ifernach

Maquahuitl – Con su pistola en la mano

Spaghetti Western klanken in black metal, het begint zo stilaan een nieuw dingetje te worden. The Black Twilight Circle is natuurlijk al even actief en vorig jaar speelden Vital Spirit en Ifernach zich in de kijker in deze niche. Maquahuitl is de zoveelste band die verhalen over de pre-Spaanse/Meso-Amerikaanse goden en helden van de Mexicaanse revolutie opnieuw onder de aandacht wilt brengen. Dit eenmansproject van de vervaarlijk uitziende Yahualcuauhli Eztli is daarbij niet aan zijn proefstuk toe want een eerste demo werd reeds uitgebracht in 2011 en sindsdien volgden al drie langspelers waarvan “At the altar of Mictlampa” vorig jaar nog verscheen. Een nieuwe EP is alweer een feit. “Con su pistola en la mano” is een conceptrelease die de reis doorloopt van de Mexicaanse outlaw Gregorio Cortez die 300 Texas rangers ontweek na het doden van twee sheriffs uit zelfverdediging. Hij werd een lokale volksheld en legende in het grensgebied van Tejano/Mexico. “El corrido de Gregorio Cortez” strooit meteen met de spaghetti Western klanken uit de openingszin in het rond en we wanen ons instant ergens ten velde in een broeierige Mexicaanse woestijn. Na deze triomfantelijk en trots klinkende inleiding krijgen we een fikse pandoering extreme maar melodieuze black metal rond onze oren geslagen die onze siësta abrupt afbreekt. De EP beschikt over een meer dan degelijke sound en moderne productie met voldoende speelruimte voor de basgitaar. De metalpassages doen me wat aan het Amerikaanse Worsen denken. De opzwepende zwartmetalen klanken vertonen een sterk Zweeds karakter, maar Maquahuitl steekt er ook een fikse portie eigen identiteit in daar Yahualcuauhli Eztli regelmatig gebruik maakt van de “requinto” of leadgitaar uit de Mexicaanse volksmuziek, vooral omdat zijn gitaarriffs hoge tonen en veel melodie gebruiken. In het aangrijpende en meeslepende eindstuk van “Ahantoc” wordt dat erg duidelijk: de lokale instrumenten worden bovengehaald en de uptempo blasts en metaltempo’s maken plaats voor swingende ritmes; dit mocht van mijn part nog langer duren. In “Pistolero” zijn de inheemse Mexicaanse invloeden eerder beperkt, we horen op de achtergrond wel een lokale folkmelodie en het typerende fluitje terug dat we ook kennen van een Blue Hummingbird On The Left waar Yahualcuauhli Eztli trouwens live-gitarist bij is. Vergeleken met “At the altar of Mictlampa” klinkt “Con su pistola en la mano” minder mystiek en mysterieus, wat ook wel logisch is gezien deze een andere tekstuele insteek had en meer over de inheemse goden handelde. De nationaal-socialistische trekjes daargelaten, trek ik dit soort muzikale blend van black metal en exotische invloeden wel, hoewel de traditionele old-school blackmetalfanaat dit hoogstwaarschijnlijk duivelslastering vindt.

JOKKE: 82/100

Maquahuitl – Con su pistola en la mano (Balamkú Records 2021)
1. El corrido de Gregorio Cortez
2. Ahantoc
3. Pistolero

Sorcier Des Glaces – Un monde de glace et de sang

De Canadese blackmetalscene heeft er met nieuwe releases van o.a. Vital Spirit, Ifernach, Serment, Panzerfaust, Sombre Heritage en Departure Chandelier een topjaar opzitten. En plots is daar dan ook nog een nieuw album van Sorcier Des Glaces. Reeds 23 jaar en zeven langspelers lang (de herwerkte versie van debuut “Snowland” rekenen we even niet mee) geven de heren Luc Gaulin (drums) en Sébastien “Roby” Robitaille (zang, gitaar, bas) gestalte aan deze band die qua grim and frostbitten thematiek gerust als de Immortal van Canada beschouwd mag worden. En hun back catalogue puilt uit van de solide jaren ’90 frosty and pure Northern black metal waar – op een iets vollere sound op na – geen duimbreed op werd toegegeven en die als het ware in staat is het smelten van de ijskappen tegen te houden. “Un monde de glace et de sang” verschijnt twee jaar na hun self-titled album en Sorcier Des Glaces hecht er belang aan te vermelden dat er op deze plaat geen keyboards aan te pas kwamen om hun ijskoude fantasiewereld mee vorm te geven. Je zou het bijna niet geloven dat de spookachtige taferelen van opener “Crossing the haunted forest” allemaal middels gelaagde gitaareffecten gecreëerd werden. Sorcier Des Glaces wisselt af tussen Engels- en Franstalige songs en de screams van Sébastien zijn vrij goed verstaanbaar. Akoestische klanken maken voor het eerst hun opwachting in het epische titelnummer dat we halfweg de plaat tegenkomen en dat je twaalf minuten lang in een ijskoud ijsbad onderdompelt. Opnieuw straf hoe gitaren hier ijzingwekkende synths kunnen nabootsen. Na de break even over halfweg het nummer stellen het begeleidende zwaardgekletter en de opzwepende vocalen ons in staat ons degen bij te slijpen en een wak in de dikke ijslaag boven ons hoofd te kerven zodat we terug naar adem kunnen happen. Alhoewel, “(Return to the) Primitive grandeur” hakt er behoorlijk agressief op in, maar verkent later wel meer epische oorden. In het verleden, meer bepaald op “The puressence of primitive forests” uit 2011, eerde het duo het Hongaarse Tormentor en ook Darkthrone werd al gecovered; deze keer valt de eer te beurt aan het Griekse Necromentia waarvan “The warlock” van het album “Crossing the fiery path” uit 1993 gecovered wordt. De meeste bands eindigen hun album met een cover maar Sorcier Des Glaces integreert het nummer eerder in de tracklist waardoor het haast een onontbeerlijk onderdeel van de reis door gletsjers en besneeuwde berglandschappen wordt, straf voor een nummer met een meer mediterrane atmosfeer! Voor het voorlaatste nummer dat met heldere koorzang ingezet wordt en soms een meer marcherend karakter heeft, kijkt het duo uit Québec terug naar diens eigen verleden en wordt een vervolg gebreid op “l’Éternelle majesté des montagnes” dat op het debuut “Snowland“, uit 1998 alweer, prijkt. Afgesloten wordt er met het instrumentale op piano uitgevoerde “La couronne des mille hivers II” dat een vervolg breidt op het eerste deel dat eerder op de plaat al passeerde. “Un monde de glace et de sang” is opnieuw een uitermate geslaagd album geworden, het eerste zelfs dat een speelduur van meer dan een uur overtreft, maar heel de tijd weet te boeien.

