We schrijven begin maart van dit jaar toen er plots vanuit het niets een nieuw album van Krallice op hun Bandcamp verscheen. Geheel onverwacht ook, want zo lang was “Mass cathexis” toch nog niet uit? Nee, dat was zeven maanden eerder. Maar ja, de pandemie zorgt voor veel extra tijd om creatief te zijn, moeten we dan maar bedenken.

Krallice wordt in 2007 in New York opgericht door Colin Marston en Mick Barr. Nick McMaster en Lev Weinstein zijn later aan de line up toegevoegd. Profound Lore en Gilead Media brachten hun self-titled debuut in 2008 uit. Daarna volgden in hoog tempo nog acht platen. Vorig jaar was er dan “Mass cathexis“ dat een maand of zeven later al opgevolgd wordt door “Demonic wealth.“ Waar de eerstgenoemde toch meer de technische deathmetalkant opgaat is de nieuwe weer een terugkeer naar black metal. Of niet helemaal?

Er is een reden dat het zo lang duurt voordat de recensie op Addergebroed verschijnt. Ik ben al een hele tijd aan het luisteren en ik snap de plaat in eerste instantie maar slecht. Afgelopen maand heb ik dan maar de hele discografie doorgewerkt om de ontwikkeling te duiden. En dat heeft mij ontzettend geholpen. Het houdt wel in dat alles wat ik tot dan toe opgetekend had direct de prullenbak in kon, maar goed. Laten we er eens goed voor zitten. Ik ken Krallice vooral van hun eerste vier platen. Daarna ben ik ze een beetje uit het oog verloren, maar heb ik de band nog wel een keer of twee live mogen aanschouwen. Ik vind het een heel fijne band, meer nog op plaat dan live. De mannen uit Brooklyn maken heel technische muziek, gestuwd door niets ontziende drums. Het debuut is nog steeds één van mijn Amerikaanse favorieten in het genre.

Dan de plaat: zoals gezegd heeft deze langspeler een hele tijd nodig gehad om bij mij binnen te komen. Ik snapte er geen hout van. Al die synthesizers… Die opener die bijna Vektor lijkt in hoe thrash metal het overkomt. Ik ben compleet de kluts kwijt. Dat komt dus vooral omdat ik de vier voorgaande platen een beetje onbewust genegeerd heb. Door de ontwikkeling van Krallice gedurende die platen gemist te hebben, ontgaat mij nu ook hoe de band nu de muziek presenteert. Dat is eigenlijk wel jammer. Nu ik me weer meer verdiept heb in de discografie, valt bij mij ook het kwartje wat beter.

Dan nu de plaat zelf: zoals ik al aangegeven heb, klinkt het eerste nummer “Folds of plasma” nog al als een thrashmetalnummer, maar dan experimenteel. Er wordt wat afgeshred, maar het heeft een nogal jazzy drum- en basspel. Daaroverheen dan nog eens wat zweverige synths en je kan je voorstellen dat het lijkt of er geen enkele lijn in te ontdekken valt. Gelukkig valt dat in de coupletten wel mee. Nog steeds: het nummer vliegt alle kanten op, maar dat houdt je aandacht wel erbij.

Dilution” tapt uit een veel meer esoterisch vaatje: het doet mij denken aan Wolves in the Throne Room (minus de vocalen) op zijn zweverigst.  “Stil“ heeft een staccato feel. Ik krijg er een gejaagd gevoel bij, ondanks dat het eigenlijk niet zo ontzettend gehaast gespeeld is. Op “Mass for the strangled” is er een hoofdrol weggelegd voor de drums, en dat gaat redelijk door in “Sapphire.” Inmiddels heb ik wel een beetje genoeg van de spacey synthesizers… Gelukkig hebben die een wat minder psychedelische rol in “Disgust patterns,” maar ik vind ze nog steeds te nadrukkelijk. Het voorlaatste nummer is het titelnummer van de plaat. De synths nemen een bijna carillon-achtige kwaliteit aan. Ik mis inmiddels wel een beetje de gitaren. Als ze al in dit nummer voorkomen, dan is dat goed verstopt. Gelukkig is daar dan als afsluiter “Resistant strains:” meer gitaren, minder synths. Tot de eerste break, dan is het favoriete speelgoed weer terug, maar gelukkig verdwijnt het weer naar de achtergrond.

Voor mij is “Demonic wealth” een wisselend succes. Daar waar de synths niet op de voorgrond heersen, vind ik het oprecht een geweldige plaat. Daar waar de synths wel domineren, zie ik mezelf snel afdwalen. Dat houdt in dat zeker het middenstuk van de langspeler niet echt aan mij besteed is. Toch is het ondanks de manier waarop deze plaat in elkaar gestoken is (de drums zijn op een telefoon opgenomen, de vocalen in een auto bij een moeras, en de bas is… eh… opgenomen?), de productie vrij helder en is het geheel goed te horen. Voor mij liggen de synths dus net effe teveel voorin de mix om mij echt heel gelukkig te maken, maar goed. Het is niet alle dagen feest. Hou je van een goed experiment? Dan is dit echt wat voor jou. Ik ga weer Wolves in the Throne Room luisteren.

MISCHA: 70/100

Krallice – Demonic Wealth (Gilead Media 2021)
1. Folds of plasma
2. Dilution
3. Stil
4. Mass for the strangled
5. Sapphire
6. Disgust patterns
7. Demonic wealth
8. Resistant strains