Ondanks het feit dat Doedsvangr (ex-)leden van o.a. Horna, Tsjuder, Nordjevel en Aosoth in de gelederen heeft, lopen we niet ontzettend warm van deze internationale “supergroep”. We hadden initieel dan ook besloten om de derde langspeler “Within the flesh” links te laten liggen. Het feit dat ondertussen ook Sanrabb als bassist tot de line-up is toegetreden deed ons echter finaal overstag gaan. Al wie mij kent weet dat ik immers een serieuze boon heb voor Gehenna.

De band werd in 2014 opgericht door zanger Doedsadmiral met als doel compromisloze, brute black metal te brengen met doorgewinterde muzikanten uit de Scandinavische scene. Hun sound is een samensmelting van agressieve, ijzige Noorse black metal, de duistere en meer atmosferische Finse variant, en een vleug Franse dissonantie, een logische uitkomst gezien de achtergrond van de bandleden.

Waar het voor ons meestal spaak liep op platen als “Satan ov suns” (2017) en “Serpents ov old” (2021) was enerzijds de vrij generieke en zielloze moderne productie en anderzijds de strot van Doedsadmiraal die we ook niet helemaal trekken. Op “Within the flesh” kozen de heren voor een wat rauwere gitaarsound, maar de productie blijft op de een of andere manier toch nog wat wringen met de te cleane drumsound. Doedsadmiraal’s vocalen staan nog steeds vrij prominent in de mix, maar vormen gelukkig een kleinere stoorzender dan vroeger.

“Devil bites man” opent grotendeels in midtempo en toont meteen dat Doedsvangr meer ruimte laat voor dissonantie. Het nummer heeft wel enkele luisterbeurten nodig om echt te landen. Diezelfde aanpak wordt verdergezet in “Black Sun dissolution”, met een bewust ongemakkelijk klinkende leadpartij. Na deze twee groeiers biedt “Omnipath” iets meer houvast dankzij een toegankelijkere melodische insteek, al blijft het tempo, ondanks de aanwezigheid van drummer Anti-Christian, opnieuw eerder gematigd.

Het titelnummer lijkt aanvankelijk agressiever van start te gaan, maar keert al snel terug naar de vertrouwde midtempo-aanpak. “Blodskam” vertraagt het tempo nog verder en zet sterk in op een ziekelijke sfeer, waarin subtiele keyboardlijnen hun plaats krijgen. “The pentagram upon my mouth” laat weinig indruk na, maar de bijna tien minuten durende afsluiter “Rite of thorns, rise of flesh” maakt gelukkig veel goed en zorgt voor een waardig slotakkoord.

Op “Within the flesh” kiest Doedsvangr minder voor chaos om de chaos en meer voor structuur binnen een agressief kader. De nummers slepen zich vaak voort in een dreigend midtempo, waarbij uitbarstingen plots opduiken en weer wegebben. Die aanpak werpt zijn vruchten af: ondanks enkele kanttekeningen levert de band hier zonder twijfel zijn sterkste werk tot op heden af.

JOKKE: 81/100

Doedsvang – Within the flesh (Soulseller Records 2026)
1. Devil bites man
2. Black sun dissolution
3. Omnipath
4. Within the flesh
5. Blodskam
6. The pentagram upon my mouth
7. Rite of thorns, rise of flesh