Akhlys – Dromen van terreur en dood

Een plotselinge, korte uitbarsting van geluid, die doet denken aan de witte ruis die uit een oude tv komt, maakt je wakker uit een volstrekt onopgemerkt indommelen. Was ik enkele minuten geleden niet klaarwakker? Je ogen gaan open, en rondom je vult de zwarte duisternis van de nacht de kamer. Automatisch wil je je op je zij draaien om een meer comfortabele slaaphouding aan te nemen, maar dan dringt een verbijsterend besef tot je door: je hele lichaam lijkt vast te zitten, verlamd van top tot teen – je beide ogen als enige uitzondering. Je bent niet in staat om ook maar een spier te vertrekken. Terwijl dit besef tot je doordringt, komt de horror als een dieselmotor op gang. Ben je wel alleen in deze kamer? Waarom krijg je steeds meer moeite om adem te halen? Het bloed pompt met zo’n hoge snelheid door je aderen dat het lijkt alsof iemand, of iets, aan je bed trekt of duwt. Een zwaar gewicht drukt op je borst, en vijf minuten na je ontwaken in deze nieuwe comateuze realiteit besluit je dat er iets bij jou in de kamer is. Het onontkomelijke gevoel van terreur en dood maakt zich van je meester. Weinig black metal bands of eenmansprojecten hebben in de laatste jaren evenveel lof geoogst als Akhlys. Sleutelfiguur Naas Alcameth heeft Akhlys tot leven gebracht als een project om te schrijven over slaapverlamming en alle andere slinkse ervaringen die de slaap van de mens kunnen dwarsbomen. “Melinoë“, het tweede album na het niettemin verbijsterende debuut, “The dreaming I“, is voor velen een kroon op het annus horribilis, 2020. De angstaanjagende soundscapes van “Melinoë” zorgen ervoor dat het schijnbaar moeiteloos opvalt tussen de meest gruwelijke black metal releases van de afgelopen jaren – wat alleen maar bijdraagt tot de lijst van redenen waarom we de dwingende drang voelden om te spreken met het uit Colorado afkomstige muzikale zwaargewicht achter deze lofzang voor de godin van nachtmerries en waanzin. (JULES)

Akhlys is gebaseerd op de duisternis die je omringt bij het in slaap vallen, slapen en wakker worden. Is dit altijd al een deel van je leven geweest?
Ja, verschillende parasomnieën zijn een deel van mijn leven geweest sinds ik me kan herinneren. Het meest voorkomend als kind waren slaapverlamming, nachtmerries en slaappaniekaanvallen. Die laatste zijn verdwenen toen ik volwassen werd, maar de andere heb ik nog steeds, evenals af en toe een lucide droomtoestand en heel zelden ervaringen buiten het lichaam tijdens de slaap.

Is Akhlys een manier om met deze voorvallen om te gaan?
Nee, het is geen therapeutische benadering in de zin die jij  suggereert. Na verloop van tijd kregen deze gebeurtenissen een nieuwe betekenis voor mij persoonlijk en ik zie ze als spiritueel. Heilige gebeurtenissen die vaak een soort beproeving zijn en door cultivatie kunnen leiden tot een extatische toestand. Het concept van angst als een extatische staat in de initiële setting staat hier centraal.

Je spreekt van een gevoel van zowel angst als een fascinatie voor wat er ’s nachts zou kunnen gebeuren. Ook ik heb altijd een diepe onderliggende fascinatie gehad voor, nou ja, zo’n beetje alles wat mij in mijn leven angst inboezemde. Waarom denk je dat (sommige) mensen zich aangetrokken voelen tot de dingen die hen bang maken?
Ik geloof dat er voor sommigen van ons een aangeboren magnetisme is voor alles wat grenzeloos, buitenaards of “anders” is, omdat deze dingen ook wijzen op grotere niveaus van “vrijheid”, omdat ze tarten wat wij begrijpen als logica en “natuurwetten”. Er ligt kracht in zo’n mysterie, want de implicaties zijn grenzeloos. 

Hoe kwam het bij je op om dit deel van je leven te nemen en er een heel project rond te creëren?
Het is een idee dat over een lange periode echt aan kracht heeft gewonnen. Iets waar ik eerst over nadacht en meespeelde op een kleinere schaal. Het is zo’n fundamenteel en leidend licht in mijn leven geweest dat het alleen maar logisch was.

