“Nacht, zij met ons…” de eerste demo van het Nederlandse Nachtheem hebben we de laatste maanden vaak opgelegd, meestal was het de perfecte metgezel om de late uurtjes mee af te sluiten. Ook de daaropvolgende split met Wirdha zetten we nog regelmatig op. Het is dan ook erg bevrijdend en zelfs ontspannend om je over te geven aan de dromerige en van natuurmystiek druipende atmosferische black metal van Nachtheem. De enige kanttekening die we bij de eerste releases van de band konden maken, is dat de koude adem van het Vemod debuut “Venter på stormene” wel érg hard en recht in je gezicht blies. Storend is dat niet aangezien we die plaat op een piëdestal hebben staan, maar het ontwikkelen van een eigen smoelwerk kunnen we natuurlijk alleen maar aanmoedigen.

Het nieuwste teken van leven is wederom een split, deze keer met Moft. En hoewel er niet erg veel geweten is over zowel Nachtheem als Moft – onze roep op een vraaggesprek blijft vooralsnog onbeantwoord – zit er warempel een infosheet bij deze in eigen beheer uitgebrachte vinyleditie met eigenhandig gemaakte hoes. Uit de karig meegedeelde info kunnen we opmaken dat deze samenwerking meer is geworden dan louter elks een nummer aandragen. Zo bevat het Nachtheem nummer “Dromende goden” aanvullende snaren die door Moft werden ingespeeld. De muziek voor “Woudmeditatie” werd dan weer jaren geleden opgenomen, maar geraakte daarna verborgen en vergeten. Jaren later werd door Nachtheem zang toegevoegd en het geheel werd kort daarna afgemaakt. Je zou uit deze mededeling haast kunnen afleiden dat het om twee éénmansprojecten gaat.

Het epische “Dromende goden” vertelt zeventien minuten lang hoe de bedwelmende fluisteringen en stem van de gapende leegte zich meester maakte over de verloren geest. En dat verhaal wordt verteld middels atmosferisch zwartmetaal met uitgesponnen dromerige instrumentale passages die stelselmatig al hun geheimen prijsgeven en een spanningsveld dat gecreërd word door raspende zang en heldere vocalen met elkaar in dialoog te laten gaan. Er lijken ook subtiele keyboardmotieven ingezet te worden, maar deze hemelse klanken zouden evengoed met een gitaar gecreëerd kunnen zijn. Ruigere uptempo passages vloeien over in langgerekte meditatieve stukken die met kleine variaties in percussie, een melodieuze solo en subtiele motiefwisselingen interessant gehouden worden. De geest van Vemod waart nog steeds doorheen deze compositie, maar heel wat minder voor de hand liggend dan in het verleden. Ook oude-Ulver en zelfs wat Drudkh horen we in deze kolossale track doorschemeren.

Over de meest zuidwestelijke Veluwse heuvelruggen, in het hart van Nederland, strekt het bosland dat vanouds de Moft heet. Gezien de songtitel “Woudmeditatie” mag het geen wonder heten dat ook bij Moft een natuurgedreven thematiek centraal staat: “takken als daken / stammen als zuilen / hallen bedekt met loof / kathedralen van het bos“. Het bos, een plek van mystiek, transformatie of inzicht, wordt door Moft als een kathedraal beschouwd vanwege een combinatie van esthetische, spirituele en zintuiglijke elementen die mensen diep kunnen raken. Net als de zielsverwant(en) van Nachtheem richt ook Moft de blik naar het hoge noorden.

De rauwe feedback die “Nachtmeditatie” inluidt en al snel tot een riff aanzwelt, lijkt geïnspireerd te zijn door het tragere blackmetalwerk van Burzum, maar ook gitaartonen die we van hun landgenoten  Turia gewend waren, schemeren door. De sfeer is hier vrij donker, rauw, een tikkeltje depressief en zelfs wrang, daar waar Nachtheem extatischer klinkt. Aan dynamiek ook hier geen gebrek want Moft reigt een naar traditionele doom neigende passage vlotjes aan een snoeiharde blackmetaluitbarsting. Gaandeweg breekt het nummer meer open en zorgt heldere koorzang voor een heidense touch die teruggrijpt naar het oude werk van Ulver en Agalloch. Vanaf hier wordt het pas écht interessant wat ons betreft. In de laatste minuten van het lange nummer wordt de atmosfeer terug donkerder en dreigender…en een escalatie kan natuurlijk niet uitblijven.

Erg geslaagde split van twee atmosferische blackmetalbands van Nederlandse bodem die meer dan een muzikale connectie lijken te delen en die de mosterd overduidelijk in Noorwegen zijn gaan halen, maar er toch een eigen draai aan weten geven.

JOKKE: 83/100 (Nachtheem: 86/100; Moft: 80/100)

Nachtheem/Moft – Dromende goden/Woudmeditatie (Eigen beheer 2025)
1. Nachtheem – Dromende goden
2. Moft – Woudmeditatie