Uit de assen van Les Chants du Hasard, een obscure, neoklassieke blackmetalband uit Parijs doemt plots, wederom op het imposante I, Voidhanger records, deze Hasard op met een oerdegelijke gooi naar meest nihilistische plaat van het jaar. “Malivore” bestaat uit bijna drie kwartier aan dissonante cavernous black metal – in elkaar gevlochten door angstaanjagende passages van noise, symfonische orchestraties en ambient, meticuleus overgoten met rasperige en haatdragende vocalen – die zowel aan Blut Aus Nord en Ævangelist als Grave Upheaval of Qrixkuor doen denken.

In groot contrast tot Les Chants du Hasard, de gelijkaardig genaamde vorige one man band van bezieler Hazard, zijn er op “Malivore” wél drums, gitaar en bas te horen, naast een arrangement van klassieke instrumenten. Waar de man zich voorheen vooral liet inspireren door de composities van Strauss en Mussorgsky, onder begeleiding van voornoemde vitriolen stemgeluid, wordt zijn nieuwe hellebroedsel bijgestaan door de piano van John Steven Morgan, verder actief in Wreche. De twee heren bouwen samen lugubere en bezwerende passages op die niet alleen fungeren als losstaande intermezzo’s tussen de hypnotiserende black metal, maar als basis dienen waarop deze zwartmetalen horror zich kan manifesteren. Hiermee zet Hasard zich meteen apart van het gros van muzikanten die symfonische instrumentaties implementeren – de opvallende symbiose van de twee elementen in kwestie leveren een resultaat van zelden ervaren venijn en theatraal onbehagen. Hoe Morgan bijvoorbeeld je zintuigen te lijf gaat tijdens “Choral Inane” werd hem in het genre nog niet heel vaak voorgedaan. Gooi daar Hasard’s ijzingwekkende gitaarleads – bijwijlen te vergelijken met het recente werk van Akhlys – en imposante drumsalvo’s bovenop en je weet dat dit een plaat is waar menig aficionado herhaaldelijk naar zal teruggrijpen. 

De grauwe hoes van Cäme: Roy de Rat en de subtiele verwijzingen en hints die in het album vervat zitten, zoals de knipoog naar de soundtrack van Polanski’s “The ninth gate” op het einde van “Hypnocentrisme”, maken van “Malivore” een indrukwekkende, ambitieuze en zonder meer virulente plaat. Wie zijn nachten graag consecutief slapeloos en eindeloos in de allesomvattende nietigheid starende doorbrengt, neemt best akte. 

JULES: 83/100

Hasard – Malivore (I, Voidhanger Records, 2023)
1. Hypnocentrisme 
2. Vicivers 
3. Malivore 
4. Choral Inane
5. Interespace