Als er al zoiets bestaat als een specifieke “Terratur-sound”, dan is Nachtheem zonder twijfel de vreemde eend in de bijt. De atmosferische black metal van dit Nederlandse gezelschap associeer je immers eerder met labels als Prophecy Productions of Eisenwald dan met Terratur Possessions. Sinds de eerste demo “Nacht, zij met ons…” geven we ons hier met de regelmaat van de klok over aan de sterrenpracht van Nachtheems muziek. We hadden dan ook graag wat meer inzicht gekregen in de beweegredenen van de band, maar — zoals verwacht — geeft de nacht haar geheimen niet zomaar prijs. Hoewel we bij Addergebroed een bende curieuzeneuzemosterdpotten zijn, respecteren we uiteraard ook de zweem van mysterie die onlosmakelijk met black metal verbonden blijft. Het begeleidend schrijven heeft het overigens over dark metal in plaats van black metal, een omschrijving waarin we ons eigenlijk best kunnen vinden.

Sfeer vormt het kloppende hart van Nachtheem. Mistige natuurbeelden, nachtelijke melancholie, leegte en existentiële vervreemding lopen als een rode draad door hun oeuvre. Zelfs de songtitels en albumnamen verwijzen steevast naar nostalgie, nacht, bossen en kosmische leegte. Dat sluit naadloos aan bij de thematiek van “Waan van de leegte“, een plaat die draait rond de leegte van een slapende wereld en de illusies waarmee de mens diepere waarheden probeert te ontwijken. Muzikaal vertaalt zich dat in lang uitgesponnen en meeslepende composities waarop je het ene moment gewichtloos kunt meedrijven, om vervolgens in een woeste draaikolk terecht te komen. Die voortdurende eb- en vloedbeweging geeft de muziek een bijzonder dynamisch karakter.

Van een regelrechte Vemod-kloon — een veelgehoorde kritiek ten tijde van hun eerste release — kan je Nachtheem ondertussen allang niet meer beschuldigen. De band heeft duidelijk werk gemaakt van een meer uitgesproken eigen identiteit, die op “Waan van de leegte” volledig tot bloei komt. Zoals gezegd speelt Nachtheem voortdurend met contrasten: zwartgeblakerde stormwinden razen over melancholische mid-tempo passages heen en creëren zo een intrigerend spanningsveld. Daarnaast wordt regelmatig gebruikgemaakt van hypnotiserende repetitie, terwijl heldere, haast Agallochiaanse zangpartijen nu en dan een gezonde dosis weemoed injecteren. In “De ontwaking” trekt de band dan weer resoluut de folkkaart en worden we vier minuten lang meegesleurd naar een heidens ritueel uit lang vervlogen tijden. Het titelnummer, dat zich aan de staart van de plaat bevindt, mondt in rustgevende ambient uit.

De combinatie van hypnotische riffs, lange composities en een rauwe, organische productie met een uitgesproken nostalgische en existentiële sfeer maakt van “Waan van de leegte” een ideale soundtrack voor de late uurtjes. Met net geen veertig minuten speeltijd is het album alweer voorbij, en dat vormt meteen zowat het enige minpunt dat we kunnen bedenken. De prachtige natuurmystiek die Nachtheem oproept, had gerust nog wat langer mogen nazinderen. Pareltje!

JOKKE: 90/100

Nachtheem – Waan van de leegte (Terratur Possessions 2026)
1. Geen vuur in gods hallen
2. Verdoemd door de tijd
3. Het duister verdeeld
4. De ontwaking
5. Waan van de leegte