JOKKE: 80/100

Sorcier Des Glaces – Un monde de glace et de sang (Obscure Abhorrence Productions/Dread Records 2020)
1. Crossing the haunted forest
2. Night-dark winds of evil
3. La couronne des mille hivers
4. Un monde de glace et de sang
5. (Return to the) Primitive grandeur
6. The warlock (Necromantia cover)
7. l’Éternelle majesté des montagnes (partie II)
8. La couronne des mille hivers (partie II)

Invunche/Ifernach – Split

Indiginous black metal zit duidelijk in de lift de laatste jaren getuige releases van o.a. Volahn, Arizmenda, Vital Spirit, Pan-Amerikan Native Front, Invunche en Ifernach. Die laatste twee hebben hun krachten gebundeld voor een split LP die via Tour de Garde losgelaten wordt, en Ifernach deed recent ook hetzelfde met PANF. Het Nederlands-Chileense Invunche wist ons met “II” al danig te overtuigen evenals het Canadese Ifernach met zijn meest recente langspeler “The green ecnhanted forest of the druid wizard“. Benieuwd of deze split spreekwoordelijk vuurwerk zal afsteken. Invunche is vertegenwoordigd middels zes nummers die een veelzijdig gezicht van de band (op plaat bestaande uit bezieler El Invunche en trommelaar The Specter (Vaal, Old Tower, …) laten zien. “El Invunche II” trapt de split gezwind en energetisch op gang met het gekende punk en blackmetalrecept en riffs die onze hoofdhuid met groot gemak scalperen. We beginnen meteen vreugdedansjes rond onze totempaal uit te voeren. Voor je het weet zit je aan het uit allerhande authentieke instrumenten zoals panfluiten en drums opgetrokken intermezzo “Tierra ancestral” want de eerste vier nummers lopen vrijwel naadloos in mekaar over. Deze song vormt een rustgevende, maar mystiek klinkende adempauze die ons even tijd om te bedaren gunt, alvorens we onze spurt doorheen het Amazonewoud waarbij we door een bloeddorstige jaguar opgejaagd lijken te worden, verder zetten. “Sangre del Sur” combineert deze mystiek met meer opzwepende passages, maar neemt ook serieus wat gas terug en verkent meer epische oorden, wat zich meteen ook in een wat langere speelduur vertaalt. Een fel gesmaakte formule! Invunche overtuigt wederom en dat Spaanse taaltje klinkt bovendien verdomd energiek, wraakzuchtig en verpletterend! Over naar Finian Patraic en zijn Ifernach dan die er maar liefst 11 nummers op één zijde doorjaagt wat zich vertaalt in strak op mekaar volgende nummerafbakeningen tussen de groeven. Het rauwe punk-element dat op “The green enchanted forest of the druid wizard” achterwege bleef, wordt nu weer van stal gehaald maar daar waar deze waanzin op “Gaqtaqaiaq” nog doorspekt werd met erg beklijvende leads, is het nu één en al oor voor rauwe klanken. De opgefokte korte nummers en vervormde, hese, soms blaffende vocalen in combinatie met de laaggestemde gitaren geven het geheel ook een heus grindcorerandje mee en enige vorm van finesse is ver zoek. Tijd om aan een vredespijp te lurken is er niet, bekladder je tronie zo snel mogelijk met warpaint, pak die tomahawk vanonder de mottenballen en trek ten strijde is de boodschap die hier uitgedragen word. Beetje een tegenvaller wel als je het geluid van de laatste langspeler verwachtte. Het is dan ook voornamelijk de Invunche kant die hier nog veel rondjes zal spinnen.

JOKKE: 75/100 (Invunche: 85/100; Ifernach: 65/100)

Invunche/Ifernach – Split (Tour de Garde 2020)
1. Invunche – El Invunche II
2. Invunche – Rabia andina
3. Invunche – Lagrimas de kooch
4. Invunche – El kalku
5. Invunche – Tierra ancestral
6. Invunche – Sangre del sur
7. Ifernach – The skeletal head and magic bow
8. Ifernach – Torturing the witch
9. Ifernach – Gateway of the clashing clouds
10. Ifernach – Master of fire
11. Ifernach – Baxbakualanu Xsiwae
12. Ifernach – I’m not a punk / I’m the Puoinaq
13. Ifernach – Volcanic earth blood
14. Ifernach – The Potlatch ban
15. Ifernach – Arctic hysteria
16. Ifernach – No pipe of peace / Ready to war
17. Ifernach – Master of pain