Het Engelse Abduction wist in 2019 met diens derde langspeler “All pain is penance” een steengoede indruk achter te laten, maar kwam op de “Intercontinental death conspiracy“-split met Nocturnal Prayer minder overtuigend voor de dag. We verloren de band rond multi-instrumentalist A|V daarna wat uit het oog en oor en misten daardoor de full-length “Black blood” die in 2022 de overstap naar Candlelight Records markeerde. Met langspeler nummer vijf, getiteld “Existentialismus“, haken we terug in, in de eerste plaats door het intrigerende coverartwork van de hand van Julia Soboleva.

Volgens de bandleider bevindt de mensheid zich momenteel ergens tussen een bijbels evangelie en een Nietzscheaanse nachtmerrie in. “Als vader is het een bijzondere angst om te zien dat alles wat onze grootvaders fysiek en moreel hebben opgebouwd, uit elkaar wordt gereten en tot een handelswaar wordt gereduceerd en ik vraag me af wat voor wereld mijn zoon zal erven.” aldus A|V. ’s Mans observaties van het moderne westerse humane ras zijn bijzonder somber geworden wat de teksten enorm beïnvloedt: kunst als reactie op het leven en de ervaring.

Muzikaal gezien kan Abduction gesitueerd worden op het kruispunt waar het dissonante van de IJslandse scene, de Franse black/death-giganten en het Zweeds orthodoxe blackmetalgegeven met mekaar in contact komen. Hoewel dit misschien nog altijd wat te kort door de bocht is, want er is nog veel meer aan de hand op “Existentialismus“, en dan vooral op het vocaal departement. Zanger en oprichter A|V had het gevoel vocaal meer vrijheid te hebben om de teksten en boodschappen uit te drukken met minder aandacht voor de hierboven vermelde stijlen. De zanger wou thema’s als pijn, frustratie en angst dan ook in de meest natuurlijke staat overbrengen in plaats van te presteren volgens bepaalde verwachtingen. Dat uit zich in knappe passages die met een heldere zangstem vertolkt worden. In het bijna negen minuten durende “Truth is as sharp a sword as vengeance” klinkt Abduction daardoor plots een beetje als een epische Bathory, vooral dan in de tweede passage die met een cleane zangstem gebracht werd. De erg melodieuze midtempo intro van een track als “Razors of Occam” neigt dan weer eerder naar het recent werk van een band als Vemod, daar waar de rest van het nummer één grote in sulfer gedrenkte uitbarsting is, hoewel de heldere zang nog wel een tweede keer komt zalven. We zijn eens gaan luisteren naar “Black blood” en die liet deze expansiedrift ook al tot op bepaalde hoogte horen, maar nu werd nog een stapje verder gegaan. We mogen trouwens ook niet onvermeld laten dat de composities wel doordacht en met voldoende oog voor detail en dynamiek geconstrueerd werden en dat er meerdere beklijvende riffbarrages passeren. Hoogtepunt is daarbij misschien wel de meer dan elf minuten durende afsluiter “Vomiting at Baalbek” die black en death metal, dissonantie, industriële tinten, gevarieerde zang en heel wat dynamiek in een complexe songstructuur integreert.

Deze mix aan stijlelementen werd in een modern jasje gestoken zonder dat het eindresultaat daardoor generisch klinkt. “Existentialismus” werd opgenomen en geproduceerd door Ian Boult bij Stuck On A Name Studios in Nottingham, terwijl de laatste hand aan de postproductie en mastering werd gelegd door Tore Stjerna (Watain, Mayhem, Deströyer 666) in de Necromorbus Studio in Zweden. Abduction slaagt er op “Existentialismus” in om diens blackmetalaanpak zowel herkenbaar authentiek te laten klinken als doordrenkt te laten zijn van een eigen geest. Sterk werk!

JOKKE: 85/100

Abduction – Existentialismus (Candlelight Records 2025)
1. A legacy of sores
2. Pyramidia liberi
3. Truth is as sharp a sword as vengeance
4. Blau ist die Farbe der Ewigkeit
5. Razors of Occam
6. Vomiting at Baalbek