My Dying Bride – The ghost of Orion

My Dying Bride is na bijna dertig jaar uitgegroeid tot een icoon binnen de metal wereld. Met afwisselende albums, sterke live performances en een goed contact met de fanschare, heeft deze Engelse doom metal band meer dan eens de lat gelegd. Een introductie is dus niet nodig. Het is geen geheim dat ik een fan ben, al moet ik bekennen dat het van “A line of deathless kings” uit 2009 geleden is dat ik nog heel warm heb gelopen voor één van hun releases. Iets wat niet aan de kwaliteit per se ligt, maar vooral aan mijn eigen voorkeuren. Gezien de complicaties in het persoonlijke leven van frontman Aaron Stainthorpe zijn deelname aan het schrijfproces bemoeilijkten, had ik dus geen hoge verwachtingen voor “The ghost of Orion“. Iets wat helaas deels terecht is gebleken, want hoewel het album enkele erg sterke nummers bevat, verdrinken deze in de iets minder geslaagde deuntjes zoals de totaal overbodige en vrij amateuristische titeltrack. De productie is natuurlijk niet slecht, al klinken de gitaren hier en daar nu niet bepaald stabiel. Wat ik vreemd vind voor een band in dit stadium van zijn carrière. Het eerste nummer “Your broken shore” is een moderne versie van de klassieke My Dying Bride standaard en laat horen dat de heren het ook in 2020 nog klaargespeeld krijgen. “To Outlive the Gods” en “Tired of tears” zijn dan weer typische nummers in de nieuwere stijl. Minder mijn ding, maar zeker en vast van degelijk niveau. Dan gaat het echter mis bij “The solace“, een gitaar gebaseerde song zonder percussie die me helaas veel te veel doet denken aan een twijfelachtig nummer dat ik zelf ooit heb geschreven, maar dan hier geïmpregneerd met vrouwelijke vocalen die niet passen bij de melodie. “The long black land” en “The old earth” trekken weer wat steviger van leer en zijn zeker niet slecht, maar toch net iets te standaard om potten te breken. Het titelnummer is, zoals aangegeven, weinig meer dan een saaie rotsong en werpt een schaduw over het hele album. Iets wat in combinatie met “The solace” en de degelijke maar totaal onnodige outro “Your woven shore” het gevoel geeft dat de band gewoon “iets” van full-length moest uitbrengen om hun contractuele verplichtingen na te komen. Dus hoewel “The ghost of Orion” zeker flarden van de genialiteit van My Dying Bride laat horen, is het een erg gemengde release geworden. Ligt misschien deels aan de nieuwe gitarist Neil Blanchett en vooral aan de nieuwe drummer Jeff Singer die net dat tikkeltje mist of aan de zang die zich soms te hard lijkt in te spannen, maar wat de reden ook moge zijn, als fan heb je er gewoon niet veel aan. Met pijn in het hart kan ik dit niet meer geven dan een, voor de meeste bands respectable 79 op 100.

Xavier: 79/100

My Dying Bride – The ghost of Orion (Nuclear Blast 2020)
1. Your broken shore
2. To outlive the gods
3. Tired of tears
4. The solace
5. The long black land
6. The ghost of Orion
7. The old earth
8. Your woven shore

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s