Imperial Triumphant – Alphaville

Beklijvend. Ik heb lang gezocht naar een woord, één woord, dat deze band beter kan omschrijven, maar volgens mij komt het voorgenoemde nog het dichtst in de buurt. Imperial Triumphant maakt uiterst beklijvende muziek. Het is goed mogelijk dat het niet eens hun opzet is om je de stuipen op het lijf te jagen, soms maar enkele minuten nadat ze je nog in totale vervoering hadden gebracht. Ze doen het misschien wel gewoon per ongeluk. “Vile luxury” was al een opeenstapeling van beklijvende momenten. “Vatican lust”, of” Krokodil” van “Abyssal Gods” waren reeds knipoogjes naar een rauwe genialiteit waarvan ik toen niet kon vermoeden dat het beste nog moest komen. Ook live kon Imperial Triumphant zich met schijnbaar gemak van zijn beste technische én groovende kant laten zien, het vakmanschap was altijd al ontegensprekelijk aanwezig. En laat het geweten zijn, dat vakmanschap begraven de heren uit New York met plezier onder een tormentueuze, auditieve hel. Amper twee jaar later is daar plots een eerste single van het nieuwe album; “Rotted futures“. Onheilspellende intro, dissonante riffs, staccato, schijnbaar aritmisch met momenten, Imperial Triumphant hield alle symptomen voor een waardige opvolger duidelijk in het gareel. De track stond meteen op hoge rotatie bij ondergetekende. Op de laatste dag van juli kwam “Alphaville” uit, via Century Media – een grote stap van het vorige Gilead Media, en eentje waar ik mijn hart onterecht voor vasthield. De plaat beukt langs alle kanten tegen de grenzen van je comfortzone aan. De productie zit ongelofelijk strak, zonder dat de band daarbij aan hun kenmerkende sound moet inboeten. Sterker nog, Imperial Triumphant klonk nog nooit zo goed. De gitaarlijnen doen soms niet meer dan de percussie naar een hoger niveau tillen – maar nog vaker zagen ze je grijze massa op een slopend tempo aan gruis. Er zijn vocalen die tegelijkertijd uit een ver verleden als een dystopische toekomst lijken te komen. Absolute showsteler is mijns inziens “Atomic age”. De kwartetzang aan het begin, de hypnotiserende handdrums, de half schreeuwende, half mechanische stem die de titel van het nummer ‘produceert’, en de barrage van geluid die de band daar even later weer overheen weet te gieten – ongezien. Er zijn momenten op “The greater good” en de titeltrack die moeiteloos op een futuristisch jazzalbum zouden kunnen staan, als leden van die band bij Deathspell Omega hadden gespeeld, tenminste. En dan heb ik het nog niet over de auditieve heroïne van “Transmission to Mercury” gehad. Het geheel is, zonder meer, beklijvend. Dit album moet iedere fan van avant garde, nay, van jazz – nee, van black metal, in zijn collectie hebben. Petje af. 

JULES: 92/100

Imperial Triumphant – Alphaville (Century Media 2020)
1. Rotted futures
2. Excelsior
3. City swine
4. Atomic age
5. Transmission to Mercury
6. Alphaville
7. The greater good
8. Experiment (Voivod cover)
9. Happy home (The Residents cover) 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s