Platen die postuum verschijnen, hebben doorgaans een wrange nasmaak. Recent was er nog het debuut “Crush kill destroy“ van Bokkerijders, dat een eerbetoon vormde aan de overleden gitarist Wouter Lemmens. Ook “Mugwort”, het tweede album van Herzog, geldt als een muzikale nalatenschap. In dit geval van Asgeir Amort, beter bekend als Oscar Swinks. Het is meteen ook de zwanenzang van de band, aangezien Amort de drijvende kracht achter het project was.
Met zijn fotografische werk en podiumaankleding speelde de muzikant aanvankelijk een belangrijke rol achter de schermen van de Brusselse blackmetalscene. De onuitwisbare indruk die hij daarbij naliet kan je in ons nieuwste zine nalezen in enkele interviews met artiesten die zijn pad kruisten. Met het in 2023 via Amor Fati Productions verschenen debuut “Furnace” liet hij ook muzikaal van zich horen. Herzog groeide vervolgens uit tot een liveband die met behulp van enkele sessiemuzikanten ook het podium beklom. We zagen de band onder meer aan het werk op Unholy Congregation. De tweede keer dat we Herzog-materiaal live hoorden, was helaas tijdens het herdenkingsconcert dat in september 2025 voor Amort werd georganiseerd. Wat aanvankelijk een benefietoptreden moest zijn om geld in te zamelen voor zijn behandeling, werd uiteindelijk een emotioneel evenement waarop zijn leven gevierd werd. De muzikant was immers kort daarvoor overleden aan een agressieve vorm van kanker.
De totstandkoming van “Mugwort” (het Engelse woord voor bijvoet, een wilde, kruidachtige plant met de wetenschappelijke naam Artemisia vulgaris) maakt de plaat bijzonder aangrijpend. De composities ontstonden in 2024 toen de toekomst nog vol mogelijkheden leek. Een jaar later kreeg Amort de diagnose van een agressieve nierkanker die zijn lichaam in sneltempo verwoestte. Na meerdere operaties en een verlammende afloop bleef hem nog maar weinig tijd om te voltooien waaraan hij begonnen was. Het afwerken van dit album werd een obsessie. “Mugwort” vertelt dan ook het verhaal van zijn laatste levensjaar met alle pijn, ontreddering en strijd die daarbij kwamen kijken, maar bovenal met een indrukwekkende nadruk op liefde, aanvaarding en de wil om ondanks alles te blijven leven.
Muzikaal bouwt Herzog verder op de verstikkende en soms atonale fundamenten van “Furnace” al zijn er ook duidelijke verschillen zoals ondermeer het tempo dat deze keer nog wat meer opgeschroefd lijkt te zijn. Waar op het debuut nog geëxperimenteerd werd met diepere keelklanken, bestaat het vocale klankenpalet op “Mugwort” – met uitzondering van “Trauma” – uitsluitend uit screams. Die worden verdeeld tussen Amort en zijn weduwe Isa Myling. In het eerste deel horen we de stem van de muzikant zelf. Wanneer de ziekte hem uiteindelijk ook het gebruik van zijn middenrif ontneemt, neemt Myling zijn woorden over. Zij zet zijn verhaal voort en maakt van het tweede deel een beklijvende voortzetting van wat hij zelf niet meer kon voltooien. Het is een muzikaal afscheid dat door de omstandigheden een extra dimensie krijgt, zonder dat de persoonlijke tragedie op zichzelf de artistieke waarde hoeft te bepalen.
Opmerkelijk genoeg klinkt “Mugwort” niet uitsluitend als een donkere confrontatie met de dood. Hoewel Amort tijdens het afwerken van de plaat zijn naderende einde onder ogen moest zien, straalt het album meer hoop uit dan het donkerder gestemde “Furnace”. Dat maakt de plaat des te aangrijpender. Achter de screams, de intense en ietwat ijle gitaarmelodieën en de zwaarte van het verhaal schuilt geen loutere wanhoop, maar ook veerkracht en een liefde voor het leven die zich niet zomaar laten uitdoven. De dood is onmiskenbaar aanwezig, maar krijgt niet het laatste woord.
Bij postuum verschenen platen loert altijd het gevaar dat de tragiek achter de muziek de beoordeling ervan vertroebelt. Het besef dat Asgeir dit album onder zulke onmenselijke omstandigheden heeft afgewerkt, maakt “Mugwort” onvermijdelijk aangrijpender, maar mag ons niet blind maken voor de muzikale kwaliteiten zelf. Een aangrijpend verhaal maakt immers niet automatisch een meesterwerk. In dit geval zit de meerwaarde echter niet uitsluitend in de wetenschap dat dit Asgeirs zwanenzang is. De manier waarop zijn weduwe het verhaal overneemt en de hoop die ondanks alle ellende door de muziek sijpelt, geven het album een eigen bestaansrecht. “Mugwort” verdient het om beluisterd te worden als meer dan een muzikaal grafschrift, ook al valt de emotionele impact nauwelijks los te koppelen van de omstandigheden waarin het tot stand kwam.
JOKKE: 85/100
Herzog – Mugwort (Amor Fat Productions 2026)
1. Region of the nest
2. Dawn of the prosper
3. Trauma
4. Chaosphonia
5. Saudade
6. Post-truth
