Coldborn is misschien niet de meest welluidende naam op gebied van Belgische black metal maar Norgaath, bezieler van deze one-manband, zou geen onbekende mogen zijn aangezien hij actief is of was bij bands als Grimfaug, Gotmoor, Paragon Impure, Wapenspraak & Drinkgelag, Enthroned en Nightbringer. Met Coldborn bracht hij in 2016 het debuut “Lingering voidwards” uit, maar aangezien ik die pas een hele tijd later oppikte, is opvolger “The unwritten pages of death” de eerste Coldborn-release die op dit portaal aan bod komt.

Hoewel ik Coldborn in het verleden live niet zo vond overtuigen is debuut “Lingering voidwards” toch best een plaat met een aangename atmosfeer als ik die nu na vele jaren nog eens terug onder de loep neem. Veel lijkt er acht jaar later op het eerste zich niet veranderd te zijn. Donkerblauw primeert wederom op de albumcover, Final Sacrifice Records is opnieuw het label van dienst en Menthor (o.a. Enthroned en Lvcifyre) werd voor de tweede keer als sessiedrummer aangetrokken om de nummers in te drummen. Deze keer nam hij ook de mix voor zijn rekening daar waar die op het debuut in handen was van Jeremie Bezier van de Brusselse Blackout Studio. Het heft in eigen handen nemen maakt in elk geval niet dat de sound van deze tweede worp de duimen moet leggen tegenover het debuut. Vooral de drums hakken er genadeloos op los wanneer “Silenced is the choir of Euphoria” door de speakers knalt.

Nu is “The unwritten pages of death” geen saaie eenheidsworst geworden want variatie troef doorheen de acht composities. Dat was op het debuut niet anders. De snerpende gitaarlead van de albumopener heeft wel wat Nightbringer-neigingen, maar voorts draait het toch meer om atmosfeer bij Coldborn. Naast obligatoire blastpatronen in ondermeer “Cold void rife” – je zou haast gek zijn geen snelle passages te overwegen met een slagwerker als Menthor op de drumkruk – passeert er ook heel wat midtempo spel en zelfs een doomachtige atmosfeer mag niet ontbreken in “Cornucopia hungers for more” en de pakkende afsluiter “A spectral dance of midnight sorrow” die hypnotiserende diepe gromzang bevat. Extra atmosfeer wordt gecreëerd middels pianopartijen van de hand van gastpianiste Antinoë, terwijl de subtiele synths door Norgaath zelf verzorgd werden. De introducties van “The antechamber of eternal sleep” en “Harps of death chiming reverberant” doen een symfonisch blackmetalspektakel vermoeden, maar de synths en keyboards blijken toch eerder een ondersteunende rol dan leidinggevende positie in te nemen.

Voorts ook pakkende akoestische breaks en beklijvende leadpartijen in “A spectral dance of midnight sorrow” en “Life’s aureole no longer gleaming” dat pianospel op wonderbaarlijke wijze met thrashy gitaarwerk combineert. Dis Pater van het Australische Midnight Oddyssey horen we een potje meezingen op het eerder vermelde “Cornucopia hungers for more” alwaar hij screams, heldere zang en imposante koorzang inbrengt wat van dit nummer een ware glorieuze hymne maakt, één van de hoogtepunten van dit album. Een gastzanger aanvoeren was echter geen absolute noozaak om variatie te brengen daar Norgaath best over een dynamisch stembereik beschikt (ondermeer hoorbaar in “Harps of death chiming reverberant“), maar clean zingen doet hij misschien liefst enkel onder de douche.

Coldborn laat op “The unwritten pages of death” een mooie progressie horen qua songwriting en uitvoering, alleen duurde het wel de nodige luisterbeurten alvorens dit tot me doordrong.

JOKKE: 86/100

Coldborn – The unwritten pages of death (Final Sacrifice Records 2024)
1. Foreboding
2. Silenced is the choir of Euphoria
3. Cold void rife
4. The antechamber of eternal sleep
5. Harps of death chiming reverberant
6. Cornucopia hungers for more
7. Life’s aureole no longer gleaming
8. A spectral dance of midnight sorrow