Ik heb bij veel verschillende gelegenheden slaapverlamming ervaren, en lange tijd had ik geen idee wat er gebeurde. Ik voelde me doodsbang, en dacht dat ik niet onbekwaam was, maar gewoon te bang om te bewegen, omdat dat een of andere duistere aanwezigheid in de kamer bij mij zou kunnen alarmeren over mijn ontwaken. Hoe heb je er voor het eerst over gehoord? Was je je bewust van het concept voor of nadat je het voor het eerst had ervaren?
De meeste mensen die dit hebben meegemaakt, voelen zich vervreemd van de wereld omdat ze bang zijn hun ervaringen te delen uit angst voor gek te worden verklaard. Anderen geloven zelfs dat ze gek aan het worden zijn. Omdat ik al een aangeboren vervreemding van de wereld voelde, zocht ik niet echt naar verklaringen van anderen, hoewel ik natuurlijk wel overwoog dat ik misschien een soort mentale breuk had tijdens deze perioden. Vaker wel dan niet, en gezien de religieuze context waarin ik was opgevoed, dacht ik dat ik mogelijk bezeten was in sommige gevallen. Pas toen ik begin 20 was, kwam ik op het internet het fenomeen van “slaapverlamming” tegen met “hypnogogische” kenmerken. Dit leidde me naar David Hufford’s boek over het onderwerp, “The Terror that comes in the Night”, een zeer aan te bevelen lectuur voor degenen die geïnteresseerd zijn in het onderwerp.

Hoe heeft het leren over dit concept de manier waarop je ertegen aankijkt veranderd?
Met betrekking tot de fysiologie van het eigenlijke slaapverlammingselement vond ik het natuurlijk wel enigszins interessant, maar ik was een beetje teleurgesteld omdat, hoewel dat aspect wetenschappelijk goed genoeg wordt begrepen, er een hele andere kant aan zat, wat ze doorgaven als “droom” of “hallucinatie”, waar telkens maar overheen werd gestapt zonder veel onderzoek. Het was pas toen ik het bovengenoemde boek las dat er een zekere mate van bevestiging was van “buitenaf”. De benadering is studieuze, en behandelt de bekende fysiologie van het fenomeen van de lichaamsverlamming en hoe en waarom dat optreedt. Wat onverklaard blijft, althans vanuit een wetenschappelijke benadering, is het “hoe, wat en waarom” van het “hypnogogische” element. Hufford is zeer voorzichtig om nooit zijn eigen mening te geven over wat hij DENKT dat het is, maar gaat door de rigoureuze stappen om te laten zien wat het niet is. Deze “hallucinaties” worden gedefinieerd door meerdere en zeer specifieke kenmerken, met gradaties van variaties als secundaire kenmerken, maar altijd met verschillende primaire kenmerken die verklaringen tarten zoals het “cultuurgebonden” zijn of het product van dingen zoals schizofrenie. Daarbuiten kwam het genoemde magnetisme dat ik ook noemde om de hoek kijken, vooral toen ik meer betrokken raakte bij diverse esoterische studies en praktijken

Denk je dat deze gebeurtenissen verband houden met een bepaalde omgeving? Toen ik bijvoorbeeld een verlamming ervoer, voelde dat nauw verbonden met het huis waar ik op dat moment woonde. Of is het gewoon bijkomstig, gerelateerd aan stress en andere factoren?
Ik geloof dat ze absoluut kunnen worden gekoppeld aan specifieke locaties. Vaak zie je in verslagen van hauntings dat de personen ook melding maken (naast andere vreemde gebeurtenissen) van vreemde “droom” voorvallen die, wanneer beschreven, precies overeenkomen met wat je zou verwachten in een slaapverlammend bezoek. Dit sluit de omstandigheden die je noemde niet onmiddellijk uit, maar het is belangrijk te begrijpen dat dergelijke omstandigheden katalysatoren zijn voor deze voorvallen, niet de som en de verklaring voor deze voorvallen. Je geest via extremen uit zijn normale modus halen is immers een goed gedocumenteerde benadering van zaken als meditatie, of voorwaarde voor rituele handelingen, bijvoorbeeld. Slaaptekort, vasten, fysieke sporen, of dingen die niveaus van angst oproepen, angst, melancholie, enzovoort, kunnen allemaal dienen om deze verschuiving te bewerkstelligen. Zelfs contemplatie, fascinatie of niveaus van obsessie kunnen voldoende zijn. Velen die de donkere kant van slaapverlamming hebben ervaren, zullen je vertellen hoe alleen al het denken aan deze dingen ’s nachts een gebeurtenis in beweging kan zetten. Ontzetting is in dit opzicht een zeer krachtig instrument, dat, wanneer het gecultiveerd wordt en in een bepaalde context benaderd, naar mijn mening kan leiden tot verschillende inwijdingservaringen.

