Tussen Doodswens’ langspeeldebuut “Lichtvrees” en de nieuwe, titelloze langspeler ligt een woelige periode van vijf jaar. Stichtend lid Fraukje van Burg besloot haar blackmetalpad te verlaten, waardoor medeoprichtster Inge van der Zon er plots alleen voor stond. Dat weerhield de drumster er echter niet van om door te zetten: ze omringde zich met enkele sessiemuzikanten en trok meermaals op tournee in het kielzog van Marduk. In 2024 nam Inge, naast het geselen van de drumvellen, ook de vocalen voor haar rekening—iets wat, zeker live, nog steeds een zeldzaamheid is binnen het blackmetalgenre. We kunnen ons enkel bands als Absu en Zemial voor de geest halen die een een gelijkaardige aanpak hanteren. Anno 2026 bestaat de line-up, naast Inge, uit bassist Riccardo Subasi en gitarist Peter Myatezhnik (o.a. Ossaert, Shagor), wat samen de bijzonder toepasselijke afkorting R.I.P. oplevert.

Over “Lichtvrees” waren we niet unaniem lovend, maar op het nieuwe werk wordt duidelijk dat Doodswens een mooie evolutie heeft doorgemaakt wat resulteert een meer gefocuste plaat. De band heeft hoorbaar gewerkt aan structuur en spanningsopbouw. Waar oudere nummers soms dreigden te verzanden in eindeloze herhaling, is hier sprake van meer doelgerichte agressie. De productie blijft ruw en ongepolijst, maar biedt genoeg helderheid om elk element zijn plaats te geven.

Thematisch graaft de plaat dieper in het concept dat al in de bandnaam besloten ligt. De dood wordt hier niet benaderd als eindpunt, maar als spiegel en deze confrontatie dwingt de band tot zelfonderzoek. Die insteek vertaalt zich in muziek die balanceert tussen ongebreidelde razernij zoals opener “Driven by death“, het opzwepende “Verrot” of”Vlaamse vloek” en meer ingehouden, bijna meditatieve passages zoals “These wounds never healed” en het langzame “She carries the curse“. Het zijn juist die momenten van gecontroleerde spanning die de songs ademruimte geven en hun impact vergroten.

De hese krijsende vocalen dragen meer nuance (regelmatig verstaan we ook grote flarden van de Nederlandstalige teksten), zonder aan felheid in te boeten, terwijl de gitaren vaker kiezen voor opbouw en gelaagdheid in plaats van een constante overrompeling te willen veroorzaken. Toch is niet alles even onderscheidend. Sommige riffs leunen nog sterk op vertrouwde black metalpatronen, en hoewel de consistentie van de sfeer een kracht is, zorgt die er ook voor dat echte piekmomenten soms uitblijven. Het album grijpt je vast en laat niet los, maar biedt weinig momenten die er expliciet bovenuit steken. Dat neemt niet weg dat Doodswens een overtuigende stap vooruit heeft gezet. Met “Doodswens” toont de band dat groei niet altijd betekent dat je verder van je kern moet afdrijven. Soms betekent het simpelweg dat je er dieper in durft te kijken.

JOKKE: 80/100

Doodswens – Doodswens (Svart Records 2026)
1. Driven by death
2. Verrot
3. The black flame
4. These wounds never healed
5. She carries the curse
6. Devils stone
7. Vlaamse vloek