel. Wanneer er dan terug een ijzige riff aangesneden wordt, komen we wel terug bij de les, maar toch voelen we onze aandacht regelmatig afdwalen.
Dat maakt van “Writ black in blood of fallen angels” uiteindelijk vooral een langdradige en bij momenten ronduit saaie luisterervaring. Ambitie kan Taurus alvast niet ontzegd worden: een dubbelalbum met een uitgesproken eigen esthetiek is geen kleinigheid. Alleen voelen wij na afloop vooral de behoefte om even iets korters, snellers en minder middeleeuws getint op te zetten.
JOKKE: 72/100
Fellwinter – Writ black in blood of fallen angels (Blood and Crescent Productions 2026)
1. Gallows song of autumnal blood
2. Killer of God
3. Nocturne
4. Crimson storms at eve
5. Bearers of unlight
6. Black sun eclipse
7. Lords of dark energy
8. Melancholy vision of black moonlight
