Na het lezen van “Far beyond all light – The life, death and legacy of Jon Nödtveidt” passeert er al eens terug wat meer melodieuze black/death metal in mijn playlist en “Unveiled nightsky“, de vijfde langspeler van Winter Eternal, sluit daar naadloos bij aan. Deze band rond de Griekse multi-instrumentalist Soulreaper – heden ten dage echter gevestigd in Schotland – begon vooral na de derde worp “Land of darkness” (2021) internationaal de nodige erkenning te krijgen. De verwachtingen werden met “Echoes of primordial gnosis” (2024) ingelost en Winter Eternal perfectioneert zijn muzikale identiteit verder op “Unveiled nightsky” dat is vernoemd naar de eerste elf jaar durende levensfase van dit project.

Elk nummer op voorganger “Echoes of primordial gnosis” was gericht op een god of legendarische held, met inspiratie uit Griekenland, Oeganda, Japan en Schotland. “Unveiled nightsky” zet deze wereldwijde mythologische verkenning voort met verhalen ontsproten uit West-Afrikaanse (“The deceiver’s tale“), Noord-Amerikaanse (“Born of winter’s breath“), Latijns-Amerikaanse (“Nurtured by the night“) en Griekse mythologie (“Descent into Hades embrace” en “Echoes of a fallen crown“), maar voegt tevens een sterke kosmische dimensie toe in ondermeer het titelnummer en “Omen of the cosmic order“.

Hoewel akoestische gitaren en cello wederom aanwezig zijn in ondermeer de intro van “Descent into Hades embrace” en de instrumentale afsluiter “Drifting into the depths of oblivion“, bevatte “Echoes of primordial gnosis” iets meer van deze verrijkende elementen. Deze keer richt Soulreaper zich meer op het stapelen van gitaren om diepte en sfeer te creëren. De sound balanceert zoals steeds op een flinterdunne lijn tussen melodieuze black metal en blackened death metal, met onontkoombare vergelijkingen met bands als Dissection, Sacramentum en Necrophobic als gevolg.

Winter Eternal perste er met die formule weer enkele catchy nummers uit waarbij opvalt dat de focus op de algemene flow van een nummer ligt en niet op afzonderlijke riffs of harmonieën. “Omen of the cosmic order“, dat een reflectie is op de structurele balans van het universum, en “Nurtured by the night“, dat verwijst naar La Llorona (‘de huilende vrouw’), een moeder uit de Mexicaanse folklore die haar kinderen heeft verdronken, waarna ze er ’s nachts huilend naar op zoek gaat, zijn dan ook knappe voorbeelden van pakkende melodieuze black/death-composities die een livepubliek onwaarschijnlijk in extase zullen brengen. Ook het wat ruigere titelnummer, waarin existentiële thema’s verkend worden, gaat erin als zoete koek en de werkelijk triomfantelijke riffs van “Descent into Hades embrace” doen de kippenvelmeter elke keer weer in het rood gaan.

De Helleense invloeden mogen dan ondertussen wat naar de achtergrond verdrongen zijn, “Unveiled nightsky” is wederom een puik album geworden en aan te raden aan eenieder die thuis enkele albums van bovengenoemde bands in de kast heeft staan. De organische productie, die ook veel ademruimte geeft aan de baspartijen, maakt het plaatje af.

JOKKE: 85/100

Winter Eternal – Unveiled nightsky (Hells Headbangers Records 2026)
1. Born of winter’s breath
2. Omen of the cosmic order
3. Nurtured by the night
4. Unveiled nightsky
5. Descent into Hades embrace
6. The deceiver’s tale
7. Echoes of a fallen crown
8. Drifting into the depths of oblivion