Wat Bulgaarse black metal betreft geraken we niet verder dan Hajduk, een project van Белгун waarmee we in 2022 een onderhoudend gesprek hadden. Reden voor dat interview was de “Трилогия“-compilatie waarop de drie eerste EP’s van Hajduk prijkten en die voor het gemak door Amor Fati Productions op een dubbelelpee verzameld werden. Sinds die compilatie was het enkele jaren stil rond Hajduk, maar deze week wordt dan toch eindelijk die langverwachte eerste langspeler op de mensheid losgelaten.

Net zoals bij voorgaand werk kiest Hajduk op “Хвърковата чета” (“The Flying Band”) resoluut voor een historische verankering en emotionele diepgang. Het album draait rond het leven en de dood van de Bulgaarse revolutionair Georgi Benkovski en zijn gelijknamige cavalerie-eenheid. Dat concept alleen al geeft de muziek een duidelijk narratief kader, maar de band gaat verder dan pure geschiedvertelling: zes composities vol Bulgaarse poëzie en volksliederen worden samengesmolten tot een bijna ceremoniële vorm van black metal. Thematisch ademt het album verzet tegen onderdrukking, tegen vergeten geschiedenis, tegen de onverschilligheid van de dood zelf. De slogans die het werk omlijsten — “Death to oppression!” en “Weep for the mothers…” — worden niet als holle retoriek gebracht, maar als verlengstuk van de muzikale intensiteit.

Muzikaal is “Хвърковата чета” rauw en compromisloos. De productie vermijdt elke vorm van gladheid, waardoor de nummers een bijna bloederige directheid krijgen. Gitaarlijnen snijden scherp door de mix, terwijl de melodieuze elementen niet dienen als versiering, maar als emotionele dragers van verlies, strijd en verzet zoals zo mooi geüllustreerd wordt door het openingsnumer “Кърваво писмо“. Hoewel er een wisselwerking tussen furieuze uitbarstingen en melancholische, folkloristisch getinte passages is, merkten we na enkele luisterbeurten op dat vooral de tragere passages onze aandacht het beste kunnen vasthouden. Wanneer er zoals in “Непобедима” en “Ударите” doorgaans up-tempo gemusiceerd wordt, klinkt de muziek nogal doorsnee en weet die ons minder te raken. Zeker eerstgenoemde heeft, behalve de opruiende vocalen in de eerste helft, te weinig om het lijf om acht en een halve minuut lang te blijven boeien.

Gaandeweg stellen we dus vast dat vooral de mid-tempo composities zoals het atmosferische “Дим до бога” en het met traditionele folkzang doorspekte “Три бюлбюла” ons in het verhaal weten mee te zuigen, maar dan zijn we reeds op de tweede helft van de plaat beland. De grotendeels trage afsluiter “Черната река” heeft het eveneens in zich om de volle acht minuten lang onze aandacht vast te houden

Wat dit werk vooral van doorsnee black metal onderscheidt, is de duidelijke culturele en poëtische laag. De adaptatie van de Bulgaarse volks- en dichttraditie zorgt ervoor dat de muziek niet enkel agressie uitdrukt, maar ook rouw en historische herinnering. Het resultaat is minder nihilistisch dan veel Scandinavische tegenhangers en eerder doordrongen van een tragisch soort heroïek.

Deze eerste Hajduk langspeler is zeker geen slechte plaat, maar we blijven wel een beetje op onze honger zitten. Zoals aangegeven zijn het vooral de tragere, meer atmosferische passages van “Хвърковата чета” die ons in beroering weten te brengen.

JOKKE: 75/100

Hajduk – Хвърковата чета (Amor Fati Productions 2026)
1. Кърваво писмо
2. Непобедима
3. Ударите
4. Дим до бога
5. Три бюлбюла
6. Черната река