Een goed jaar na het dissonante schouwspel dat “Disharmonium – Undreamable abysses” was, zijn Vindsval en z’n cohort terug met een nieuwe langspeler onder hetzelfde thema – voorzien van dezelfde ‘voornaam’ – en ditto muzikale elan. De plaat uit 2022 prijkte bij heel wat liefhebbers hoog bovenaan de jaarlijst, en met goede reden: de walgelijke muzikale brij die het Franse trio wist te manifesteren stond bol van de duizelingwekkend complexe maar verslavende riffs, waanzin-inducerende songstructuren en een visuele en tekstuele aankleding om etterende, ontbindende duimen en vingers bij af te likken. Het werk stond bovendien in scherp contrast met voorganger “Hallucinogen” uit 2019 – maar laat dat net het punt zijn bij deze band: Blut Aus Nord laat zich niet zomaar categoriseren, valt niet in een eng hokje te plaatsen, weet zichzelf keer op keer opnieuw uit te vinden. Het lijkt een eeuwigheid geleden dat het eerste deel uit de “Memoria Vetusta” – reeks verscheen, en het lijkt bijna een andere band die nadien “The Work Which Transforms God” of de illustere “777” – reeks schreef. Je kan jezelf natuurlijk moeilijk een progressieve of avant-garde band noemen als je keer op keer dezelfde formule zou toepassen.

Misschien is dat ook deels de reden dat deze voortzetting van pure, onversneden haat jegens harmonie en consonantie deels voelt als thuiskomen van een kale reis. Het moet gezegd, ongeremde (atonale) dissonantie in muziek is niet voor iedereen. Zelfs binnen een vaak erg extreem, uitdagend en veeleisend genre als black metal zijn er velen die het enorm op hun heupen krijgen van de eindeloos botsende en klinkende klanken die elkaar moedwillig tegenwerken en ons vanuit een oerprimitief instinct als dusdanig enerveren. Voor anderen is dat uiteraard net het verkoopargument. Hoe je er persoonlijk ook tegenover staat, tijdens het luisteren van “Disharmonium – Nahab” overkomt mij vooral een gevoel van herhaling, herkenning en gewoonte – in sterk contrast met de alienesque uitspattingen vanop voornoemde voorganger, en zo blijf ik dus ook op mijn honger zitten. De deze keer bijna als AI-aandoende hoes van Maciej Kamuda is mijns inziens ook een flinke stap terug vergeleken met zijn werk voor de vorige LP.

Begrijp me niet verkeerd, dit album etaleert een eindeloos vakkundig professionalisme, zowel wat betreft muzikantschap, productie als mastering. De instrumenten zijn elk perfect te onderscheiden, maar de grimmige en demonische vocalen wisten Vindsval en co toch zo in de mix te weven dat ze haast uit de balorige en opstandige gitaarlijnen lijken te komen druipen. Diezelfde gitaarlijnen zijn overigens veel minder gebouwd op distortion en pedaaleffecten dan je aanvankelijk zou denken van een dergelijke muzikale excursie.

Er zijn ook ontegensprekelijke, opvallende hoogtepunten: het intro van “The black vortex” kan alleen maar een glimlach op het gezicht zetten van eender wie die onheilspellende avant-garde weet te genieten. “The endless multitude” bouwt vanaf halverwege het nummer tot luttele seconden van het einde op naar een harmonieuze crescendo die misschien wel tot de hoogtepunten uit Blut Aus Nord’s carrière gerekend kan worden. “Queen of the dead dimension” haalt niet al z’n mosterd bij oeverloos complexe atonale constructies, maar is bijwijlen zelfs voorzien van aardige tremolo en toont een zelfverzekerde Vindsval die laat zien dat er ook binnen deze serie ruimte is voor variëteit. De drums doorheen de plaat zijn, vaker wel dan niet, de enige houvast die de luisteraar wordt aangereikt, ondanks hun soms uitermate eigenzinnige karakter en naar freejazz neigende complexiteit – maar op het voornoemde  “Queen of the dead dimension” kan een behoorlijk rechtdoorzee klinkende mid tempo black metal ritmesectie bespeurd worden die het geheel toch net weer behap- en verteerbaar maakt.

Deze plaat als een glansrijke misser wegzetten zou, op zowat elk vlak, een haast misdadige vergissing zijn. “Nahab” bezit veel intrinsieke waarden, en de eerste tientallen luisterbeurten zullen je keer op keer weer op nieuwe verrassingen en voorheen onopgemerkte elementen trakteren. Het geheel vergt heel wat van de modale luisteraar, maar voor wie moeite en tijd wil investeren heeft Blut Aus Nord een gedegen album gepresteerd dat, veel meer dan zijn voorganger, toch enigszins aan inspiratie tekort lijkt te schieten. Blut Aus Nord kennende zal ook deze “Disharmonium”-reeks een drieluik worden – wij zijn alvast heel benieuwd wat de afsluiter betreft. 

JULES: 77/100

Blut Aus Nord – Disharmonium – Nahab (Debemur Morti Productions 2023)
1. Hideous dream opus #1
2. Mental paralysis
3. The endless multitude
4. Hideous dream opus #2
5. The crowning horror
6. Queen of the dead dimension
7. The black vortex
8. Nameless rites
9. Hideous dream opus #3
10. The ultimate void of chaos
11. Forgotten aeon