Iswylm is een fictieve plaats/wereld uit de lore van de blackmetalband Stormkeep. De band met leden van ondermeer Blood Incantation en Wayfarer in de gelederen gaat resoluut voor epische en melodieuze black metal met veel dungeon synth, heroïsche melodieën en een uitgesproken fantasygevoel. De band noemt hun eigen wereld belangrijker dan realistische of satanische thema’s; het draait om oude koninkrijken, magie, draken en mythische verhalen. En dat is dus niet anders op deze tweede langspeler “The nocturnes of Iswylm“, opvolger voor “Tales of othertime“, uit 2021 alweer.

Na de veelgeprezen voorganger – om één of andere reden bleef een waardeoordeel op dit portaal uit – stond Stormkeep voor een lastige opdracht. Een tweede album maken dat de magie van het debuut evenaart, zonder in herhaling te vervallen, is voor veel bands een struikelblok. Gelukkig kiest het kwartet uit Denver niet voor de veilige weg. The nocturnes of Iswylm bouwt verder op de fundamenten van zijn voorganger, maar verruilt de heroïsche zwaard-en-tovenarij-sfeer voor een veel donkerder, gotischer universum waarin vampirisme, verval en innerlijke corruptie centraal staan. Die verschuiving blijkt niet alleen tekstueel, maar ook muzikaal een schot in de roos.

“Tales of othertime” dreef vooral op onstuimige melodieën en nostalgische dungeon synth, terwijl deze opvolger meer geduld en volwassenheid ademt. De songs krijgen ruimte om zich te ontvouwen. Riffs blijven nog steeds de drijvende kracht, maar de symfonische lagen zijn rijker uitgewerkt en ondersteunen de composities zonder ze te overschaduwen. De keuze om echte strijkers te gebruiken geeft het geheel een organischer en filmischer karakter. De productie is tamelijk helder uitgevallen, maar blijft gelukkig krachtig genoeg om de rauwe blackmetalenergie intact te houden.

Openingsnummer “The taste of immortal blood” zet meteen de toon. Snijdende tremoloriffs, majestueuze toetsen en verrassend overtuigende cleane zang zorgen voor een episch begin waarin de liefde voor klassieke metal niet onder stoelen of banken wordt gestoken. Vervolgens trekt “The black dragons of Iswylm” alle registers open met heroïsche melodieën, technische gitaarpartijen en een bijna cinematografische opbouw. Het heftige “Saccharine subjugation” doet daar nog een schepje “pandoering meets grandeur” inclusief een technische gitaarsolo bovenop. Naarmate het nummer vordert volgt nog een emotioneel geladen melodielijn die tot één van de onbetwiste hoogtepunten van deze plaat behoort. De uitbarsting die in “Carnal tapestries of nailtorn flesh” na het scanderen van de woorden “The curse of the moon, shining all appetites in black” volgt, is nog zo’n passage om duimen en vingers bij af te likken. Het is precies op zulke momenten dat Stormkeep bewijst meer te zijn dan een nostalgische ode aan de jaren ‘negentig ’90, hoewel geen enkel bandlid de immense invloed van bands als Dimmu Borgir, Emperor of Summoning zal ontkennen.

De grootste verrassing zit echter in nummers als “Imperious sanguine eroticism”, waar gothic-invloeden, melancholie en de cleane vocalen van zanger/gitarist/drummer/keyboardspeler Otheyn Vermithrax de sfeer domineren. De band zoekt hier nadrukkelijk de grenzen van zijn eigen geluid op zonder zijn identiteit te verliezen. Ook “Ballad of a fallen star”, de bijna negen minuten durende afsluiter, vat alle sterke punten van het album samen: atmosferische passages, melodische grandeur, agressieve uitbarstingen en een emotionele onderlaag die lang blijft nazinderen.

Toch is “The nocturnes of Iswylm” geen plaat die zich onmiddellijk prijsgeeft. Wie op zoek is naar de directe, avontuurlijke energie van het debuut zal wellicht enkele luisterbeurten nodig hebben voordat de nieuwe koers volledig landt. De composities zijn complexer, minder gericht op onmiddellijke herkenbaarheid en vragen meer aandacht. Juist daardoor groeit het album met elke draaibeurt.

Fans van symfonische black metal zijn dit jaar al goed aan hun trekken gekomen met nieuwe werk van ondermeer Vargrav, Worm, Aftoktonia en zelfs Dimmu Borgir dat met “Grand serpent rising” een album afleverde dat onze niet al te hoge verwachtingen bij momenten overtrof. Ook Stormkeep houdt het ooit zo verguisde genre springlevend met “The nocturnes of Iswylm” dat op een ambitieus, sfeervol en technisch indrukwekkend tweede album is uitgedraaid. Donkerder, rijker en volwassener dan zijn voorganger, zonder de epische ziel te verliezen die de band zo bijzonder maakt. Het is een plaat die tijd vraagt, maar die die investering ruimschoots terugbetaalt.

JOKKE: 85/100

Stormkeep – The nocturnes of Iswylm (Vesperian 2026)
1. The taste of immortal blood
2. The black dragons of Iswylm
3. Saccharine subjugation
4. Imperious sanguine eroticism
5. Echoes in the vasts of sequestration
6. Carnal tapestries of nailtorn flesh
7. Ballad of a fallen star