Ik lees dat je deze ervaringen actief nastreeft. Om de angst onder ogen te zien, in plaats van ervoor weg te vluchten. Wat voor effect heeft dit op u gehad, persoonlijk?
Dat doe ik, naar mijn beste vermogen. Ik heb het gevoel dat het een openbaring is geweest, zowel spiritueel herbevestigd als bekrachtigend en op een manier die moeilijk te beschrijven is.

Wat kan deze manifestaties teweegbrengen? Kunnen we leren ze te sturen?
Zoals hierboven vermeld, zijn er de alledaagse en emotionele katalysatoren, hoewel deze dingen ook gewoon onverklaarbaar uit zichzelf kunnen optreden. Overdag slapen of onrustig slapen heeft ook de neiging als katalysator te werken, evenals bepaalde planten of drugs die met onze nachtrust in verband worden gebracht. Uiteindelijk is het de angst (ik zeg hier “angst” omdat het de neiging heeft een toestand te impliceren die verder gaat dan de alledaagse angst, een angst voor het onbekende) die de sleutel is. Deze angst, indien gecultiveerd, kan leiden tot een extatische staat.

Gaan de dromen en de slaapverlamming ooit weg, aangezien dat is wat ik denk dat de meeste mensen willen?
Het is vrij goed gedocumenteerd dat deze dingen minder vaak voorkomen naarmate je ouder wordt. Dat is bij mij ook het geval, hoewel ik waarschijnlijk de neiging heb om deze verschijnselen meer te hebben dan ik zou doen als ik deze dingen niet zou nastreven. Ik denk dat het er niet zozeer om gaat jezelf van een kwaal te verlossen, maar meer om “je ogen te sluiten” voor een subtieler aspect van de werkelijkheid.

Waar denk je dat de ‘aanwezigheid’ die mensen voelen als ze wakker worden in een verlamming uit bestaat?
Dat is echt moeilijk te zeggen. Het beste wat ik hier op een discursieve manier kan vertellen is dat het een intelligente verschijning is. Een intelligentie die een niveau van individuatie heeft, of zelfs volledig autonoom afhankelijk is, en vaak paradoxaal genoeg een specifieke lokaliteit heeft binnen de fysieke ruimte, of die nu niet substantieel is of zichtbaar lijkt voor het oog. Velen zien schaduwen, vaak in zeer menselijke vorm. Ik zie meestal helemaal niets, maar ik richt mijn blik op een heel specifiek punt in de ruimte en weet precies waar die aanwezigheid is.

Tot slot, wat voor ervaringen heb je gehad met lucide dromen? Heb je geleerd hoe je je dromen kunt sturen? In Waking Life (R. Linklater) hebben mensen het over kijken naar je handen, naar klokken, etc. Zijn dit inderdaad triggers om bewust te ervaren en te navigeren? Heb je geleerd hoe dat moet?
De volledig lucide droom is vrij zeldzaam voor mij en moeilijk vol te houden als het besef er eenmaal is. Ja, ik heb precies dezelfde technieken gebruikt en nog maar een jaar geleden, met een zekere mate van echt succes. In dit laatste geval maakte ik er een punt van eerst te luisteren naar de sfeer buiten die door een raam naar binnen kwam, dan de lucht door het raam te voelen, en dan een tafel voor me aan te raken die een blauw granieten blad had. Het resultaat was verbluffend, maar het verdween al snel in de vage verwarring van de gewone droom.

