werwolf records

Ymir – Ymir

Dit self-titled debuut van het Finse Ymir is er niet zonder slag of stoot gekomen. Voor de oprichting van de band moeten we zo’n 22 jaar terug de tijd in gaan en al vrij snel volgde dan in 1999 de eerste demo “Trollsword“. Daarna werd het echter muisstil daar de broers Vrasjarn en Lord Sargofagian hun pijlen richtten op andere bands zijnde Baptism, Profetus en nog een hele resem andere namen. In 2006 kwam Ymir terug uit een van de duizenden Finse meren boven water wat resulteerde in de “Silvery howling” demo. Lead gitarist T. Pölkki was echter niet langer van de partij. Opnieuw werd Ymir lange tijd in het vriesvak geplaatst, maar nu is er dan toch eindelijk die langverwachte eerste volwaardige langspeler. De huilende wolven en andere nocturnale klanken die “Pagan mysticism” inluiden, dragen vanaf de eerste seconde bij tot het mystieke karakter van Ymir’s zwartmetaal. Hoewel de robuuste en bruisende zwartgeblakerde composities van Ymir zeker Finse trekjes vertonen, kan er ook een Ancient Records atmosfeer onder de dikke sneeuwlaag waargenomen worden. Deze plaat is immers een puur, traditioneel en gepassioneerd eerbetoon aan de jaren ’90 waarmee het duo aantoont dat het heidense vuur verre van ondergesneeuwd is en nog steeds brandt. De toepasselijk getitelde stampende afsluiter “Resurrection of the pagan fire” is een oudje van de tweede demo dat hier voor een passend sluitstuk vormt en – ondanks zijn iets meer venijnige aard – perfect aansluit bij de vijf nieuwere composities die wat meer op sfeer inzetten. Cryptische keyboards ondersteunen waar nodig de nobele tremolo gitaarriffs die de poorten van ons oude bewustzijn wagenwijd open trekken en krijsende vocalen weerklinken als kraaigeschal doorheen de besneeuwde gitzwarte bossen. Het is niet enkel hoog gekrijs dat weerschalt, maar ook diepere uithalen en sporadische cleane zang of verhalende passages behoren tot het vocale pallet van drummer Lord Sargofanian. De ritmes en tempo’s bezitten een stuwend karakter en voor slepende repetitiviteit is hier geen plaats. Voor mysterieuze, expressieve, dynamische en licht epische black wel. Het melodisch beklijvende en eerder mid-tempo “Winterstorms” bevat heel wat heldere zang die ons aan Ulver’s blackmetalverleden doet denken. Tijdens dit nummer wanen we ons als het ware mee als figurant op de albumcover, niet om een sneeuwbalgevecht met het illustere heerschap te starten (die bijl zal ons immers meteen in mootjes hakken), maar eerder om samen door de eindeloze duisternis te langlaufen met “Ymir” als soundtrack.

JOKKE: 83/100

Ymir – Ymir (Werwolf Records 2020)
1. Pagan mysticism
2. Silvery howling
3. Ymir
4. Frostland conqueror
5. Winterstorms
6. Resurrection of the pagan fire

Grieve – Grieve

Dat Werwolf Records, het label van het Satanic Warmaster opperhoofd, grossiert in het aanleveren van kwalitatief Fins ondergronds zwartmetaal weten we al langer dan vandaag. Met Grieve heeft hij opnieuw een lekkere vis opgevist uit de duizenden meren die het land rijk is. Het is er nochtans niet aan te horen dat Grieve en nieuwe speler is want de twee nummers die op de debuut EP prijken zouden evengoed 25 jaar geleden kunnen uitgebracht zijn. We krijgen op Finse leest gestoelde melodieën te horen waarbij gitaarleads en subtiele keyboards mekaar mooi complementeren. De drummer doet geen aardsmoeilijke dingen maar houdt het geheel middels een steady beat, rockend ritme of basic blast beat en een less is more-aanpak in het gareel. Voeg daar nog een sappige krijsstem bij en alle elementen voor een brok old school Finse black zijn aanwezig. Punten voor originaliteit krijgt Grieve absoluut niet toebedeeld, maar dat wordt goedgemaakt door de ijskoude, nocturnale en melancholische atmosfeer die over de twee nummers gedrapeerd is. Er is tevens oog voor detail want een nummer als “Lohduton” bevat ook een sample van een luidende klok, verhalende vocalen, een basloopje dat als brug tussen twee riffs fungeert en zelfs een korte solo. Het feit dat ook de sound en de uitvoering meer dan behoorlijk zijn, betekent dat we benieuwd zijn naar meer muziek van deze Fin(nen).

JOKKE: 79/100

Grieve – Grieve (Werwolf Records 2020)
1. Spiteful scourge
2. Lohduton

The True Werwolf – Devil crisis

Het verhaal van de Finse black metal-scene vertellen zonder Lauri Penttilä te vermelden, zou ongeloofwaardig zijn. De legendarische Fin is onder tal van pseudoniemen in een dozijn bands actief en tel daar gerust nog maar eens een verleden in minstens evenveel acts bij. De meest klinkende namen zijn Satanic Warmaster voor die eerste categorie en Horna voor de laatste. Onder de monniker Werwolf runt hij tevens zijn eigen label Werwolf Records en met The True Werwolf heeft de muzikant sinds 2012 nog een soloproject lopen dat met de regelmaat van de klok een resem demo’s, EP’s en splits uitpoepte. In 2020 werd het tijd voor het échte werk en verschijnt het debuut “Devil crisis” dat zes jaar in de maak was. Het verleden van The True Werwolf werd gevoed door een bloeddorstige voorliefde voor vampieren, middeleeuwse hekserij en mystiek. Op deze langspeler gaan de teksten ook de meer erotische en in “0373” zelfs kosmische tour op. Onze Satanic (Star)War(s)master is niet vies van een streep toetsen die afkomstig zijn van de handen van Tollhorn (Finntroll en Moonsorrow) en voor de drums werd de satanische medeplichtige terrorist Grond ‘opgetrommeld’. Het tien minuten durende “Thy deviant” is een knap staaltje met majestueuze keyboards doorspekte grimmige old school Finse black. Doorheen de introklanken van het op-en-top Fins klinkende “Spellbound” is één of andere betoverende spoken word sample geweven. In het nummer word verder geëxperimenteerd met sappige screams en diepere growls die synchroon samenlopen waarna vrouwelijk kreten voor een necro-sfeertje zorgen. Leuk weetje is dat de muziek van verschillende nummers oorspronkelijk soundtracks van videogames zijn. Zo werd de melodie van “0373” gecomponeerd door de Japanner Naoki Kodaka voor het spel “Journey to Silius” en in het geval van “Chi no namida” werd de compositie “Bloody tears” van Kenichi Matsubara van “Castlevania II: Simon’s quest” inclusief een Duitse dialoog uit “Castlevania Dracula X” in een zwartmetalen jasje gestoken. Het zorgt voor menig catchy oorwurm wat een leuke meerwaarde geeft aan een band die voor de rest weinig verschillen baart met hoofdbezigheid Satanic Warmaster. Enkel het afsluitende “Magick fire” dat een jaren ’80 speed metal vibe heeft, is te cheesy voor mij en doet wat afbreuk aan een voor de rest geslaagde plaat. Leuk spul voor liefhebbers van oude Finse symfonische black en/of Japanse videogames.

JOKKE: 81/100

The True Werwolf – Devil crisis (Wrewolf Records 2020)
1. My journey’s under the battlemoon
2. Thy deviant
3. Spellbound
4. Chi no namida
5. 0373
6. The witch of my heart
7. Magick fire