We begonnen zo stilaan te denken dat onze landgenoten van Possession in alle stilte de pijp aan Maarten hadden gegeven want hun laatste twee wapenfeiten – de splits met Spite en Venefixion – liggen alweer een dikke zeven jaar achter ons. Maar kijk…the boys are back in town en dan nog wel met een big bang want deze tweede full-length die de doopnaam “The mother of darkness” meekreeg, werd uit het niets op diens releasedatum op de niets vermoedende mensheid losgelaten. Geen teasers, geen lyric video’s, maar met de sloophamer op de deur in huis vallen.

In opener “The black chapel” kiest Possession er niet voor om na de dreigende intro meteen het gaspedaal in te trappen. De eerste minuten ademen zelfs een sfeer die doet denken aan het vroege werk van Ancient Rites, om pas later uit te monden in een versnelling vol rauwe riffs, denderende drums en schurende krijsvocalen die klinken alsof ze uit een grafkelder worden opgegraven. De absolute troef van de band blijft echter leadgitarist S. Iblis, die met zijn emotioneel geladen melodieuze leads tal van nummers naar een hoger niveau tilt, soms met een intensiteit die herinneringen oproept aan Deströyer 666. Zijn vakmanschap komt schitterend tot uiting op het bezwerende “Graveside prayer”, het opzwepende “The wild hunt (Let them run)” – en lopen zullen ze! – en het dreigende titelnummer.

Uiteraard kan de spanningsboog niet voortdurend strak gespannen staan. Grotendeels mid-tempo beukers als “Exhulted hearts” en “Cry-shrine-die” zorgen voor ademruimte, waarbij vooral de zwaar ronkende basgitaar prominent naar voren treedt. Het enige puntje van kritiek dat we kunnen bedenken is dat de vele up-tempo stukken wat onderling inwisselbaar zijn. De productie klinkt ruw en ongepolijst, maar dat is een bewuste keuze: het geeft de muziek een ritualistische intensiteit die perfect aansluit bij de duistere thematiek.

Zoals we van Possession gewend zijn, balanceert hun sound opnieuw tussen traditionele blackmetalfurie en het loodzware gewicht van occulte death metal. Repetitieve, hypnotische riffs creëren een trance-achtige sfeer, terwijl plotse tempowisselingen en chaotische solo’s aantonen dat de band niet enkel atmosfeer wil scheppen, maar ook pure agressie wil ontketenen. Het album voelt daardoor aan als één lang ritueel, een duistere liturgie waarin religieuze symboliek, demonologie en apocalyptische visioenen samenkomen.

Ook visueel wordt dat verhaal verder verteld. Voor het zwart-witte artwork deed de band opnieuw een beroep op de Franse kunstenaar Chris Moyen. Op de hoes knielt links een zwaar bepantserde middeleeuwse ridder, getooid met pentagram-symboliek, terwijl hij een baby offert boven zijn zwaard. Het is een perverse inversie van religieuze iconografie die naadloos aansluit bij de blasfemische toon van de muziek. Achter hem rijst een gotisch kasteel op, als een vervloekte kathedraal waar een verboden orde duistere krachten aanroept. Rechts in de hemel manifesteert zich een gigantische demonische entiteit met spinachtige trekken, opgebouwd uit rook en sterrenstof, alsof ze vanuit een andere dimensie neerdaalt. Het is de “Mother of Darkness” zelf die het ritueel gadeslaat. De kale, kronkelende bomen die het tafereel omlijsten versterken het gevoel van doodse winter en totale ontwrichting van de natuur.

Er is echter ook minder goed nieuws daar enkele dagen na het optreden van de band op A Thousand Lost Civilizations werd bekendgemaakt dat zanger V. Viriakh Possession had verlaten. Bassist N. Vmtr neemt voortaan de vocale honneurs waar en nieuwkomer Death Commander (Effroi, Dikasterion) zal de dikke snaren laten donderen. Possession spreekt zelf van een wedergeboorte en een tweede era voor de band. Hiermee lezen we tussen de lijnen dat het verhaal van deze door de Duivel bezeten band nog lang niet uitverteld is en dat we hopelijk nog veel klassebakken zoals “The mother of darkness” mogen verwachten. Welcome back!

JOKKE: 89/100

Possession – The mother of darkness (Iron Bonehead Productions 2026)
1. Intro
2. The black chapel
3. Graveside prayer
4. The wild hunt (Let them run)
5. Exhulted hearts
6. Outro
7. Cry-shrine-die
8. The mother of darkness
9. Latrodectus tela
10. Young blood ritual
11. Outro