Dit hele project baadt in de Griekse Mythologie, meer bepaald in de zeer gedetailleerde en verhalende onderwereld van de Grieken. Waarom heb je het nachtmerrie-achtige onderwerp van de band met deze mythos gecombineerd?
Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor Griekse en Romeinse mythologie sinds ik een kind was. Deze iconen en goddelijke symbolen zijn zo verankerd in het westerse denken dat ze het meest intuïtief aanvoelen. Daar komt nog bij dat deze specifieke figuren, hun aspecten, associaties, verblijfplaatsen, enzovoort, zo perfect spreken over de ongrijpbare zaken waar ik op doel. Zij zijn de goddelijkheden zelf van wat anders niet voldoende gezegd kan worden. Niet om te impliceren dat er in andere culturen, religies en mythologieën geen even toereikende figuren voorkomen, want dat is zeker zo, maar voor mij voelt dit als de natuurlijke tongval.

Toen ik uw andere projecten ging luisteren, wist ik op de een of andere manier meteen dat jij het was. Hoe zou ik  jouw benadering van muziek in het algemeen omschrijven – zodat een vermoeide luisteraar meteen weet wat er aan de hand is?
Van binnen naar buiten kijkend, weet ik eerlijk gezegd niet hoe ik mijn benadering moet omschrijven. Het is iets wat ik probeer niet te veel te analyseren, omdat ik niet wil dat mijn eigen vooringenomen ideeën over mijn benadering me uiteindelijk in de val lokken. Dat gezegd hebbende, ben ik mij ervan bewust dat ik tot op zekere hoogte een beetje een kenmerkende stijl heb, vooral wat betreft de hoge trem leads en dergelijke. Voor mij gaat het erom geobsedeerd te raken door een concept en dan een geluid te bedenken dat de juiste sfeer voor dat concept weergeeft. Ik doe gewoon mijn best om het zich op natuurlijke wijze te laten ontvouwen.

Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat Aoratos en Akhlys dicht bij elkaar liggen, muzikaal gezien. Waarop was de keuze gebaseerd om met Aoratos opnieuw te beginnen?
Op het moment dat Aoratos werd opgericht, zag de toekomst van Akhlys er erg onzeker uit. Ik wilde ook graag een project doen dat zich richtte op de liminaliteit in de “wakkere wereld” en de geesten die bepaalde plekken bewaken.

Wat trekt je aan om het schrijven van liedjes en het spelen voor jezelf te houden? Is er een gevoel van focus en het bereiken van een doel dat niet kan worden bereikt wanneer je met een band werkt?
Ik denk dat dit ook te maken heeft met het feit dat ik de neiging heb om geobsedeerd te raken door zeer specifieke visies telkens als ik begin met het conceptualiseren van het geluid en het thema van een album. Ik weet meestal precies waar ik heen wil met dingen en hoe daar te komen en ik wil geen compromissen sluiten in het nastreven van deze visie of inclusief zijn omwille van diplomatie.  Hoewel, ik zit ook in bands waar meerdere muzikanten samenwerken. Beide hebben hun voor- en nadelen. Akhlys ligt me zo na aan het hart dat de aanpak die we hebben gekozen het meest gepast voelt. 

Welke rol heeft drummer Eoghan (Evan Knight) gespeeld? Hoe is het om met hem te werken? De drums op “Melinoë” klinken overweldigend, kloppend, meeslepend en magnifiek.
Evan en ik hebben van begin tot eind samengewerkt aan “Melinoë”. Ik heb nog nooit zo intensief met een drummer samengewerkt voor dit album en ik heb het gevoel dat het echt te merken is. We waren constant in contact om ideeën van elkaar af te spuien terwijl hij de drumbeats schreef, wijzigingen aan te brengen en alles te verfijnen tot het einde toe.

Om af te sluiten, hebben jij of Debemur Morti besloten om het album eerder uit te brengen, aangezien het ongeveer een maand voor de eigenlijke releasedatum was uitgelekt? Wat deed jou/DM dat doen?
Debemur Morti opperde het idee en we vonden het logisch gezien de situatie. We dachten dat het het beste was om zo snel mogelijk de controle terug te nemen en het album aan de wereld te presenteren via onze kanalen, niet via piratensites, vooral omdat het lek een rip was van zeer lage kwaliteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s