Wie een hekel heeft aan keyboards in black metal kan alvast stoppen met verder lezen. Count Orpheus speelt met zijn majestueuze toetsenspel immers een grote rol in het blackmetalcanvas dat het Amerikaanse Cardinal op hun eerste langspeler “Nocturne” presenteert. In de wandelgangen vingen we op dat de leden van dit gezelschap nog niet zo gek veel toertjes rond de zon op hun teller hebben staan, maar desalniettemin deden bassist Der Nachzehrer en drummer Lord Mephisto de voorbije jaren al heel wat ervaring op in onder meer Bezaliel, Enthroning Nightfall, Haan Valar en Heathendom (om er slechts enkele te noemen). ’t Is dan ook aan “Nocturne” te horen dat hier geen ‘bleukes’ aan het werk zijn. Deze full-length verschijnt bovendien ook niet uit het niets, want Cardinal heeft er al een traject met meerdere demo’s, singles en een EP opzitten.
Na een welgemikte drumfill wordt opener “As silence dies” de weidse kosmos ingekatapulteerd en worden we overmand door een gevoel van melancholie dat teruggaat naar de eerste keer dat we platen als “The sad realm of the stars” en het onvolprezen “Provenance of cruelty” oplegden. We zagen ook ergens Limbonic Art als referentiepunt voorbijkomen, maar die gaan wat ons betreft toch nog wel een trapje verder. Het krachtige, maar niet al te steriel geproduceerde zwartmetaal van Cardinal bevat dus de nodige symfonische en bombastische inslag, maar dit gaat quasi nooit ten koste van de agressie. Dat deze Amerikanen “Eternal flames of hate” als eerste single naar voren schoven, is een keuze die we maar al te goed snappen, want dit catchy nummer grijpt met al zijn klauwen onomwonden terug naar de symfonische blackmetalklassiekers van eind jaren ’90. Het pakkende “Cardinal sin” had evenzeer een geslaagde keuze geweest om het album mee aan de mensheid te presenteren.
Cardinal probeert met “Nocturne” niet de zoveelste krampachtige genrevernieuwer te zijn. Gelukkig maar. We hebben onderhand al genoeg bands gehad die hun promoteksten volproppen met termen als ‘boundary-pushing’, ‘avant-garde’ en ‘genre-defying’, om vervolgens drie kwartier lang dezelfde riff in een iets andere toonaard te spelen. “Nocturne” kiest voor een veel eenvoudigere aanpak: sterke riffs, meeslepend toetsenspel, een overtuigende duistere atmosfeer die mooi in het verlengde van het cover artwork ligt, en composities die weten wanneer ze moeten doorduwen en wanneer ze wat gas terug moeten nemen. Dat maakt van “Nocturne” een bijzonder geslaagd debuut. Cardinal bewijst dat de belofte van de eerdere releases geen toevallige bevlieging was en heeft met deze eerste langspeler een album afgeleverd dat vooral liefhebbers van de symfonische kant van de jaren ’90 zal weten te bekoren.
En Sonorous Night? Dat Noorse label blijft ons dit jaar maar platen toestoppen die we met plezier aan een waardeoordeel onderwerpen. Ook Cardinal mag dus gerust op het stapeltje sterke releases worden gelegd waarmee Sonorous Night ons in 2026 al menigmaal wist te verrassen.
JOKKE: 83/100
Cardinal – Nocturne (Sonorous Night 2026)
1. As silence dies
2. Eternal flames of hate
3. Infernal worship
4. Beyond the iron gates
5. Duskfang
6. Cardinal sin
7. Northern winds below
8. The deceiver’s mark
