Luciano Gaglio heeft duidelijk naar mijn advies geluisterd toen ik in mijn 2021-jaarlijst verkondigde dat hij maar best eventjes de EP “Fire, magic & venom” van Sea Mosquito een kans zou geven. We vergeven hem dat het nog vier jaar en een zelf uitgegeven full-length (“Igitur”; 2023) duurde eer de Italiaan dan toch overstag ging; het was uiteindelijk maar een kwestie van tijd voordat de nog steeds anonieme Britten op I, Voidhanger Records terecht zouden komen. Het label is alom vermaard om Luciano’s vooruitstrevende blik en bereidheid om projecten die ferm buiten de boekjes en genreconventies kleuren een thuis te geven, en laat Sea Mosquito exact dat doen.

De sectie ‘gelijkaardige artiesten’ op de Archieven geeft haast voorspelbaar (en inspiratieloos) het Franse triumviraat Deathspell Omega, Blut Aus Nord en VI weer, maar wat Sea Mosquito op hun nieuwste langspeler “Majestas” uitvreet is toch meer dan een copy-paste samenraapsel van hun Franse partners in dissonance, al was het maar om de iets triomfantelijker sound en gitaarwerk waarin dissonantie wel de rode draad vormt, maar waarbij de focus er minder nadrukkelijk op ligt. Waar de parallel sneller te trekken valt zijn de mystieke teksten die er een religieuze tint op nahouden zonder dat de vinger exact gelegd kan worden op wat nu exact de insteek van de plaat is. Zo zijn daar referenties richting boeddhisme, een in mij onbekende taal uitgesproken incantatie en ” خمرية (Ode to wine)” wordt zowaar volledig in het Arabisch vertolkt – ’t is eens wat anders dan steeds dat (dan nog meestal foutief) Latijn. Qua thematiek dus alleszins een vette kluif waar de occultisten onder ons een tijdlang kunnen op kauwen.

Blikvanger bij Sea Mosquito is in mijn ogen de teksten brakende Nuun, die op “Majestas” bewijst zo goed als alles aan te kunnen. De Brit fluistert, oreert, grunt, proclameert, zingt en krijst de drie kwartier chaos aan elkaar en lijkt elke zangstijl die in deze genres de revue passeert vakkundig te beheersen, tot de zuivere zang die het laatste crescendo van de plaat in “To look upon your own skeleton” inluidt. Wanneer de (soms helaas wat dun klinkende) drums van gastmuzikant Akmonas in “Ascension” de snelheidslimiet opzoeken, lijkt Nuun met zijn heerlijk raspende screams zijn stembanden haast te scheuren, om ons nadien hartgrondig prekend te vervloeken: “You will never feel the power of the sublime // no blooming dawn, nor bleeding dusk, shall move you // the majesty of the moon and sun // the stillness of the trees // shall give you no satisfaction.” Nuun levert een zodanig bevlogen performance af dat hij meteen hoog op mijn lijstje ‘indrukwekkende vocalisten’ terechtkomt.

Het moge ook duidelijk wezen dat Sea Mosquito niet over één nacht ijs is gegaan; de complexe songstructuren zitten vol uitbarstingen maar laten ook ruimte voor kalmere passages waar keyboards ons een adempauze geven. De gitaarlijnen schipperen tussen scherpe dissonanten en meer rechtdoorzee riffwerk dat aanvoelt als begroet worden door een goedendag. “Majestas” is zodus geen makkelijk te behappen plaat, maar Sea Mosquito weet toch een zeer geslaagde flow in het album te steken zodat het geheel ondanks de densiteit en intensiteit van nummers als “Ascension” of opener “Organs dissolved in lacquer” uiteindelijk toch vlotter verteerbaar is dan bij veel dissonante tegenhangers. Het muzikaal landschap dat Sea Mosquito schept is bedreigend en nachtmerrieachtig, maar (mede) dankzij de synths evenzeer psychedelisch van aard. De Britten hebben alleszins gesnapt: om dit soort chaos boeiend te houden is dynamiek nodig, en dat woord lijkt hun tweede naam te zijn. Als de Sea Mosquito steekt is ’t verdomd venijnig, maar evenwel worden we meermaals richting dat Kantiaanse ‘sublieme’ gevoerd.

Sea Mosquito, ondanks hun ietwat vreemde bandnaam, weet te beklijven in een stijl die al jarenlang eenheidsworst uitbraakt – de combinatie tussen mystiek en dissonantie is al ongeveer anderhalf decennium uitgemolken. Deze twee Britten laten horen voornoemde invloeden perfect naar hun hand te zetten en er hun eigen ding mee te doen, wat hen in samenspraak met de maniakale zang een niet onverdienstelijke score oplevert. Wij zijn alvast blij voor de Britten dat Luciano Gaglio onze welbedoelde aanbeveling niet in de wind sloeg – “Majestas” komt meer dan verdiend bij een voortreffelijk label uit.

CAS: 87/100

Sea Mosquito – Majestas (I, Voidhanger Records 2025)
1. Organs dissolved in lacquer
2. Dead to the world
3. Ascension
4. In reverence of pain
5. خمرية (Ode to wine)
6. To look upon your own skeleton